Chapter 4

Camilla's POV

Napatitig ako sa kanya nang ilang segundo habang tahimik ang buong silid. Halatang bahagyang nanigas ang kanyang balikat habang nakahawak sa mga kamay ko. Pakiramdam ko ay tila nag-isip siya nang napakalalim para lang alalahanin ang tinutukoy kong lugar.

"Ang France?" dahan-dahan niyang tanong habang dahan-dahang binababa ang kanyang kamay mula sa akin. "Ah, 'yung restaurant ba na sinasabi mo... medyo marami rin kasi tayong napag-usapan nitong mga nakaraang linggo, hon. Sa sobrang pagod ko ngayong gabi, biglang nagdilim ang isip ko."

Mabilis siyang tumayo mula sa gilid ng kama at naglakad patungo sa maliit na mesa kung saan nakapatong ang isang basong tubig. Ininom niya ito nang mabilis habang nakatalikod sa akin.

"Hon, okay ka lang ba talaga?" tanong ko habang tumatayo na rin para lapitan siya. "You never forget details like that. Paborito mo kaya 'yung kuwentong 'yon. Sinabi mo pa nga na roon mo gustong mag-propose sa akin bago mo naisipang gawin dito sa Manila."

Humarap siya sa akin at pilit na ngumiti. "I'm really sorry, Camilla. Sobrang sabog lang talaga ng utak ko dahil sa problema sa kumpanya kanina. Naging sobrang toxic ng meeting kasama ang investors. Can we just talk about our honeymoon tomorrow? Gusto lang muna kitang makasama nang tahimik ngayong gabi."

Tinitigan ko ang kanyang mukha. Kitang-kita ko ang matinding pagod at tensyon sa kanyang mga mata. Biglang nakaramdam ng awa ang puso ko para sa kanya. Baka nga naman masyado ko siyang pinipilit mag-isip samantalang galing siya sa isang napakagulong sitwasyon sa trabaho.

"I'm sorry, hon," mahinang sabi ko habang lumalapit sa kanya at ipinapatong ang dalawang kamay ko sa kanyang dibdib. "Hindi ko dapat ipinipilit 'yan ngayong gabi. Masyado lang siguro akong na-excite. Halika na, magpahinga ka na."

Inalalayan ko siya pabalik sa kama. Mas naging maingat at maalaga ako sa bawat kilos ko sa kanya. Kumuha ako ng basang tuwalya para punasan ang kanyang mukha at leeg bago kami humiga. Naramdaman ko ang dahan-dahang pagluwag ng tensyon sa kanyang katawan habang inaalagaan ko siya.

"Thank you, Camilla," pabulong niyang sabi habang nakatitig sa akin sa gitna ng kadiliman. "You're too good to me."

"Asawa mo na ako, Aiden," nakangiti kong sagot habang isinasaayos ang kumot sa aming dalawa. "Responsibilidad na kitang alagaan mula ngayon."

Pumikit siya at pilit na ngumiti, pero habang nakatitig ako sa kanya, hindi ko mapansin ang kaunting guilt na dumadaan sa kanyang mga mata sa tuwing ngumingiti ako. Inisip ko na lang na baka nakakaramdam siya ng hiya dahil hindi niya maalala ang napag-usapan namin kanina.

Kinabukasan ng umaga, habang natutulog pa rin kami sa hotel suite, magkasamang nakatayo ang mga magulang ni Aiden sa isang pribadong silid sa pinaka-itaas na palapag ng St. Luke's Medical Center. Lihim nilang pinuntahan ang ospital habang siguradong ligtas at natutulog pa kami ni Adrian sa hotel.

Nakatayo si Mommy Eleanor habang balisa na nakatingin sa malaking salamin ng ICU kung saan nakahiga pa rin ang tunay na Aiden na nakakabit sa napakaraming life support machines. Sa tabi niya, si Daddy Richard naman ay tuloy-tuloy na tumatawag sa telepono para siguraduhing walang lalabas na balita sa media tungkol sa totoong nangyari.

Biglang bumukas ang p***o ng pribadong silid at pumasok ang isang matangkad na laking-pambansang doktor na nakasuot ng puting laboratory coat. Si Dr. Victor Ramos—ang pinakakilalang neurosurgeon sa bansa at matalik na kaibigan ng pamilya Montenegro na personal nilang tinawagan para hawakan ang kaso nang palihim.

"Victor," mabilis na bati ni Daddy Richard habang ibinababa ang kanyang telepono. "How is he? Anong lumabas sa latest brain scan at MRI niya?"

Mabilis na lumapit si Mommy Eleanor habang hawak ang kanyang panyo. "Please tell us good news, Victor. Kailan magigising ang anak ko? Si Adrian ang pumasok sa posisyon niya ngayon pero hindi natin ito magagawa nang matagalan. Baka makahalata si Camilla kapag tumagal pa ito."

Bumuntong-hininga nang malalim si Dr. Ramos. Inilagay niya ang mga papeles at mga pultang X-ray sa ibabaw ng mesa bago seryosong humarap sa dalawang magulang.

"Richard, Eleanor, I want to be completely honest with you," seryosong simula ng doktor habang inaayos ang kanyang salamin. "The damage to Aiden's frontal lobe and brainstem is far more complicated than we initially assessed last night during the emergency surgery."

Kumunot ang noo ni Daddy Richard. "What do you mean? You said the surgery went well."

"Naalis natin ang blood clot sa utak niya, yes," paliwanag ng doktor habang ipinapakita ang scan results sa kanila. "But the swelling is severe. His brain is not responding to basic neurological stimuli right now. Stable ang heartbeat at breathing niya dahil sa mga makina, pero ang utak niya ay nasa napakalalim na estado ng coma."

Nagsimula na namang maiyak si Mommy Eleanor. "So when will he wake up? A week? Two weeks? Kailangan lang ba natin siyang bigyan ng tamang gamot?"

Umiling si Dr. Ramos nang dahan-dahan. May kakaibang lungkot at matinding seryosong tingin sa kanyang mga mata habang nakatitig sa kanila.

"We cannot force the brain to heal faster than it wants to, Eleanor," sagot ng doktor sa napakahinang boses. "Based on his current neurological responses, this is no longer a matter of weeks or months."

Napatigil si Daddy Richard at napahawak sa gilid ng mesa. "What are you trying to say, Victor?"

Tumingin si Dr. Ramos sa p***o ng ICU kung saan nakahiga ang walang malay na si Aiden bago muling humarap sa kanila.

"It could be years."