Chapter 2

Adrian's POV

Nakatayo kami ng pamilya ko sa malamig na hallway ng ospital habang nanginginig ang boses ng doktor na nagpapaliwanag sa amin. Nakahinga ako nang maluwag nang maisip kong nasa hotel suite pa rin si Camilla at walang sinon man ang gustong magbitaw ng salita sa kanya tungkol dito.

"I'm sorry to inform you, but Mr. Aiden Montenegro suffered severe traumatic brain injury," seryosong pahayag ng doktor. "He is currently in a deep coma. We did everything we could to stabilize him, but his condition remains extremely critical. We cannot tell when or if he will ever wake up."

Napasigaw sa iyak si Mommy habang mabilis siyang niyakap ni Daddy. Napaatras naman ako habang nakatitig sa p***o ng ICU. Hindi ako makapaniwala. Ilang oras pa lang ang nakakalipas nang tapikin ko ang balikat ng kapatid ko sa kasal niya, tapos ngayon, nakakabit na siya sa napakaraming makina para lang mabuhay.

"No, this can't be happening," pabulong na sabi ni Daddy habang sinusubukang pakalmahin ang sarili. "Just hours ago, he was completely fine. How are we going to tell this to the press? To our investors?"

"Forget about the press, Richard!" sigaw ni Mommy habang umiiyak. "Ang isip mo nasa negosyo pa rin habang ang anak natin ay nag-aagaw-buhay!"

"You don't understand, Eleanor!" sagot ni Daddy habang mabilis na tumitingin sa paligid. "The entire stock market is waiting for tomorrow's announcement about the merger! Ang kasal nina Aiden at Camilla ang nagpapatatag sa tiwala ng mga tao sa kumpanya natin. If news gets out that Aiden is in a coma, our stock value will crash overnight! The board will push us out!"

Humarap sa akin si Daddy. May kakaiba at nakakatakot na tingin sa kanyang mga mata. Mabilis siyang lumapit sa akin at hinawakan nang mahigpit ang magkabila kong balikat.

"Adrian, you have to do it," matigas niyang sabi.

Kumunot ang noo ko at agad na pumatak ang pawis sa aking noo. "What are you talking about, Dad?"

"You need to step in as Aiden," sagot niya nang walang pag-aalinlangan. "Magkamukha kayong dalawa. Nobody will notice the difference if you just act like him for a few weeks until we figure out what to do."

Natawa ako nang bahagya sa sobrang kawalan ng paniniwala. "Are you insane, Dad? Are you seriously asking me to impersonate my twin brother? To lie to everyone? To lie to Camilla?"

"Adrian, please," pakiusap ni Mommy habang hawak ang mga kamay ko. "Do it for the family. Do it for your brother. Isipin mo ang mangyayari kay Camilla kapag nalaman niya ito ngayon. She just had the happiest day of her life. Mapupuno ng tsismis at gulo ang buhay niya kapag lumabas ang balitang ito."

"No, I can't do this!" mabilis kong pagtanggi habang umaatras mula sa kanila. "This is completely wrong! She deserves to know the truth! Anong akala niyo sa kanya, hindi mapapansin na iba ang kasama niya sa kama at sa bahay? This is a crazy plan!"

"It's just temporary, Adrian!" giit ni Daddy. "Kahit ilang linggo lang! Babalik ka sa posisyon mo kapag naging maayos na ang lahat. Just protect the family name and protect Camilla from heartbreak for now!"

"I said no, Dad!" sigaw ko habang umiiling. "I am not going to live a lie!"

Tumalikod ako sa kanila para umalis at lumayo sa nakatutulorete nilang pakiusap. Naglakad ako papunta sa dulo ng hallway patungo sa kabilang bahagi ng ICU kung saan may malaking salamin na matatanaw ang kwarto ni Aiden.

Sinilip ko ang kapatid ko mula sa salamin. Ang daming tubo na nakakabit sa katawan niya. Agad kong naisip si Camilla—masayang-masaya siya kanina habang nakasuot ng gown, naghihintay ngayon sa hotel room at umaasang babalik ang kaniyang asawa. Kapag pumutok ang balitang ito bukas, dudurugin ng media ang buong pamilya, at siguradong mawawasak din ang mundo ni Camilla kapag nalaman niya ang kalagayan ng kakambal ko.

Sumikip ang dibdib ko habang pinapanood si Aiden mula sa labas. Sa buong buhay ko, ngayon ko lang nakita ang kapatid ko na ganito kakawawa. Napakasaklap na sa mismong araw ng kasal niya ay kailangang mangyari ang ganitong trahedya.

Lumapit sa akin si Daddy mula sa likod at mabilis na bumulong. "Isipin mo ang mangyayari sa babaeng katatapos lang pakasalan ng kapatid mo, Adrian. Do you really want to destroy her completely right now? Do you want her to face the brutal press alone while Aiden is fighting for his life?"

Pumikit ako nang mahigpit. Pakiramdam ko ay nawawalan ako ng hangin sa aking dibdib.

"Fine," mahina kong sabi habang nakatitig pa rin sa nakatagong kwarto ng kapatid ko. "I'll do it."

Lumingon si Daddy sa akin nang may relief sa kanyang mukha. "Thank you, Adrian. Thank you."

"But I am only doing this to protect her and buy us time," dagdag ko nang may seryosong boses. "The moment Aiden wakes up, I am stepping down immediately."

"Of course," mabilis na sagot ni Daddy.

Kinuha ni Daddy ang isang maliit na velvet box mula sa kanyang bulsa. Binuksan niya ito at inilabas ang isang simpleng gintong singsing. Ito ang wedding ring ni Aiden na tinanggal ng mga doktor bago ang operasyon.

Dahan-dahan niyang inabot sa akin ang rings. "Put this on. From this moment, you are no longer Adrian. You are Aiden Montenegro."

Tiningnan ko ang singsing sa aking palad. Tila napakabigat nito kahit napakaliit lang. Dahan-dahan kong isinuot ang wedding ring sa aking daliri. Pakiramdam ko ay itinali ko ang sarili ko sa isang malaking kasinungalingan na hindi ko alam kung paano tatapusin.