Sun&Ireneซันไอริน

Sun&Ireneซันไอริน

last updateLast Updated : 2026-03-02
By:  ไรท์มายOngoing
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
45Chapters
1.1Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

"หนูเป็นไรไม่รู้ อยากให้พี่กอดหนู" ไอริน "แน่ใจน่ะ...อย่าเสียใจทีหลังละสาวน้อย ค่ำคืนแรกพี่ทั้งสองพบกัน ในปับ Groovwiz และจากนั้นคือตลอดไป

View More

Chapter 1

บทที่1เธอคือ

「なぁ和也、今日は絵里と籍を入れる日だろ?すっぽかして、あいつ怒らねえの?」

「絵里が和也にベタ惚れなのは周知の事実じゃんか。和也が寧々のために行かなかったって知っても、怒る度胸なんてあるわけねえって」

「そうよ。絵里なんかが寧々に勝てるわけない。和也は昔っから寧々を溺愛してるんだから……」

……

彼らが口にする「寧々」という少女は藤原寧々(ふじはら ねね)、藤原和也(ふじはら かずや)の義妹だ。

ホテルの個室のドア前に立ち尽くす水原絵里(みずはら えり)は、全身の血液が凍りつくような感覚に襲われていた。

これが、長年愛し続けた男の正体だというのか。あまりにも浅ましい。

彼女は拳を固く握りしめる。爪が掌に深く食い込むが、胸を焼く絶望に比べれば、そんな生理的な痛みは万分の一にも満たなかった。

深く息を吸い込むと、扉を押し開けた。

バンッ!

喧騒に包まれていた個室が、瞬時に静まり返る。

「絵里……」誰かが息を呑んだ。

扉の前に立つその美貌に、誰もが目を奪われた。透き通るような白い肌、引き締まった腰のラインを強調するピンクのワンピース。ハーフアップにまとめた髪が、優美さを際立たせている。

だがその瞳は、氷のように冷徹だった。彼女の視線が、和也と寧々を射抜く。

「和也。これが、役所に行けない理由?」

和也の端正な顔に、一瞬だけ気まずさが走る。だがすぐに絵里のそばへ歩み寄った。

「入籍なんていつでもできるだろ。寧々が久しぶりに海外から帰ってきたんだ。兄として、歓迎会を開くのは当然のことだろう?」

絵里は冷ややかに笑う。

「一年に一度の交際記念日も、あなたにとっては『どうでもいい』ことなの?

今回を逃せば、来年まで待たなきゃいけないって分かってるくせに」

それは二人の約束だった。

交際記念日を結婚記念日にする。一石二鳥で、特別な意味を持たせるはずだったのだ。

だが明らかに、和也には結婚する気などない。

彼が真に娶りたいのは寧々なのだ。

彼の、幼馴染であり義妹である寧々を。

何かを感じ取ったのか、和也が絵里の腕を掴もうとする。

「騒ぐな。帰ってから説明するから」

絵里はその手を乱暴に振り払った。

その時、寧々が口を開いた。

「絵里、ごめんなさい。私が悪いの。今日が入籍日だなんて知らなくて……」

うつむいて謝るその姿は、いかにも被害者といった風情だ。

絵里は常日頃から彼女を嫌悪していたため、無視を決め込む。すると寧々は顔を上げ、涙を浮かべた瞳で訴えかけてきた。

「許して。私、絵里と兄さんの幸せを心から祝福してるのに……」

祝福?絵里は鼻で笑った。

「猫かぶるのはやめてくれない?本気で祝福してるなら、わざわざ戻って来たりしないでしょ」

和也の表情が曇る。

「そんな意地悪な言い方はやめろ」

「何よ、大事な大事な妹を言われて不機嫌?」

絵里の目は、他人を見るように冷え切っていた。

和也は顔をしかめ、低い声で叱責する。

「絵里、場所をわきまえろ。滅多なことを言うもんじゃない!」

見ろよ。どれほど妹を庇うのか。

彼がそこまで肩を持つのなら、望み通りにしてやろうね。

「やったことは事実でしょう?何を怖がってるの?」

寧々の目元が赤くなり、傷ついた表情を作る。

「私と兄さんはそんな関係じゃないわ。どうして昔みたいに誤解ばかりするの?

