บทที่ 15

“ฝันไปก่อนเหอะ เพราะถึงกูตาย กูก็จะไปอยู่กับมึง ตามมึงไปทุกที่ จะหลอกทุกคนที่เข้าใกล้มึง และผลสุดท้าย ก็จะไม่มีผู้หญิงหรือผู้ชายหน้าไหนกล้าเอามึงแน่นอน” คราวนี้เสียงมันจริงจังมาก ฉันเห็นในกระจกว่ามันมองฉันตาไม่กะพริบ แต่น่าแปลก ที่สายตามันไม่น่ากลัวเหมือนตอนก่อนหน้านี้

“มึงมันต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ ขึ้นๆลงๆ ประสาทกลับรึเปล่าวะ”

“คงใกล้แล้วแหละ”

“บ้า”

“เออบ้า แต่ขอเอาต่อให้เสร็จได้มั้ย ทนไหวมั้ย” เสียงมันนุ่มลง วางคางที่ไหล่ฉัน ซุกหน้าเข้าหาหน้าฉัน เอาจมูกไล้ไปมาเหมือนกำลังออดอ้อนออเซาะไม่มีผิด

“ก็ถึงขนาดนี้แล้ว กูเคยขัดใจมึงได้เหรอ”

“เมียใครน่ารัก” แล้วมันก็จุ๊บแก้มฉันเสียงดังจุ๊บเลย

“กูไม่ได้น่ารัก”

“งั้นก็น่าเอา” ฟอดดดด... มันหอมฉันอีกที

“ขยับแล้วนะ อีกนิดเดียว จะแตกแล้ว” มันมองฉัน เหมือนรอให้ฉันตอบ

“อืม” ฉันตอบส่งๆ ไม่ค่อยกล้ามองมันเท่าไหร่หรอก บ้าชะมัด แล้วทำไมฉันต้องยอมมันด้วยวะ

“อ้ะ!” อยู่ๆมันขยับ

“ขอเสียงแบบนี้เรื่อยๆนะ โคตรได้อารมณ์ อืมมม...” มันสอดใส่เข้ามาช้าๆเป็นจังหวะให้ฉันพอได้หายใจบ้าง มันไม่เจ็บไม่รุนแรงเหมือนเมื่อกี้ ฉันก็เลย ก็เลยรู้สึกเสียวๆชอบกล

“อือ ธี”

“เจ็บอีกมั้ย”

“ไม่ อืออ มัน มันเสียวมากกว่า”

“งั้นเร่งให้นะ ของเธอแคบ ฉันซอยถี่ๆ เดี๋ยวก็แตก”

“อืออ จะเอาไงก็เอา ไม่ไหวแล้ว ฉันไม่ไหวแล้ว” ฉันไม่รู้หรอกว่าอยู่ดีๆทำไมถึงหื่นขั้นรุนแรงขึ้นมาขนาดนี้ แต่ในเมื่อต้องการแล้ว มันก็ต้องได้รับการสนองน่ะสิ

“จัดให้เดี๋ยวนี้” ผับๆๆๆๆ...

เอ็นของมันกระแทกเข้ามารัวๆขึ้น เสียว มันเสียวมันแน่นไปหมด แถมร้อนจนแทบระเบิด ลืมความเจ็บก่อนหน้านี้ไปเฉยเลย

“อืมม ธี ขอแรงๆ อ้ะๆๆ”

“ได้ อ้ะ ได้อยู่แล้ว ซี้ดดดด โคตรเสียวxxx อื้มม โรส ใกล้จะแตกแล้ว โอ้ว ไม่ยั้งเลยนะ”

ผับๆๆๆๆ!!!! มันทำอย่างที่มันพูดจริงๆ แต่ฉันก็เต็มใจรับ รับแม้กระทั่งอะไรอุ่นๆของมัน ที่อยู่ๆก็แตกใส่เข้ามาในตัวฉัน

“อือ!!! ธี ปล่อยในอีกแล้ว อืมมม...” ฉันเสร็จพร้อมมันเลย

“ก็ชอบแบบนี้ อ่าส์!!! โคตรโล่งเลย” มันครางใส่หูฉันยาวๆแล้วอุ้มฉันขึ้น

“ไปไหน” ฉันตกใจจนเอามือคล้องคอมันแทบไม่ทัน

“ไปต่อบนเตียงไง”

-ROSE END

ก็อกๆๆ...!!!

