ตอนที่ 6 PUN – MAY แซนวิชเป็นเหตุ (NCนิดๆ)

ภายในห้องทำงาน

แต่ละแผนกกำลังเตรียมข้อมูลหลังจากการประชุมของช่วงเช้าจบลง หญิงสาวกำลังตรวจความเรียบร้อยเอกสารของแต่ละแผนกที่ฤทธิ์นำมาส่งให้เธอ และส่องมอบต่อให้ประธานหนุ่มอีกที ร่างบางได้นำเอกสารที่ตัวเองตรวจเสร็จไปวางไว้บนโต๊ะทำงานเมื่อเห็นว่าชายหนุ่มรีบมาทำงานตั้งแต่เช้าเพื่อเข้าประชุมยังไม่ได้ทานอะไรจึงเดินเข้าไปโซนครัวแบบเปิดเพื่อที่จะหาอะไรง่ายๆให้ประธานธานหนุ่มทานรองท้อง

เคยเห็นชายหนุ่มชอบสั่งอเมริกาโน่ร้อนเธอจึงคิดว่าเขาน่าจะชอบ จึงนำแคปซูลเมล็ดกาแฟอราบิก้าใส่เข้าไปในเครื่องสกัดและเห็นว่าภายในครัวมีวนิลลาไซรัปจึงใส่ให้เพื่อเพิ่มกลิ่นหอมอ่อนๆ

“ซี๊....” เสียงของเบคอนที่โดนความร้อนจากกระทะ ขนมปังโฮลวีทที่มีชีสและไข่ดาวผักตามด้วยเบคอนพร้อมกับนำไปอบเพื่อเพิ่มความกรอบพร้อมกับตัดเป็นสามเหลี่ยมทำให้ทานง่ายขึ้น

“ฉันทำกาแฟกับแซนวิชมาให้ค่ะ”

“เห็นว่าคุณยังไม่ได้ทานอะไรตั้งแต่เช้า” กาแฟและแซนวิชถูกนำมาวางด้านหน้าชายหนุ่มไม่คิดแม้แต่จะสนใจ สายตาคมยังคงจ้องมองที่หน้าจอสลับเอกสารต่างๆ เมื่อเห็นว่าคนด้านหน้าไม่มีการตอบกลับหญิงสาวทำได้เพียงแค่เม้มปากเพราะเริ่มชินกับท่าทีเฉยชาพร้อมกับหมุนตัวเพื่อที่จะกลับไปยังที่นั่งตัวเอง

“งานที่เธอส่งมามันไม่เรียบร้อย” เสียงเข้มดังขึ้นทำให้ร่างบางพลันหมุนตัวกลับมาที่ด้านหน้าโต๊ะอีกครั้ง

“ตรงไหนคะ”

“มาตรงนี้สิ ตรงนั้นจะไปเห็นอะไร” หญิงสาวเดินไปด้างข้างชายหนุ่มทว่า

พลึ่บ ฟุบ...

“อ๊ะ...คุณปัญ” ท่อนแขนแกร่งดึงแขนกระตุกทำให้ร่างบางนั่งอยู่บนตักแกร่ง

    “กลัวเธอมองไม่เห็นชัดๆ” กลิ่นแชมพูหอมอ่อนๆ บวกกับความนุ่มนิ่มทุกสัดส่วนของหญิงสาวทำให้ชายหนุ่มก้าวผ่านลืมทิฐิไปชั่วขณะ

    “ไหนละคะ”

“เอกสารด้านหน้าเธอไงดูดีๆสิ” มือหนาเริ่มซุกซนคอยๆลูบไล้ไปตามขาเรียวสวยมืออีกข้างเริ่มวนไปที่ทรวงอกอวบที่ล้นมือ

“อะ...อย่าค่ะ” แรงบีบจากมือสากหนาทำให้หญิงสาวเอ่ยท้วง ทว่ามีความตกใจและเกรงอยู่บ้างแต่ด้วยความใส่ใจที่ชายหนุ่มมอบให้และเมื่อคืนก่อนเขาได้พาเธอไปหาหมอทำให้ร่างบางเผลอไปกับสัมผัสทำให้ใบหน้าสวยเชิดหน้าขึ้น

“อย่า...อะไรถ้าเธอก็ชอบ” เมื่อเห็นว่าร่างบางเริ่มผ่อนคลายจมูกโด่งเริ่มซุกไซร้ที่ซอกคอเล็กพร้อมกับประทับรอยจากเบาด้วยความหมั่นเขี้ยวเลยลงน้ำหนักแรงขึ้น