二人の喧嘩の原因になるって分かってたら、私、帰って来なかった……」

寧々の涙声は、聞く者の庇護欲をそそるものだった。彼女が虐げられていると見た取り巻きたちが、一斉に絵里を非難し始める。

「絵里、それは言い過ぎだよ。和也と寧々は兄妹だぜ?そんなことにまで嫉妬するのか?」

「そうだよ。この三年間、あなたが寧々を受け入れないから、彼女は身を引いて出国したんだろ?また同じことを繰り返す気か?」

「調子に乗ってると、和也に捨てられるぞ!」

……

絵里は彼らの義憤に満ちた顔を、冷徹な目で見つめ返した。

かつては和也のために、こうした友人たちにも我慢を重ねてきた。どんな冗談を言われようと、陰で笑われようと、聞こえないふりをしてきたのだ。

だが、もう終わりだ。

絵里の言葉は鋭利な刃物のように響いた。

「妹が兄に毎日べったり張り付いてるのが、正当だとでも?

あんたたちの頭はどうかしちゃったの?それとも、そういう禁断の愛がお好み?

私が身を引いてあげるから、存分に見せつけてもらえばいいわ」

一同は呆気にとられた。

和也の前では従順だった絵里が、これほど辛辣になろうとは予想もしていなかったのだ。あまりにも言葉が過ぎる。

「絵里、どうしてそんなに私を侮辱するの?」

寧々は今にも泣き出しそうな顔で、あざといほどに哀れっぽく言った。

「私のことが嫌いなのは仕方ないけど、兄さんはあんなに絵里が好きなのに。こんなに尽くしてるのに、まだ不満なの?」

絵里は眉をひそめた。

他人は知らないだろうが、彼女は寧々の本性を熟知している。

和也と知り合って十年、交際して五年。

一年目の絵里の誕生日に、寧々は「事故に遭った」と嘘をついて和也を呼び出した。

二年目のバレンタインには「失恋した」と言い出し、自殺をほのめかして和也に泣きついた。

三年目、四年目……

寧々は無限に理由を作り出し、そのたびに和也は絵里を見捨てて駆けつけた。

そして三年前、寧々が突然出国を申し出た時も、周囲は「絵里が追い出した」と決めつけたのだ。

絵里の冷ややかな視線が、寧々をじっと捉える。

「まともな兄妹関係なら、入籍なんていう一大事を蔑ろにしたりしないわ。

どっちもどっちのクズとあばずれが、被害者ぶって私に寛容さを強要するなんて、笑わせないで。どの面下げて言ってるの?

恥を知りなさいよ」

寧々は顔を真っ赤にし、言い返すこともできずに涙をポロポロとこぼすだけだ。

和也は堪忍袋の緒が切れ、顔を紅潮させて怒鳴った。

「いい加減にしろ!自分が惨めだと思わないのか!

たかが入籍だろ。記念日が無理なら、お前の誕生日に変えればいいだけじゃないか。どうしてそれくらい大目に見られないんだ!」

大目に?

ええ、もちろん。

絵里の心は、凪のように静まり返っていた。

「和也。別れましょう」

室内がどよめく。

和也は数秒呆然とした後、苦々しい顔になった。

「また別れるとか言うのか?三年前もそうやって騒いで、寧々に気を遣わせて追い出したくせに。まだ飽き足らずに彼女を追い詰める気か?

