Chapter 5

Lumipas ang ilang linggo na tila isang mabilis na panaginip. Sa loob ng maikling panahon na iyon, kailangang matutunan ni Adrian kung paano maging si Aiden sa bawat segundo ng kanyang buhay. Araw-araw siyang gumigising na may matinding kaba sa kanyang dibdib, natatakot na baka sa isang maling galaw o salita ay mabuko ang napakalaking kasinungalingang pinasok niya.

Nasa loob ako ng aming walk-in closet habang inaayos ang mga suot niyang polo para sa trabaho. Naghahanda si Aiden para sa isang importanteng meeting sa opisina. Tinititigan ko siya habang nagtatali siya ng kanyang necktie sa harap ng malaking salamin. May kakaibang pagbabago talaga sa kanya na hindi ko maipaliwanag, pero sobrang nagugustuhan ko.

"Hon, let me help you with that," nakangiting sabi ko habang lumalapit sa kanya.

Inagaw ko nang bahagya ang necktie sa mga kamay niya. Napatigil siya at tinitigan ako nang diretso sa mga mata. Dahan-dahan niyang ibinaba ang kanyang mga kamay at hinayaan akong ayusin ang suot niya.

"Thank you, Camilla," mahinang sabi niya. Ang boses niya ay napakalambing, malayo sa dating Aiden na madalas ay nagmamadali at laging nakatutok sa kanyang telepono.

"Napapansin ko lang, hon," simula ko habang inaayos ang kwelyo ng kanyang suit. "Dati kapag may maagang meeting ka, halos hindi mo na ako mabati ng magandang umaga sa sobrang pagmamadali mo. But these past few weeks, lagi ka pang naghahanda ng almusal para sa akin."

Bahagyang natigilan si Adrian sa sinabi ko. Mabilis siyang tumikhim at pilit na ngumiti para itago ang kaunting pagkagulat.

"Well, I realized a lot of things lately," sagot niya habang hinahawakan ang mga kamay ko na nakapatong sa kanyang dibdib. "Naisip ko na masyado akong naging busy sa trabaho bago tayo ikasal. Now that you are officially my wife, I want to make sure I give you the time and love you deserve."

Napangiti ako nang sobrang tamis. Ipinatong ko ang ulo ko sa kanyang dibdib at niyakap siya nang mahigpit. Naririnig ko ang mabilis na tibok ng kanyang puso.

"I really love this new version of you, Aiden," pabulong kong sabi sa kanya. "Dati, kapag nai-stress ka sa Montenegro Group, medyo mainitin ang ulo mo at napakaseryoso mo. Pero ngayon, napakahaba na ng pasensya mo. You are so warm and gentle with me."

Pumikit si Adrian habang yakap ako. Sa loob-loob niya, matinding konsensya ang pumapatay sa kanya sa bawat papuring binibitawan ko. Si Aiden kasi ay isang kilalang cold, calculating, at ambitious businessman na walang pakialam sa emosyon ng iba kapag negosyo ang pinag-uusapan. Si Adrian naman, simula't sapul, ay mas tahimik, may malambot na puso, at laging inuuna ang kapakanan ng ibang tao bago ang sarili niya. Subalit hindi niya kayang maging bastos o malamig sa akin, kaya lumalabas ang tunay niyang pagkatao sa bawat pakikitungo niya sa akin.

"Gusto ko lang namang maging mabuting asawa sa'yo, Camilla," sagot niya habang hinahalikan ang tuktok ng aking ulo. "I promise to always treat you right."

"And you're doing a great job, hon," sagot ko habang humihiwalay sa yakap at tinititigan siya. "Kahit 'yung mga tauhan natin sa bahay, napapansin din nila. Sabi ni Manang Inday kagabi, nagulat daw siya kasi nagpasalamat ka sa kanya nang iabot niya 'yung kape mo. Dati raw kasi, tumatango ka lang."

Natawa nang kaunti si Adrian para lang maibsan ang tensyon sa kanyang pakiramdam. "Siyempre, dapat lang tayong maging magalang sa mga nakakatulong natin sa bahay. Walang masama roon."

"Wala naman," sang-ayon ko. "Sa katunayan nga, mas lalo kitang minamahal araw-araw dahil dyan. Parang mas nakikita ko na 'yung lalaking totoong pinangarap kong makasama habambuhay."

Pagkarinig na pagkarinig niya sa mga salitang iyon, tila may sumaksak sa puso ni Adrian. Nakatingin ako sa kanya nang punong-puno ng pagmamahal, pero ang katotohanan, ang nagugustuhan kong pag-uugali ay ang pag-uugali ni Adrian, at hindi ng tunay kong asawa na si Aiden.