“อ๊ะ..อื้อเจ็บค่ะ” แรงดูดจากชายหนุ่มทำให้หญิงสาวประท้วง ชายหนุ่มผละจากลำคอย้ายริมฝีปากมาประกบเรียวปากบางพร้อมกับขบเม้มอย่างหยอกเย้า ร่างบางที่โอนเอนไปตามสัญชาตญาณเผลอเผยอปากออกชายหนุ่มจึงสอดแทรกลิ้นเข้าไปในโพรงปากควานหาความหวานด้วยการดูดดึง

“...อืม..” เสียงครางต่ำบ่งบอกว่าเขานั้นพอใจต่อรสชาติริมฝีปากสวยนี้ มือหนาจากที่เริ่มบีบเคล้นเต้าอวบค่อยๆแทรกมือสากไปใต้สาบเสื้อเดรสสัมผัสได้ถึงความอวบหยุ่นของเต้าสวยพร้อมกับถลกบราลงใต้ฐาน นิ้วมือวนบีบยอดที่ตั้งชูชันสู้มือ

“อะ อ๊ะ..เมย์เจ็บ”

“กาแฟฉันทำไมไม่ใส่นม” ชายหนุ่มกระซิบถามที่ข้างหูแรงลมอุ่นๆจากจมูกส่งผลให้หญิงสาวหดคอหนี

“เดี๋ยวเมย์ไปเติมให้ค่ะ..อ๊ะ”

“ฉันเติมนมเอง” จากนั้นชายหนุ่มทำการกระชากชุดเดรสขาดออกจากกัน ยอดดอกสีสวยที่เริ่มแดงจากแรงบีบเล่นพ้นออกจากร่มผ้า ทำให้ร่างหนุ่มกลืนน้ำลงคอกับความสวยธรรมชาติตรงหน้าไม่ปล่อยให้เสียจังหวะปากหนาทำการดูดเต้าสวยตรงหน้าอย่างมูมมาม

“อืม..จ๊วบบ..นมหวาน” 

“อ๊ะ” มือบางจับขอบโต๊ะทำงานหรูเอาไว้อีกมือหนึ่งจิกที่ต้นขาของคนเอาแต่ใจเพื่อระบายความเสียวนี้ ปากหยักผละออกจากเต้าสวยอย่างเสียดายพร้อมกับสบตาบนใบหน้าหวานตรงหน้า พร้อมกับเกี่ยวแพนตี้ออกคาไว้ตรงปลายขาเรียวทำให้ขาสวยหนีบเข้ามากับอัตโนมัติ

“คุณปัญ...อะ..อย่าค่ะ”

“ขอชิมไซรัปจากเธอหน่อยสิ” มือสากหนาลูบวนตรงความสาวคลึงลงเล็กน้อยทำให้สัมผัสได้ถึงความเปียกชื้นนิ้วชี้ร้ายได้เขี่ยไปตรงติ่งอย่างหยอกเย้า

    “อ๊ะอ๊ะ..” หญิงสาวไม่สามารถเก็บความรู้สึกที่โดนลูบไล้ไปได้จึงครางออกมาพร้อมกับหลับตา เมื่อเห็นถึงความช่ำชื้นจากร่างบาง ชายหนุ่มไม่รอช้าส่งนิ้วเดิมเข้าไปในร่องสวยที่ปิดสนิท

“จะ..เจ็บค่ะ” ร่างบางส่งสายตาอ้อนวอนไปยังคนตรงหน้า

“ไม่เคย?”

“ไม่เคยค่ะ” ตอบพร้อมกับซุกใบหน้าเข้าอกแกร่งด้วยความเขินอายมือบางโอบเกี่ยวที่คอแกร่ง ทำให้ชายหนุ่มยกยิ้มอย่างรู้สึกพึงพอใจกับคำตอบพร้อมกับเริ่มขยับนิ้วเข้าออกด้วยความที่หญิงสาวมีความคล้อยตามทำให้น้ำหวานไหลชโลมออกมามาก ชายหนุ่มจึงเพิ่มเป็นสองนิ้ว

“อื้ออ....” แรงขยับเข้าออกจากช้าเนิบๆแปรเปลี่ยนเป็นเร็วขึ้นทำให้เกิดเสียงลามกออกมาจากร่องสาว