お前はどうしてそんなに性格が悪いんだ。籍を入れてやるって言ってるのに、まだ寧々が許せないのか?これ以上悪辣な真似をするなら、俺だって考えがあるぞ!」

和也に庇われ、うつむいた寧々の口元が微かに歪み、勝ち誇った笑みを浮かべるのを、絵里は見逃さなかった。

それを目にした絵里は、まるで大輪の薔薇が咲いたような、艶やかな笑みを返した。

「ええ、いいわよ。入籍はやめましょう。結婚もなし」

言い捨てて、絵里は踵を返す。

背後から和也の怒号が飛んだ。

「今ここから出て行ってみろ。寧々にちゃんと謝らないなら、絶対に許さないからな!」

周囲は皆、絵里が折れて謝罪すると高を括っていた。

あれほど和也に惚れ込んでいたのだから。

だが、予想は裏切られた。絵里は足を止め、振り返って彼らを一瞥すると、宣言した。

「ちょうどいいわ、証人になって。私、水原絵里はここに誓います。今日限りで藤原和也とは他人。復縁なんて天地がひっくり返ってもありえない。

もし私がこの誓いを破ったら、その時は藤原和也が、一生女に縁がないまま、野垂れ死ねばいいわ!」

「……っ!」

捨て台詞を残し、絵里は呆気にとられる人々を尻目に、毅然と個室を後にした。

どうやってタクシーを拾ったのかも覚えていない。ホテルを離れた車内で、絵里はひたすら和也に関する連絡先を削除し続けた。

突然の着信音が、彼女の意識を現実へと引き戻す。

ディスプレイに表示された、見知らぬ、けれどどこか懐かしい番号を見て、心臓が止まりそうになった。

通話ボタンを押すと、鼓膜をくすぐるような、甘く低い声が響いてきた。

「結婚したいなら、俺を検討してみないか?」

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
45 Chapters
บทที่1เธอคือ
บทที่1 เธอคือเสียงเพลง EDM ดังกระหึ่มสะเทือนพื้นผับ "GrooveWizz" ยามค่ำคืน อุณหภูมิในห้องสั่นสะเทือนด้วยบีตจากลำโพงระดับพรีเมียม ผับหรูย่านกลางเมืองกรุงเทพที่ใครๆ ก็รู้ว่าเป็นของเจ้าพ่อมาเฟีย เมฆ หรือ เมฆา บารมีอนันต์ แต่คืนนั้นเจ้าของตัวจริงไม่ได้อยู่มีเพียง “ซัน” — อาทิตย์ บารมีอนันต์ (น้องชายแท้ๆ ของเมฆ) ผู้ชายในสูทดำตัดเย็บเนี้ยบ ที่นั่งอยู่มุม VIP ชั้นลอย ดวงตานิ่งเรียบใต้กรอบแว่นบาง หยิบแก้ววิสกี้ขึ้นจิบช้าๆ มองภาพผู้คนเบื้องล่างอย่างไม่ยี่หระในสายตาคนนอก เขาอาจเหมือนนักธุรกิจมาดเท่ แต่ในวงในไม่มีใครไม่รู้ว่า...เขาเป็น “มือประสานหลังฉาก” ของทั้งวงการมาเฟียและธุรกิจใหญ่ เป็นทั้งแฮกเกอร์ ทนาย และผู้คุมจัดการเงินในเงามืดและตอนนี้...เขาเห็น “ผู้หญิงคนหนึ่ง” กำลังเดินเข้ามาในผับไอริน อัครวัฒน์ ปรากฏตัวในเดรสเข้ารูปสีดำโชว์แผ่นหลัง เน้นหุ่นทรงนาฬิกาทรายจนหลายคนต้องเหลียวมอง ผมยาวสลวยม้วนลอนอย่างไม่ตั้งใจ แววตาดื้อรั้นแต่เศร้า... เธอเดินเข้ามากับเพื่อนสาวรวมกับเธอเป็นสี่คน สั่งเหล้ามายกเซต พร้อมเสียงหัวเราะที่ดูฝืน“คืนนี้กูจะเมาให้ลืมว่ากูเคยทำงานกับไอ้เหี้ยวิชัย!”ไอรินกระแทกแก้
Read more
บทที่2 ทำไมเธอถึงยอม
