Chapter 1

Camilla's POV

Abalang-abala ang buong bulwagan ng grand ballroom sa Grand Hyatt. Ang bawat sulok ay pinalamutian ng mga sariwang puting rosas at kumikislap na mga kristal na ilaw. Ramdam na ramdam ang kagandahan at pagiging eksklusibo ng araw na ito. Ito na marahil ang tinaguriang kasal ng taon.

Hindi pa rin ako makapaniwala habang nakatingin sa malaking salamin sa gilid ng stage. Ang babaeng nakikita ko roon na nakasuot ng napakagandang custom Vera Wang bridal gown ay ako—si Camilla Salazar. O mas tamang sabihin, Camilla Montenegro na simula ngayong araw.

"Sa wakas, Mrs. Montenegro ka na talaga," nakangiting bulong sa akin ng aking bagong asawa na si Aiden Montenegro.

Dahan-dahan siyang lumapit mula sa likod ko at iniyakap ang kanyang mga bisig sa aking baywang. Ipinatong niya ang kanyang baba sa aking balikat habang pareho kaming nakatingin sa aming repleksyon sa salamin.

"I still can't believe we're actually here, Aiden," sabi ko habang pinalilibutan ng daliri ko ang kanyang kamay na nakawak sa akin. "Parang panaginip lang ang lahat."

Hinalikan niya nang pabalik-balik ang aking leeg bago ako binitawan para iharap sa kanya. Ang mga mata niyang kulay tsokolate ay punong-puno ng pagmamahal at pagmamalaki. Si Aiden Montenegro—ang solong tagapagmana ng Montenegro Group, ang lalaking pangarap ng marami, ngunit pinili akong mahalin at makasama habambuhay.

"It is real, my love," sagot niya habang hinahawakan ang aking mukha gamit ang dalawang kamay. "Simula ngayong araw, hinding-hindi na kita bibitawan. I promise to give you everything you deserve."

Napangiti ako nang sobrang tamis. Walang dahilan para magduda ako sa mga salita niya. Sa nakalipas na tatlong taon ng aming relasyon, ipinaramdam niya sa akin araw-araw na ako lang ang mahalaga sa buhay niya. Grabe ang devosyon at alaga na ibinibigay niya sa akin.

"Ehem. Baka naman puwedeng makisingit ang pamilya?"

Lumingon kami ni Aiden at nakita ko ang aking ina at mga biyenan na lumalapit sa amin. Sa likod nila, tahimik na nakatayo ang kambal ni Aiden na si Adrian.

Sobrang magkamukha silang dalawa. Kung hindi lang sa ayos ng buhok at sa paraan ng pagkilos, mahihirapan ang sinuman na kilalanin kung sino si Aiden at kung sino si Adrian. Pero magkaibang-magkaiba ang personalidad nila. Si Aiden ay extrovert, charismatic, at sanay sa pansin ng media. Si Adrian naman ay tahimik, laging nasa likod lang, at tila umiiwas sa anumang ingay o atensyon.

"I’m so happy for both of you," nakangiting sabi ng nanay ko habang hawak ang mga kamay ko. "Alagaan niyo ang isa't isa, ha?"

"Makakaasa po kayo, Tita. I mean, Mom," sagot ni Aiden bago tiningnan si Adrian. "Bro, hindi ka man lang ba babati sa amin?"

Bahagyang lumapit si Adrian. May kakaibang seryosong tingin sa kanyang mga mata na hindi ko masyadong maunawaan.

"Congratulations, Camilla. Congratulations, Aiden," simpleng sabi ni Adrian. Walang gaanong emosyon ang boses niya pero ramdam ang pagiging tapat. "I wish you both the best."

"Thanks, man," sabi ni Aiden habang tinataptap ang balikat ng kapatid. "Sana ikaw rin, makahanap na ng magiging Misis Montenegro mo."

Isang tipid na ngiti lang ang ibinawas ni Adrian bago siya dahan-dahang umatras pabalik sa tabi ng aming mga magulang.

Nagsimula na ang kainan at ang programa para sa reception. Masayang-masaya ang lahat. Bawat mesa ay puno ng mga kilalang tao sa lipunan, mga negosyante, at mga malalapit naming kaibigan. Ang sarap sa pakiramdam na makitang masaya ang lahat para sa aming dalawa.