Pababa na kami ng hagdan para mag-almusal nang tumunog ang telepono ni Adrian. Tiningnan niya ang screen at nakita ang pangalan ng kanyang ama.

"Sagutin ko lang ito, hon," sabi niya sa akin habang dahan-dahang umaatras patungo sa balkonahe ng bahay.

"Sige, dadalhin ko na lang 'yung kape mo sa dining table," nakangiti kong sagot bago ako tuluyang dumiretso sa kusina.

Nang makalayo ako, mabilis na sinagot ni Adrian ang tawag at inilagay ang telepono sa kanyang tainga.

"Dad? May balita na ba kay Aiden?" mabilis at pabulong niyang tanong habang nakatingin sa p***o ng kusina.

"Wala pa ring pagbabago, Adrian," sagot ng boses ni Daddy Richard mula sa kabilang linya. "Nasa parehong estado pa rin siya. Sinasabi ng mga doktor na kailangan pa natin ng mas maraming oras. How are things there? Hindi ka ba nahahalata ni Camilla?"

Bumuntong-hininga si Adrian at napahawak sa kanyang noo sa sobrang stress. "Dad, nahihirapan na ako. Araw-araw niyang sinasabi sa akin kung gaano niya ako kamahal. She's noticing all the changes in my personality. Sinasabi niya na mas nagugustuhan niya ako ngayon kumpara noong bago kami ikasal. How long do I have to pretend? Naaawa na ako sa kanya! She deserves the truth!"

"You cannot tell her the truth right now, Adrian!" matigas na paalala ng kanyang ama. "Kapag nalaman niya ang totoo, magkakagulo ang lahat. Isipin mo ang epekto sa kumpanya natin at sa kalusugan ng mommy mo. Just hold on a little longer. Keep acting like Aiden."

"I am trying, Dad, pero hindi ako si Aiden!" sagot ni Adrian habang nanginginig ang boses sa galit at guilt. "I cannot act cold and arrogant to her! Minamahal niya ako bilang ako nang hindi niya nalalaman! Pakiramdam ko inaagaw ko ang buhay ng kapatid ko habang nakahiga siya sa ospital!"

"Adrian, sapat na ang ginagawa mo para protektahan ang pamilya natin. Magtiis ka muna. I have to go, may meeting pa ako sa board," mabilis na sabi ng kanyang ama bago ibinaba ang linya.

Naiwan si Adrian na nakatayo sa balkonahe habang nakatitig sa malayo. Pakiramdam niya ay nakulong siya sa isang napakalaking bitag na siya mismo ang pumayag na pasukin.

Pagpasok niya sa dining room, nakaupo na ako roon at naglalagay ng pancake sa kanyang plato. Tumingin ako sa kanya at ngumiti nang napakatamis.

"Kain ka na, hon. Inilagay ko na rin 'yung paborito mong maple syrup," sabi ko habang iniaabot ang kubyertos sa kanya.

Lumapit siya at umupo sa tabi ko. Kinuha niya ang aking kamay at hinalikan ito nang matagal. "Thank you, Camilla. For everything."

"Ano ka ba, maliit na bagay lang 'yan," sagot ko habang tumatawa nang mahina. "Mag-ingat ka mamaya sa office, ha? Wag mong masyadong pagudin ang sarili mo."

"I will," sagot niya habang nakatitig sa akin. Sa bawat araw na lumilipas, ramdam ni Adrian na mas lalo rin siyang nahuhulog sa akin. Ang simpleng pag-aalaga ko, ang mga ngiti ko, at ang kabaitan ko ay dahan-dahang gumigiba sa mga pader na itinayo niya para protektahan ang sarili niya mula sa maling nararamdaman. Alam niyang bawal, alam niyang hindi siya ang totoong asawa ko, pero hindi niya mapigilan ang sarili niyang mahalin ako.

Pagdating ng hapon, nagkaroon ng isang malaking cocktail party sa isang sikat na hotel sa Bonifacio Global City para sa mga matataas na opisyal ng iba't ibang korporasyon. Dahil kasal na kami at opisyal na ipinapakilala ang Montenegro Group sa mga bagong partners, kinailangan naming dumalo pareho.

Hawak-hawak ni Adrian ang aking kamay habang naglalakad kami sa gitna ng maraming tao sa grand ballroom. Ang daming bumabati sa amin, mga negosyante, politiko, at mga kilalang tao sa lipunan.