บทที่2 ทำไมเธอถึงยอมNCซันคว้าข้อมือเธอไว้แน่น หัวใจเต้นแรงเหมือนคนที่ไม่เคยพลาดการควบคุมตัวเองมาก่อน“เธอรู้ตัวไหมว่ากำลังทำอะไรอยู่?” เสียงเขาแหบต่ำไอรินหอบเบา ๆ ดวงตาแดงนิด ๆ จากน้ำเมาและอารมณ์จากสารเคมีบางอย่าง“ไม่รู้...แต่ตอนนี้...ฉันอยากให้คุณกอดฉัน...ทำไมไอรินเป็นแบบนี้พี่กอดหนูหน่อย”ซันหลับตาแน่น ความอดทนที่เคยเป็นภูเขากำลังสั่นสะเทือน...เขาไม่ควรแตะต้องเธอ...เธอเมา...แต่ร่างกายเขาไม่ฟังหัวใจอีกต่อไป“ชิบหายแล้ว...” เขาพึมพำกับตัวเองเบา ๆก่อนจะโน้มตัวลงทับริมฝีปากเธอซันใช้แขนตรึงมือเธอทั้งสองข้างไว้เหนือหัว จูบของซันมันเริ่มรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ อย่างควบคุมตนเองไม่ได้ เขากำลังคลั่งและร้อนรุ่มไปทั้งตัว ยิ่งจูบก็ยิ่งร้อน ยิ่งต้องการซันผละปากออกจากไอรินแล้วรีบถอดเสื้อผ้าตนเอง เขานอนคร่อมร่างบางของเธอ ตะปปไปที่เต้านมขาวทันทีด้วยปากและลิ้น ก่อนจะดูดและขยำเต็มมือทั้งสองข้างฝ่ามือหนานวดบีบที่เนินอกขาวจนเนื้อนมปลิ้นทะลักหง่ามนิ้วมือ เขาทั้งบีบทั้งนวด และใช้ริมฝีปากดูดเลียไปทั่ว หญิงสาวอ่อนระทวยด้วยริมฝีปากคนตัวโตทันที“อ๊ะ...อ๊า” เสียงครางเบาๆ ของไอรินดังขึ้น ยิ่งทำให้ซันมีอารมณ
Read more
บทที่3 เดินหน้าต่อไป
บทที่3 เดินหน้าต่อไปเสียงประตูเพนต์เฮาส์ดังแกรกเบาๆ ขณะที่ไอรินค่อยๆ แง้มประตูออก เธอหันกลับมามองภายในห้องอีกครั้ง...เงียบสนิทซันไม่ได้ตามออกมา “ดีแล้ว”เธอพึมพำกับตัวเองในใจไม่อยากเผชิญหน้ากับเขาอีกเมื่อคืนมันเป็นความผิดพลาดเธอคิดแบบนั้นไอรินก้มมองร่างกายตัวเองที่เจ็บหนึบไปหมด ขาแทบไม่มีแรงก้าว แต่เธอก็ยังลากตัวเองเข้าแท็กซี่หน้าคอนโดของเขาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง เธอก็กลับมาถึง “คอนโดเล็กๆ” ที่เธอเช่าอยู่ ห้องเก่าแต่สะอาด เพดานต่ำกว่าในเพนต์เฮาส์ของซันมากนักแต่นี่คือที่ของเธอเธอเปลี่ยนเสื้อผ้า พยายามแต่งหน้าให้ดูดี ทั้งที่แทบไม่ไหว หยิบซองเอกสารสมัครงานแนบอกแล้วเดินออกจากห้องด้วยสีหน้าแน่วแน่...แม้ขาจะสั่นก็ตามแต่ทั้งหมดนี้ ซันเห็น ทุกอย่างจากอีกฝั่งของถนน เขานั่งในรถมองผ่านกระจกบานหนึ่งขึ้นไปยังห้องของเธอตั้งแต่ตอนที่เห็นเธอหายเข้าไปในคอนโดเล็กๆ ตั้งแต่ตอนที่เธอลากขากลับเข้าห้องเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นและจนกระทั่ง...เธอแต่งตัวแล้วเดินออกมาอีกครั้ง พร้อมจะขึ้นรถเมล์ไปสมัครงานทั้งที่เพิ่งผ่านคืนแรกกับเขา“ดื้อเป็นบ้า” เขากระซิบกับตัวเองอย่างหัวเสียมือจับพวงมาลัยแน่น เท้าเหยียบคันเร
