บททั้งหมดของ Loving the Billionaire's Child : บทที่ 1 - บทที่ 10

Chapter 2:Pagkatulog ni Lohan ay muling lumabas si Simone upang sumama sa mga naglalamay sa gabing iyon. Hanggang ngayon ay hindi pa rin makapaniwala si Simone na nakilala niya na ang iresponsableng asawa ni Colleen na nawala ng mahigit anim na taon. Dama niya pa rin ang tahip sa kaniyang puso. Hindi rin niya alam kung bakit ganito na lamang ang pagtibok ng puso niya nang makita si Jonathan Clark, marahil ay instinct niya ang kumilala kung sino si Jonathan at bigla na lang dumating sa gabing ito.Sinalubong siya nina Carol at ng iba pang mga kapitbahay nila na nakikilamay rin. Ang iba ay nakainom ngunit hindi pa naman lasing at nasa tamang wisyo pa."Naku Simone, pasensya na't pinapasok namin ang lalaking iyon, ha. May ideya man kami kung sino siya, naisip din namin na magkakagulo pa kung itataboy namin siya," ani Carol na siyang nagpaalam sa kaniya kanina ng pagdating ng isang estranghero na may kotse. "Pero kahit naman pinapasok namin siya ay handa naman kaming paalisin siya kung k

Nang makarating sila sa tamang palapag ay dumiretso kaagad si Lorenzo sa secretary desk. Kaagad naman na sumunod si Simone. "May bisita ba si OJC?" "Wala naman, but he's preparing for his meeting later." Tumango lang si Lorenzo at iginiya si Simone sa isang pinto. Nilingon pa ni Simone ang secretary dahil baka pigilan siya nito dahil sa wala siyang appointment, pero nagpatuloy lang ito sa pagsagot sa mga tawag mula sa teleponong kaharap at hinayaan silang makalagpas. Kumatok na muna si Lorenzo bago binuksan ang pinto. Kanilang naabutan si Jonathan na abala sa pagbabasa ng mga dokumento at may suot na reading glasses, habang nakaharap sa kaniyang laptop. Kagaya ng sinabi ng sekratarya nito ay abala nga ito para sa meeting mamaya. "Yes?" tugon ni Jonathan kahit na hindi manlang sila nito sinulyapan. Tumikhim muna si Lorenzo bago magsalita. "Miss Simone is here, Mr. Clark." Tumigil si Jonathan sa kaniyang ginagawa at sa wakas ay binalingan sila ng tingin. Napalunok si Simone nang ma

Kanina pa uwing-uwi si Simone. Umuulan at lumubog na rin ang araw, ngunit sunod-sunod naman ang naging meeting ni Jonathan kaya hindi na siya nito nabalikan kaagad. Kaya pati siya ay nalito nang bigla na lang siya nitong sinama, at natagpuan niya na lang ang sarili na pinapayungan ng mga tauhan ni Jonathan habang papasok sila sa puti nitong limousine. Nang pareho na silang nakaupo sa backseat ng limo ay doon lang nakakuha ng pagkakataon si Simone para magtanong. Masyado kasing mabilis ang lakad ni Joe kaya hindi na siya nakaimik pa at nakatanggi. "Bakit kailangan kasama pa ako, Mr. Clark?" Bumaling ito sa kaniya na halos ikaurong ng kaniyang dila dahil seryoso ang mukha nito masyado. "It's getting late, ikaw na ang kumuha sa bahay para hindi ka na maghintay mag-isa sa office ko." "Akala ko hinahanap na ng kasambahay mo at siya ang maghahatid sa atin?" Tiningnan lang siya ni Jonathan at hindi nagsalita. Hindi na lang na rin nangulit pa si Simone dahil halatang ayaw nitong pa

Napabuntonghininga na lang si Simone. Hindi na rin siya nagmatigas nang iginiya na siya ni Lorenzo at pinayungan papunta sa sasakyan. Tahimik lang siya sa buong byahe, nakatingin sa kanilang dinadaanan mula sa bintana, habang inaalala ang mga sinabi ni Jonathan. Alam niyang may kasalanan din si Colleen at ang kuya niya rito, kaya naman nauunawaan niya kung ganoon na lamang ang naging pasya nito at kung galit ito sa kanila. Siguro nga ay kahit gaano kawalang kuwenta noon na asawa si Jonathan kay Colleen ay minahal pa rin nito ang asawa, at nasaktan nang sumama si Colleen sa iba. Hindi na nakapagtataka pang ayaw na rin talaga ni Jonathan na makita pa si Colleen matapos ng lahat. Dahil doon ay buo na ang desisyon niya, na mas mabuting huwag nang malaman ni Joe ang tungol sa kambal. Ayaw niyang ang ang dalawang bata ang magdala ng kasalanan ng kanilang ina. Ano mang ginhawa ang kayang ibigay ni Jonathan sa kambal ay ipinapangako niyang siya ang pupuno niyon. Halos tatlong oras ang naging

Matapos magbilin ni Simone kina Carol at Lucille ay muli na niyang binalikan si Jonathan. Naabutan niya itong nakahalukipkip habang nakatayo sa harap ng coffin, seryoso at tahimik. May lungkot sa mga mata nito na hindi masyadong mababasa dahil sa wala nitong emosyon na mukha, ngunit naramdaman iyon ni Simone. Doon niya napagtanto na hindi lang sila ang naulila ni Colleen, marahil ay pati ang dati nitong asawa. Hindi niya na sana muna ito guguluhin, ngunit si Joe na ang nakapansin sa kaniyang presensya. Bumaling ito sa kaniya, tumikhim at nagpilit ng ngiti. Naging cue niya iyon para lumapit na. "Let's go?" Joe asked. Sumulyap muna siya kay Colleen bago tumango. Nagkunwari siyang walang nakita dahil sa palagay niya ay iyon din ang gustong mangyari ni Joe, nang umakto itong tila walang naramdaman. Si Carol ang naiwan doon sa labas para magbantay. Nang pinagbuksan siya ng p***o ni Joe sa passengers seat ay doon niya lang na-realised na may kulang."Hindi mo kasama si Lorenzo?" tanong ni