“แจ๊ะ..แจ๊ะ” ขยับไปได้ไม่นานหญิงสาวที่ไม่เจอกับอะไรแบบนี้ก็ไวต่อความรู้สึกทำให้ปลดปล่อยน้ำรักออกมาเปรอะเปื้อนไปยังนิ้วรวมถึงกางเกงชิโน่สีดำ

“อ๊ายยย” ร่างบางรีบโกยอากาศเข้าปอดเพราะเมื่อสักครู่กลั้นหายใจไปชั่วขณะ น้ำรักจากร่างบางไหลอาบเต็มสองนิ้วของชายหนุ่มก่อนจะทำการถอดถอนนิ้วออกมาพรางพิจารณาสักพักก็ชิมไซรัปที่มาจากตัวหญิงสาว

“จ๊วบบ...” ความรักรู้สึกแรกที่ลิ้นได้สัมผัส.....หวาน

“เสร็จไวนะ” ชายหนุ่มลุกขึ้นเดินเข้าไปยังห้องนอนซึ่งในห้องทำงานนี้มีโซนห้องนอนไว้สำหรับชายหนุ่มทำงานดึกอยากจะพักผ่อนที่นี่เลย พลันทำให้หญิงสาวลุกจากตักด้วยกับความเนียมอายและรีบแต่งตัวเนื่องจากเสื้อผ้าโดนร่างสูงฉีกขาดทำให้ใส่ได้แค่กระโปรงดีที่ยังมีเสื้อสูทจึงไม่ได้ดูไม่โป๊มาก ไม่นานชายหนุ่มก็ออกมาคาดว่าน่าจะอาบน้ำแต่งตัวใหม่แล้ว เพราะได้กลิ่นน้ำหอมที่เขาชอบใช้ลอยมาเตะจมูก เหตุการณ์เมื่อสักครู่ทำให้ไม่กล้าสบตาพอรวบรวมความกล้าเขาก็ดันออกจากห้องไปเสียแล้ว

เมื่อมองไปที่หน้าจอคอมบอกถึงเวลาเที่ยงตรง ทำให้หญิงสาวลุกเพื่อที่จะไปทานข้าวกลางวันแต่สายตาดันมองไปที่โต๊ะทำงานหรูยังคงเห็นกาแฟและแซนวิชที่ยังไม่พร่องไปแม้แต่น้อย....ไปกินข้าวก่อนค่อยขึ้นมาเก็บก็แล้วกัน กล่องแซนวิชที่ทำเผื่อใครอีกคนเป็นขนมปังชุบไข่ง่ายๆเป็นอีกเมนู เมื่อสมัยที่เธอและเขายังรักกันฉันชอบทำมาให้เขา

ก๊อกๆ...... ห้องทำงานกาย

ไร้เสียงตอบกลับ ทำให้ถือวิสาสะเปิดประตูเข้าไปเพื่อจะนำแซนวิชวางไว้ ใจอยากรีบวางรีบไปแต่ทว่า...สักพักเสียงประตูด้านหลังก็เปิดเข้ามาพร้อมกับคู่ชายหญิงผู้เป็นเจ้าของห้อง ทั้งสองต่างก็ตกใจที่มีผู้หญิงอยู่ในห้อง

“อะ...เอ่อ..เมย์เอาแซนวิชมาให้” เสียงสั่นๆจากเรียวปากบางในมือมีกล่องเก็บความร้อนที่มีแซนวิชอยู่ในนั้น

“เอากลับไป ผมไม่ชอบทาน”

“ผมขอพื้นที่ส่วนตัวผมกับแฟนด้วย” ชายหนุ่มจูงมือแฟนสาวเข้าไปในโซนที่นั่งโซฟาหรูผ่านหญิงสาวด้านหน้าโดยแสดงท่าทางหมางเมินเหมือนเคย สายตารวมถึงท่าทางทำให้หญิงสาวทนต่อท่าทีนั้นไม่ไหวมืออีกข้างกำกระโปรงชุดเดรสไว้แน่นพร้อมกับพาตัวเองเดินออกมาจากห้องนั้นพอสิ้นสุดที่ประตูปิดเท่านั้นแหละ

น้ำตาที่พยายามอดกลั้นก็ไหลออกมาหญิงสาวเดินกลับห้องทำงานตัวเองเพราะตาที่แดงก่ำรวมถึงไหล่บางที่เริ่มสั่นไหวอาจจะทำให้เป็นจุดสนใจที่โรงอาหารเอาได้ มือบางลากเก้าอี้พร้อมกับนั่งทานแซนวิชชุบไข่แต่สายตาก็ดันหันไปเจอแซนวิชของชายหนุ่มโต๊ะด้านข้าง

“ทิ้งหมดนี่เสียดายแย่...”