"Mr. Montenegro! Congratulations on the successful merger last week!" bati ng isang matandang negosyante habang nakikipagkamay kay Adrian.

"Thank you, Mr. Torres," sagot ni Adrian nang may sopistikadong ngiti at maayos na boses. "We are looking forward to more partnerships with your firm this coming quarter."

Napakagaling ng pakikitungo niya sa mga tao. Kahit medyo kabado siya sa loob-loob niya, matagumpay niyang nagagaya ang boses at pananalita ni Aiden kapag harap sa negosyo. Proud na proud ako habang nakatayo sa tabi niya.

Habang nag-uusap sila, nagpaalam ako sandali para pumunta sa washroom at ayusin ang aking make-up.

"Hon, I'll just go to the restroom for a bit," bulong ko sa kanya.

"Sure, hon. Do you want me to come with you?" tanong agad ni Adrian nang may pag-aalala sa kanyang mga mata.

Natawa ako nang kaunti. "No need, hon. Babalik din ako agad. Dito ka lang muna."

Hinalikan niya ako sa pisngi bago ako tuluyang tumalikod para maglakad palabas ng pangunahing bulwagan.

Nang makalayo ako, naiwang nakatayo si Adrian sa tabi ng drinks station habang humahawak ng isang baso ng champagne. Huminga siya nang malalim para pakalmahin ang kanyang sarili. Masyadong nakakapagod ang magpanggap na ibang tao sa harap ng napakaraming tao.

Habang nakatitig siya sa baso niya, may biglang lumapit sa kanyang likuran. Isang matangkad at magandang babae na nakasuot ng napakagandang pulang gabi na dress ang dahan-dahang huminto sa kanyang tabi. Si Samantha Laurel—ang sikat na fashion designer at pampamilyang kaibigan ng mga Montenegro na nakarelasyon din ni Aiden ilang taon na ang nakakalipas bago ako nakilala ng kapatid niya.

"Aiden?" malambing na tawag ng babae sa kanya.

Lumingon si Adrian at pilit na ngumiti para maging magalang. "Oh, Samantha. Good evening. It's nice to see you here."

Bahagyang nangunot ang noo ni Samantha habang tinititigan si Adrian mula ulo hanggang paa. May kakaibang pagsusuri sa kanyang mga mata habang pinagmamasdan ang bawat galaw at ekspresyon ng mukha nito.

"Good evening," sagot ni Samantha habang dahan-dahang umiinom ng kanyang inumin. "I saw you earlier with Camilla. You two look very happy."

"Yes, we are," mabilis na sagot ni Adrian habang sinusubukang maging maikling makipag-usap para makaiwas sa gulo. "Excuse me, Samantha, but I need to check on my wife—"

"Wait, Aiden," mabilis na pumatol si Samantha habang hinahawakan ang kanyang braso para pigilan siya sa pag-alis.

Napatigil si Adrian at tiningnan ang kamay ni Samantha sa kanyang braso. Dahan-dahan niyang inalis ang kamay ng babae nang may paggalang at lumayo nang kaunti.

"Is there something wrong, Samantha?" tanong ni Adrian.

Tinitigan siya ni Samantha nang diretso sa mga mata. May kakaibang ngisi na lumitaw sa mga labi ng babae habang umiiling-iling ito.

"Alam mo, Aiden... kilalang-kilala kita," dahan-dahang sabi ni Samantha sa isang pabulong ngunit matalas na boses. "I dated you for two years. Kilala ko ang paraan ng pagtayo mo, ang paraan ng pagtingin mo sa mga tao, at kung paano ka humawak ng baso kapag naiinip ka sa isang party."

Naramdaman ni Adrian ang biglang paglamig ng kanyang mga kamay. Tumigas ang kanyang balikat ngunit pilit niyang pinanatiling kalmado ang kanyang mukha.

"I don't know what you're talking about, Samantha," malamig na sagot ni Adrian. "I'm just tired from work."

Lumapit pa nang lalo si Samantha sa kanya at bumulong nang napakaimpis. "You can fool Camilla, and you can fool the entire business industry... pero hindi mo ako maloloko."

Napatitig si Adrian sa kanya, halos hindi makahinga sa matinding kaba na biglang pumuno sa kanyang dibdib.

"Sino ka talaga?" matalas na tanong ni Samantha habang nakatitig nang diretso sa mga mata ni Adrian. "Dahil siguradong-sigurado ako... hindi ikaw si Aiden Montenegro."