Subalit habang nasa gitna kami ng pagkuha ng mga litrato kasama ang mga bisita, naramdaman kong biglang nanginig ang telepono ni Aiden sa loob ng kanyang jas na bulsa. Kinuha niya ito at tiningnan ang screen.

Nakita ko ang mabilis na pagbabago sa kanyang ekspresyon. Ang kaninang masayang ngiti ay pinalitan ng matinding pag-aalala at pagmamadali.

"Sino 'yan, hon?" tanong ko habang nakahawak sa kanyang braso.

Lumayo siya nang bahagya para sagutin ang tawag. "Hello? What? Are you sure about this?"

Lalapitan ko sana siya pero mabilis siyang humarap sa akin at binitawan ang telepono pagkatapos ibaba ang linya. Hawak niya ngayon ang dalawang balikat ko at kitang-kita ko ang pagkabalisa sa kanyang mukha.

"Camilla, I'm so sorry. I need to leave for a bit," mabilis niyang sinabi.

Nangunot ang noo ko. "What? Leave? Aiden, kasal natin ngayon. Sandali na lang at matatapos na ang reception. Saan ka pupunta?"

"May emergency sa kumpanya. The international investors are threatening to pull out right now if I don't sign the deal personally," paliwanag niya habang mabilis na tumitingin sa kanyang relo. "Kailangan kong pumunta sa office sandali."

"Can't it wait tomorrow?" pakiusap ko sa kanya. Hinawakan ko nang mahigpit ang kamay niya. "Kasal natin ngayon, Aiden. Kahit ngayong gabi lang, mag-focus muna tayo sa atin. Please stay."

Tumingin siya sa akin nang may pagmamahal pero halatang nakatali ang mga kamay niya sa responsibilidad. Hinalikan niya ako sa noo nang matagal.

"I promise, babalik ako agad. Babawi ako sa'yo sa bridal suite natin. I love you so much, Mrs. Montenegro," mabilis niyang sabi bago siya mabilis na tumalikod at tumakbo palabas ng ballroom.

Naiwan akong nakatayo sa gitna ng silid habang pinapanood siyang mawala sa p***o. May kakaibang kaba na biglang dumapo sa dibdib ko. Hindi ko maipaliwanag kung bakit, pero parang may mali.

Lumapit sa akin ang mama ni Aiden at inabutan ako ng tubig. "Hayaan mo na muna siya, Camilla. Alam mo naman ang trabaho ng asawa mo. Bumalik ka muna sa suite para makapagpahinga."

Tumango na lang ako kahit hindi pa rin napapakali ang puso ko. Sumama ako sa mga assistant ko para pumunta sa presidential suite ng hotel para magpalit ng damit at maghintay sa pagbabalik ni Aiden.

Lumipas ang isang oras. Dalawang oras. Tatlong oras.

Nakatitig lang ako sa telepono ko habang nakaupo sa gilid ng malaking kama. Walang text. Walang tawag mula sa kanya. Sinubukan ko siyang tawagan nang ilang beses pero diretso ito sa voicemail.

Dahil sa sobrang pagod sa buong araw na kasal at sa paghihintay, hindi ko namamalayang unti-unting bumigat ang mga talukap ng aking mata hanggang sa tuluyan na akong nakatulog sa gitna ng katahimikan ng kwarto.

Habang tahimik akong natutulog sa hotel suite, ilang kilometro ang layo, isang mabilis na sports car ang nawalan ng kontrol sa madilim at madulas na lansangan. Umalingawngaw ang malakas na tunog ng nagtataasang gulong bago ang isang malakas na salpukan na nagwasak sa buong sasakyan.

Sa ospital, nanginginig ang buong pamilya Montenegro habang nakatayo sa labas ng emergency room. Si Adrian ay nakasandal sa pader, hawak ang kanyang ulo, habang ang mga magulang nila ay tuloy-tuloy ang pag-iyak.

Biglang namatay ang pulang ilaw sa ibabaw ng p***o ng operating room.

Mabilis na bumukas ang p***o at mabilis na lumabas ang doktor na nakasuot pa ng surgical gown at mask. Agad na lumapit ang pamilya Montenegro sa kanya.

"Doctor, kumusta ang anak ko?" mabilis at nanginginig na tanong ng ama ni Aiden.