“ไม่มีใครอยากกิน...กินเองก็ได้” ด้วยเพราะความตั้งใจทำบวกกับความเสียดายได้ทำการจัดการแซนวิชทั้งสองชิ้น โดยเริ่มจากขนมปังชุบไข่ก่อน

    “หืม..อร่อยเหมือนเดิมฝีมือยัยเมย์” กินไปปลอบใจตัวเองไปด้วยในกรอบตาสวยมีรอยคราบน้ำตาอยู่บ้าง

แกร็ก…

ชายหนุ่มเดินกลับเข้ามาภายในห้องทำงานด้วยสายตาราบเรียบทำให้หญิงสาวที่กำลังนั่งกินแซนวิชอยู่เกิดชะงักลนลานเพราะกลัวอีกคนจะตำหนิที่นำอาหารเข้ามาภายในห้อง เมื่อเตรียมจะลุกออกไปข้างนอกแต่ทว่าเสียงเข้มกลับเรียกไว้ก่อน

“แซนวิชฉันละ” ชายหนุ่มนั่งลงโซฟาราคาแพงห้องรับแขกสลับขานั่งไขว้ห้างเมื่อเห็นอีกคนกำลังจะออกไป

“ฉันนึกว่าคุณไม่อยากกินเลยเอามากินเองค่ะ มันเย็นแล้ว”

    “ฉันกลับมากินแล้วนี่ไง” แค่คำพูดแสนธรรมดาฟังแล้วรู้สึกใจชื้นขึ้นมาทันที

   “หรือเธอทำมาไว้กินเอง” หญิงสาวจึงหมุนตัวกลับมาวางแซนวิชไว้ให้พร้อมกับตั้งท่าจะลุกออกไป

   “กินสิ เธอยังไม่ได้กินอะไรหนิ” ชายหนุ่มจึงยื่นอาหารเกาหลีน่าตาน่าทาน เป็นไก่ทอดและซุปกิมจิดันมาไว้ข้างหน้า ส่วนของเขาเป็นอกไก่และสลัด

   “ขอบคุณค่ะ” จากนั้นทั้งคู่ก็ลงมือกินข้าวด้วยกันแบบเงียบๆ ตอนแรกยังคงมีความรู้สึกเกรงเต่เมื่อได้ลิ้มลองอาหารตรงหน้าที่ไม่เคยทานร่างบางจึงรีบตักเข้าปากสวยอย่างลืมตัว ทำให้ร่างสูงรู้สึกเอะใจว่าคนที่บ้านก็ไม่ได้ฐานะแย่อะไรถึงได้กินอย่างกับเหมือนไม่เคยกิน 

รสชาติซุปกับไก่ทอดราดซอสกรอบๆ อร่อยจนลืมความทุกข์ไปเลย ไม่คิดเลยว่าจะมีโอกาสได้กินร้านอาหารที่คิวเยอะ ในช่วงที่เธอทำพาร์ทไทม์เคยคิดจะซื้อเพียงแค่ว่าเงินไม่พอที่จะมากินอาหารแบบนี้ได้จริงๆความสุขที่มีได้ไม่นานก็จากไปไวเสียเหลือเกินเมื่อเสียงเข้มเอ่ย...

“เลิกยุ่งกับแฟนน้องสาวฉันได้ไหม” มือที่กำลังตักซุปเข้าปากชะงักทันที 

“เธออยากได้เท่าไหร่”

“คะ..คือ..ฉันไม่ได้ต้องการเงิน” หญิงสาวสวนกลับด้วยแววตาไหววูบ

    “ไม่ต้องการเงินแล้วต้องการอะไร”

“เธอก็รู้อยู่แล้วใช่ไหมว่าอดีตคนรักเธอคนกำลังคบหาอยู่กับน้องสาวฉัน” หญิงสาวรู้สึกตกใจที่อีกคนรู้แล้ว...รู้ตั้งแต่ตอนไหน...ตั้งแต่เธอมาสมัครเลยหรือเปล่า