เสียงใครมาเคาะประตูวะ ก็ผมสั่งไว้แล้วว่าห้ามใครรบกวน คนกำลังกอดเมียสบายใจอยู่เลย แต่จะว่าไป ผมลืมตาซะหน่อยดีมั้ย รู้สึกว่าตัวโรสมันอุ่นผิดปกติ

“โรส!” หน้าโรสตอนนี้ซุกอยู่ที่อกผม แถมกอดผมแน่น และผมไม่ต้องเดาอะไรแล้ว

“นี่เธอไม่สบายเหรอวะ” สิ่งที่ไม่ต้องเดาอีกอย่างคือต้นเหตุมันเป็นเพราะผม เพราะผมที่ไม่ยอมควบคุมอารมณ์ รู้ทั้งรู้ว่ายัยนี่เจ็บแต่ผมก็ไม่คิดยั้งมือ แต่จะให้ทำไงได้ ก็คนมันโกรธนี่หว่า ผมพยายามแล้วที่จะไม่โกรธ แต่มันอดไม่ได้จริงๆ แต่ไม่รู้ทำไม ผมโกรธหนักขนาดนั้น แต่พอโรสมันอธิบาย ผมก็หายโกรธทันทีเลย หรือเป็นเพราะว่าผม ผม...ช่างมันเถอะ

ก็อกๆๆๆ !!!

เอาอีกแล้ว ใครมันกล้าเคาะนักหนาวะ! แต่เดี๋ยวนะ รู้สึกว่าพอมองให้ดี นี่มันเช้าแล้วนี่หว่า ผมเลยตัดสินใจลุกจากเตียง หาผ้าเช็ดตัวมานุ่งลวกๆ ก่อนจะห่มผ้าให้โรสจนถึงคอไปเลย กันไว้ก่อน ดีกว่าแก้ ผมไม่อยากให้ใครเห็นอะไรของเมียผม ผมหวง

“มีไร” ผมเปิดประตูแล้วเจอไอ้ปืน

“วันนี้ที่นายใหญ่นัดทานข้าวเช้าพร้อมคุณแนน นายใหญ่ให้คนโทรมาตามครับ บอกว่านายต้องไปให้ได้ ห้ามเบี้ยวครับ”

“กูไม่ไป” ผมไม่ต้องคิดก็ได้เรื่องนี้ ใครจะไปทนนั่งกินข้าวสบายใจอยู่ได้ ทั้งๆที่เมียนอนไม่สบายอยู่บนเตียง

“แต่ว่านายครับ”

“มึงไปต้องพูดแล้ว ไปหายาลดไข้มาให้กูก็พอ อ้อ! หาเสื้อผ้าผู้หญิงมาด้วย เอาหนาๆ มิดชิดๆ แล้วก็ขอเร็วๆด้วย”

“เอ่อ ครับนาย” ก็ดีที่ไอ้ปืนมันไม่เซ้าซี้ พอมันไปผมเลยปิดประตูเดินกลับมาหาโรส เห็นยัยนั่นกระดุกกระดิกตัวพอดี

“ตื่นแล้วเหรอ ไหวมั้ย” มันไม่ตอบ แต่มองผมเหมือนอาฆาตแทน

“ยังมีหน้ามาถาม ทั้งหมดเพราะนายเลย!”

“โอเค ยอมรับ”

“ดี!” มันกระแทกเสียงใส่ผมแล้วทำท่าจะลุกจากเตียง แล้วเดี้ยงแบบนั้น จะไปไหนของมัน

“ไปไหน” ผมไปดักมันไว้ไม่ให้ลงจากเตียง

“กลับบ้าน”

“ไม่ได้ เธอไม่สบาย กินข้าวกินยาก่อน เดี๋ยวฉันพาไปหาหมอ” พอได้ยินคำว่าหมอแล้วมันหน้าซีดกว่าเดิมคืออะไร

“หมอเหรอ! ไม่ไปนะ ไม่เอา” มันถอยกรูดไปชิดขอบเตียงอีกฝั่ง เดี๋ยวนะ กลัวหมอมากเลยว่างั้น

“แล้วจะให้ทำไง ของเธอระบมรึเปล่าก็ไม่รู้”

“จะยังไงก็ช่าง ฉันไม่ไป!” ก็ได้ ในเมื่อมันยืนยันเสียงแข็งขนาดนี้

“โอเค งั้นใช้วิธีของฉันละกัน”