Chapter 3

Camilla's POV

Naalimpungatan ako nang maramdaman kong bumukas ang p***o ng aming hotel suite. Dahan-dahan kong iminulat ang aking mga mata at nakita ang liwanag mula sa hallway. Mabilis akong napaupo sa gilid ng kama habang kinukuskos ang aking mga mata. Tiningnan ko ang oras sa aking telepono at nagulat ako nang makitang ala-una na pala ng madaling araw.

Nakita ko ang pamilyar na kaanyuan ng aking asawa na dahan-dahang pumasok sa kwarto. Hindi niya inilawan ang buong silid, tanging ang maliit na lampara lang sa tabi ng kama ang nagbibigay ng kaunting liwanag sa amin.

"Aiden?" mahina kong tawag sa kanya habang tumatayo ako para salubungin siya. "Diyos ko, gising pa ako. Bakit ngayon ka lang? Nag-alala ako nang sobra sa'yo."

Napatigil siya sa paglakad nang marinig ang boses ko. Tila nagulat pa siya na gising pa ako. Lumapit ako sa kanya at agad siyang niyakap nang mahigpit sa kanyang baywang. Amoy na amoy ko ang panlalaking pabango na gamit niya, pero may kakaibang malamig na hangin na baon niya mula sa labas.

"I'm sorry, Camilla," mahinang sabi niya habang dahan-dahang ipinapatong ang kanyang mga kamay sa likod ko.

Nangunot ang noo ko nang marinig ang boses niya. Parang medyo paos at may kaunting pag-aalinlangan. Dahan-dahan akong humiwalay sa yakap para tingnan ang mukha niya. Halatang pagod na pagod siya at parang may mabigat na pinagdadaanan base sa lalim ng kanyang mga mata.

"Are you okay, hon?" alalang tanong ko habang hinahawakan ang kanyang pisngi. "Ano bang nangyari sa kumpanya? Bakit halos limang oras kang nawala? Sinusubukan kitang tawagan pero diretso sa voicemail ang telepono mo."

Umiwas siya nang kaunti sa tingin ko bago dahan-dahang humawak sa aking kamay na nasa kanyang pisngi. Ang lamig ng mga daliri niya. Napansin ko rin ang simpleng gintong wedding ring sa kanyang daliri na kumikinang sa ilalim ng ilaw ng lampara.

"Naging sobrang busy lang sa office, hon," sagot niya habang inaalalayan ako pabalik sa gilid ng kama. "Nagkaroon ng malaking problema sa investors pero naayos naman agad. I'm sorry if I made you worry. Hindi ko rin napansin na naubusan na pala ng baterya ang phone ko."

Umupo kami pareho sa gilid ng kama. Hawak pa rin niya ang kamay ko, pero napansin ko agad ang pagbabago sa kilos niya. Si Aiden kasi ay karaniwang napakasalita at napakalambing sa paraang napaka-expressive. Pero ngayon, napakatahimik niya. Tila bawat salitang lalabas sa bibig niya ay pinag-iisipan niyang mabuti.

"Bakit parang napakatahimik mo ngayon?" pilyang tanong ko habang sumasandal sa kanyang balikat. "Karaniwan, kapag nakakauwi ka mula sa matinding stress sa trabaho, paborito mong magkuwento tungkol sa mga nangyari sa board meeting."

Naramdaman kong natigilan siya nang bahagya sa tanong ko. Mabilis siyang tumikhim bago ibinalot ang kanyang braso sa aking balikat at inilapit ako sa kanya.

"Pagod lang talaga ako ngayong gabi, Camilla," sagot niya habang pinalilipas ang kanyang mga daliri sa buhok ko. "Gusto ko lang munang magpahinga kasama ka. I just want to hold you."

Napangiti ako nang mahina sa sinabi niya. Mas lalo siyang naging sweet at affectionate ngayon kumpara sa mga nakaraang araw. Kahit na tahimik siya, ramdam na ramdam ko ang matinding pag-aalaga sa paraan ng paghawak niya sa akin. Inisip ko na lang na baka dahil din ito sa pormal na pagiging mag-asawa na namin ngayong araw.

"I understand, hon," malambing kong sabi habang hinahawakan ang kanyang kamay na nakapatong sa aking balikat. "Basta huwag mo nang uulitin 'yung bigla kang nawawala nang walang pasabi, ha? Kinabahan talaga ako nang sobra kanina."

"I promise, I won't do it again," pabulong niyang sagot sa akin.

Tahimik lang kaming nakaupo sa gilid ng kama habang nakatitig sa bintana ng hotel. Habang nakasandal ako sa dibdib niya, nakaramdam ako ng matinding katahimikan at seguridad. Pero habang nakapikit ang mga mata niya, hindi ko alam na sa loob-loob pala ng kanyang isip ay may matinding pakikipaglaban na nangyayari. Pinangako niya sa kanyang sarili na kakayanin niya ang panlilinlang na ito nang ilang linggo lang, hanggang sa magising at gumaling na ang tunay na Aiden mula sa ospital.

Tumingin ako muli sa kanya nang makaramdam ako ng kaunting pananabik para sa aming honeymoon na nakaplano sa susunod na buwan.

"Naalala mo pa ba 'yung pinag-usapan natin bago ang kasal?" tanong ko habang nakatingin nang diretso sa mga mata niya.

"Ang alin, hon?" tanong niya habang medyo umiiwas ang tingin.

"Yung tungkol sa lugar na pupuntahan natin para sa honeymoon," nakangiti kong sabi. "Sabi mo noong anniversary natin dalawang taon na ang nakakalipas, may isang maliit na restaurant sa tabi ng dagat sa France na pangarap mong balikan kasama ako. Ano nga ulit 'yung pangalan ng paborito mong kainan doon na madalas mong ikuwento sa akin?"

Napatigil siya nang tuluyan. Nakita ko ang mabilis na pagdaan ng pagkagulat at pagkalito sa kanyang mga mata habang sinusubukang mag-isip ng isasagot.