تسجيل الدخولLuuuhhh bat naiiyak ako😭😭
Pagkaalis ni Jonathan ay hinarap niya kaagad si Lohan. "Tita Sisi, 'di ba po may papa na po kami? Bakit sabi po ni Mr. Clark daddy daw po namin siya?" Humikbi si Lohan sa tanong na iyon. Pinagsalitan niya ng tingin ang kambal. Si Lindsay ay bahagya lang tumungo. Hinaplos niya ang ulo ni Lohan saka pinaupo sa tabi ni Lindsay upang madali niyang makausap ang kambal nang sabay. Bahagya siyang ngumiti upang pagaanin kahit papaano ang kanilang pag-uusap. "Hindi porque daddy ninyo si Mr. Clark ay ibig sabihin hindi ninyo na papa ang Papa Samuel ninyo. Kaya hindi dapat kayo umiiyak, dahil maswerte pa kayo dahil dalawa ang ama ninyo. Dalawa ang magmamahal sa inyo, ayaw ninyo ba iyon?" "Pero hindi ko po maintindihan..." Parang pinipiga ang puso ni Simone nang makita niya ang pagpatak ng luha nito, maski si Lindsay na tinanggap naman na si Jonathan ay nakikitaan pa rin ng sakit at lungkot sa mga mata. Pinupunasan na kaagad nito ang mapupulang mga mata bago pa tumulo nang tuluyan ang kaniya
Chapter 22:Ang mataray at nakataas na kilay ni Regina ang sumalubong kay Simone pagkarating nila ni Lorenzo sa mansion.Hindi naman siya nag-e-expect ng masayang pagsalubong sa kaniya, alam naman niyang mainit ang dugo ng mga ito sa kaniya, pero bilang polite ay sana naman hindi manlang nito masyadong ipahalata iyon, tutal naman ay sila ang may kailangan sa kaniya ngayon, kaya nga siya ipinasundo, hindi ba?Ganoon pa man ay binalewala na lang iyon ni Simone. Wala siyang panahon makipagtalo. "Nasaan ang mga bata?" Umirap si Regina. "Nasa kuwarto, nag-iinarte. Hindi mo naman kami sinabihan na brat mo palang pinalaki 'yong mga bata." Nanliit ang mga mata ni Simone dahil sa tono ng pananalita ni Regina. May halong paninisi at panunuya, panghuhusga. "Hindi namin gano'n pinalaki ang mga bata. Kahit sinong bata naman ay maguguluhan sa mga nangyayari ngayon, kaya nga nakiusap ako sa inyong ako muna ang kakausap sa mga bata, 'di ba?" Kanina sa byahe ay sinabi na sa kaniya ni Lorenzo kung
Chapter 21:Unang umaga na wala sa bahay sina Lindsay at Lohan, pakiramdam ni Simone ay masyadong tahimik ang bahay. May kasama naman siya pero pakiramdam niya ay mag-isa siya.Mula nang isilang ang kambal ay kasama niya na ang dalawa, kaya naman hindi niya ma-imagine ang mga susunod pang araw na wala ang mga ito.Gusto niya sanang kumustahin ang dalawa, ngunit wala namang gadgets ang dalawang bata, hindi rin naman siya kumuha ng contact ni Jonathan kaya hindi niya rin alam kung saan maaring tumawag.Ngunit sa totoo lang ay hindi niya rin alam kung papayag din si Jonathan na makausap nila ang mga bata, knowing na galit ito sa kaniyaMula sa iniinom na kape ay napatingin siya kay Samuel nang pumasok ito sa dining area para kumuha ng tubig sa refrigerator.Pinanood niya muna ang kuya niya at pinakiramdaman.Kagabi kasi nang huli silang nagkausap bago ito nagkulong sa kuwarto nila ni Melanie ay sobra pa rin nitong lungkot. Pakiramdam daw nito ay nabigo nito si Colleen dahil nakuha ni Jona
Chapter 20:Sa gabing iyon ay buong magdamag ngang sinamahan ni Jonathan ang kambal, doon na siya natulog. Sinundo pa siya ni Regina dahil gusto sana nito siyang makatabi, pero tulog na siya kaya wala na itong nagawa.Kinabukasan lang sila iniwanan ni Jonathan nang magising siya ng umaga. Tulog pa ang dalawa at sinamantala niya na iyon upang maayos muna lahat ng mga dapat niyang ayusin sa kaniyang opisina sa bahay.Sakto rin namang maaga ang kaniyang secretary at na-dropped na ang mga papers na pinakukuha niya.Binilin niya na rin kay Yaya Jennie na tawagin siya kapag gising na ang kambal at pakakainin na ng breakfast, nang sa ganoon ay makasabay siya sa mga ito.He's trying his best to focus on what he's reading, but he is still distracted by remembering what happened last night.Halos isang oras umiiyak si Lindsay, tumahan lang ito nang kinausap niya nang maayos."Si Mama lang po ang kayang tumanggap sa akin kahit mahirap po akong algaan at buhatin, kahit abnormal po ako, kaya po na
Chapter 19:"Ibabalik mo talaga ang mga bata sa babaeng 'yon?" tanong ni Regina pagkababang-pagkababa ni Jonathan ng kaniyang cellphone.Tinawagan niya ang kaniyang secretary para utusang dalhin sa kaniyang bahay bukas ang mga important papers na kailangan niya na kaagad pirmahan.Dahil plano niyang dalhin bukas ang kambal kina Simone kaya wala siyang planong pumasok bukas sa trabaho. Alam iyon ni Regina at hanggang ngayon ay tutol pa rin sa kaniyang plano.Hindi siya sumagot at initsa lang ang kaniyang cellphone sa kama. Pagod na siyang makipagtalo, mula kanina ay hindi na siya tinantanan ni Jolina at Regina tungkol sa kaniyang pangako sa kambal. Of course, there's no way they will let him do that.Nang umuwi si Jolina ay akala niya tatahimik na si Regina, pero hindi. Patulog na sila at lahat-lahat ay hindi pa rin ito tumitigil."Pagtapos ng naabutan namin, talagang hindi ka pa naniniwala-""Regina, hindi ko sa kanila iiwan ang mga bata. Dadalhin ko lang sila doon bukas para tulungan
"Mr. Clark!"Umawang ang labi ni Jonathan sa gulat nang makita si Lohan na tumatakbo patungo sa kaniya. Lalo namang lumiwanag ang ngiti ng kasambahay bago sila iwanan para iakyat ang kaniyang gamit.Hindi alam ni Jonathan ang kaniyang magiging reaksyon, gulat, tuwa at pagtataka.Anong ginagawa rito ni Lohan? Did Simone bring them here?Ganoon pa man ay nagawa niya pa ring bahagyang umupo para salubungin ng yakap si Lohan nang nakangiti."Lohan, why are you here?" tanong niya nang silipin ang mukha ng bata.Nagkibit-balikat lang ito. Umupo sa kaniyang hita at kumapit sa kaniyang batok habang tinitingnan ang kaniyang labi at pasa."May ganiyan din po si Papa, pero sabi niya po hindi masakit. Mr. Clark, yung sa inyo po ba masakit?"Inosente at malambing nitong tanong. Mas napangiti si Jonathan habang nakatingin sa maamong mukha ng anak niya. Pakiramdam niya siya ay nananalaamin habang nakatingin kay Lohan.Bakit hindi niya ito napansin una pa lang?Marahan siyang umiling at hindi napigil







