3 - Confused

Makalipas ang ilang minuto, muling bumalik si Yohan mula sa banyo at tahimik na pumasok sa kwarto. Paglapit niya sa kama, tiningnan niya ang babaeng nakahiga roon—maputla, walang malay, at basang-basa pa rin ang buhok sa malamig na hangin. Halatang nagdesisyon siya nang buo, kaya’t marahang tinanggal ang kumot na nakabalot sa babae.

Iniluwag niya ang tali sa damit nito na tila nagpapahirap sa paghinga. Napa-irap siya nang bahagya, saka napailing.

“Kailan pa ako naging matulungin?” mahinang bulong niya sa sarili.

Hindi naman kasi siya kilala bilang isang taong maawain. Sa katunayan, lumaki siyang may estriktong ama—si Mr. Owen Vargas—isang kilalang negosyante na halos walang emosyon, palaging kontrolado ang kilos, at walang puwang para sa kahinaan. Sa impluwensya nito, naging likas na rin kay Yohan ang pagiging malamig at direktang tao.

Ngunit heto siya ngayon, binubuhat ang isang estrangherang babae, inaasikaso at nililigtas. Muli niyang tiningnan ang mukha ng babae—maamo ang mukha.

“Is it just because of her face?” napabuntong-hininga siya, medyo natawa sa sarili.

Hindi naman siya gano’n kababaw. Oo, maganda nga ito, pero hindi iyon sapat na dahilan para umabot siya sa ganitong punto. Marahil, ito ay isang uri ng "paglayo"—isang sandaling pagtakas sa gulo ng trabaho, politika, at responsibilidad na lagi niyang pasan. Sinubukan niyang kumbinsihin ang sarili: kahit aso, pusa, o kahit lalaki pa ang natagpuan niya sa ganoong kalagayan, tutulungan pa rin niya.

Maingat niyang tinanggal ang damit mula sa balikat ng babae. Nang lumitaw ang mapuputing balikat at collarbone nito, napalingon siya sa ibang direksyon—hindi dahil sa hindi niya gusto ang nakita, kundi dahil sa pag-iwas sa anumang hindi nararapat. Pinilit niyang tapusin ang ginagawa nang hindi nagdadalawang-isip, at marahang binuhat muli ang babae.

Napansin niyang magaan ito sa kanyang bisig, mas magaan kaysa sa karaniwang bigat ng isang tao. Sa pamamagitan ng paa, itinulak niya ang pinto ng banyo na puno na ng mainit na singaw mula sa bathtub.

Iniluhod niya ang sarili at sinimulang isawsaw ang katawan ng babae sa maligamgam na tubig sa bathub.

Ngunit bago pa man tuluyang lumubog ang katawan nito, napahinga ng malalim ang babae at dahan-dahang iminulat ang mga mata. Nagkatitigan sila—isang saglit na puno ng kaba, tanong, at gulat.

Hindi agad nakagalaw si Yohan. Hawak pa rin niya ang babae habang tila natigilan siya sa pwesto. Bahagyang namula ang kanyang mukha sa pagkabigla, at nauutal ang kanyang tinig habang nagbigay ng paliwanag.

“I was just trying to warm you up,” ani niya, pilit pinapakalma ang sitwasyon.

Walang reaksyon ang babae sa una. Tila malabo pa ang paningin nito habang nakatingin sa kanya. Pero makalipas ang ilang segundo, tila may naalala ito, at napapikit na lang muli. Bago tuluyang mawala sa ulirat, narinig ni Yohan ang mahinang bulong mula sa labi nito:

“Ralph… Ahn… Ha… Don’t…”

Napakunot-noo si Yohan. “Ra?” bulong niya sa sarili. Sa totoo lang, parang pamilyar ang pangalang iyon. 

Hindi niya maalala kung saan niya ito narinig kamakailan, pero malinaw sa kanya: ang taong iyon ang nagtangkang patayin ang babaeng ito.

Muling bumalik ang tingin niya sa leeg ng babae, kung saan kitang-kita pa rin ang malalim na marka ng pagsakal. Napailing siya sa tanong sa isipan—“Ano bang nangyayari at bakit siya nagkaganito?”

Napansin niyang basang-basa na ang suot ng babae, at ang manipis na panloob na damit nito ay halos naging transparent. Agad niyang iniiwas ang tingin, sabay pumikit ng mariin. Hindi iyon ang dapat niyang pinapansin.

Inumpisahan na lang niyang dahan-dahang imasahe ang mga braso at balikat ng babae, sinusubukang painitin ang mga ito. Kahit malamig pa rin ang balat nito, pinilit niyang manatiling kalmado.

Sa kalagitnaan ng ginagawa niya, naramdaman niyang unti-unting umiinit ang mga kamay ng babae. Nakahinga siya nang maluwag.

“Salamat naman…” bulong niya.

Idinilat niyang muli ang mga mata, pero sa halip na ipikit ulit, napako ang tingin niya sa mga labi ng babae. Mapula na ito ngayon, tila unti-unting nagkakaroon ng dugo. Katulad ng isang cherry. Napahawak siya roon gamit ang hintuturong daliri, marahang tinuyo ito. Nang bahagyang bumuka ang labi ng babae dahil sa dampi ng kanyang kamay, nabigla siyang nailapit pa ang hinlalaki.

Pero agad siyang natauhan at iniurong ang kamay. Napailing siya, pinilit kalmahin ang sarili.

“Focus, Yohan,” aniya sa sarili.

Inalis niya nang buo ang tingin niya sa babae lalo na nang makita nito ang suot nitong underwear na kitang-kita rin ang balat sa loob. 

‘Damn it!’ sigaw niya sa isipan niya.