Read more
บทที่4 อยู่ดีๆก็หึง
บทที่4 อยู่ดีๆ ก็หึงค่ำวันศุกร์แสงไฟระยิบระยับจากแชนเดอเลียร์คริสตัลในห้องบอลรูมของโรงแรมหรูริมแม่น้ำเจ้าพระยาสะท้อนกับแก้วไวน์สีชมพูอ่อน และเสียงเพลงแจ๊สสดจากมุมเวทีงานเลี้ยงสังสรรค์ประจำไตรมาสของบริษัทบัญชีที่ไอรินเพิ่งเริ่มงานได้ไม่นานแต่ชื่อของเธอ...กลับกลายเป็นที่พูดถึงในหมู่พนักงานทุกแผนกอย่างรวดเร็ว“ไอริน...สวยจนผู้บริหารยังมองตามไม่ละสายตาเลยมั้ง”เพื่อนร่วมงานกระซิบพลางหัวเราะคิกไอรินเพียงยิ้มบางๆ แล้วยกแก้วน้ำส้มขึ้นจิบ ไม่ได้ตอบอะไรคืนนี้เธอสวมเดรสยาวเปิดไหล่สีแดง ผ่าข้างโชว์เรียวขาแต่งหน้าบางเฉียบแบบโปรเฟสชันนัลผมยาวสลวยถูกปล่อย แต่กลับดูแพงจนหลายคนต้องมองซ้ำแม้จะเติบโตมาอย่างโดดเดี่ยว แต่วันนี้เธอ “ดูดีจนใครก็ไม่กล้าดูถูก”แม้แต่ผู้บริหารระดับสูงของบริษัท...ยังแอบยืนคุยกับเธออย่างเป็นกันเองไอรินยิ้มตอบแบบสุภาพแต่ภายในใจ — เธอไม่ได้เปิดให้ใครเข้าใกล้เลยเพราะใครบางคน...เคยเข้ามาใกล้เกินไป แล้วจากไปอีกมุมของห้องจัดเลี้ยง — ด้านระเบียง VIP ชั้นบนซันยืนในชุดสูทเข้ม สวมแว่นบางตามสไตล์เขาไม่ควรอยู่ที่นี่ แต่นัดคุยธุรกิจกับกลุ่มทุนต่างชาติจบก่อนกำหนดและเมื่อเดินผ่าน
Read more
บทที่5 แวะมาดูเธออีกรอบ
บทที่5 แวะมาดูเธออีกรอบยามค่ำคืนในกรุงเทพแสงไฟบนถนนสะท้อนลงพื้นเปียกชื้นจากฝนที่ตกเมื่อครู่รถยนต์แล่นผ่านไปมามากมาย…อีกมุมหนึ่งของซอยเงียบๆ ใกล้คอนโดเล็กๆ ของไอรินเสียงเงียบที่เหมือนพายุเงียบก่อนจะโถมซัดไอรินเพิ่งกลับจากมื้อเย็นกับพี่เอกเธอยืนโบกมือบอกลาเขาด้วยรอยยิ้มจางๆ แล้วเดินกลับเข้าคอนโดยังไม่ทันถึงทางเข้า...เสียงรองเท้าหนังกระแทกพื้นดัง "กึก กึก กึก" ตามหลังเธอมาเร็วๆ“อีผู้หญิงสารเลว...”เสียงต่ำและชั่วร้ายของคนที่เธอจำได้ดี…ดังขึ้นด้านหลังเธอหันขวับเงามืดของชายวัยกลางคนที่หน้าตาบูดเบี้ยวไปด้วยความแค้นไอ้วิชัย“มึง ไอ้วิชัย!” ไอรินตะโกนด้วยความตกใจเธอถอยหลังทันที แต่ไม่เร็วพอมันกระชากแขนเธอสุดแรง ก่อนจะตบเข้าหน้าเธอเต็มแรงจนหน้าหันเพี๊ยะ!“โอ๊ยย!!”“ยังจำกูได้สินะ อีกะหรี่! กล้าทำกูอับอายกลางผับ มึงคิดว่ากูจะลืมเรอะ!?”“ไอ้ชั่วสารเลว! ปล่อยกูนะ!” ไอรินข่วนแขนมัน ผลักออกสุดแรงวิชัยเซไปเล็กน้อยก่อนจะพุ่งเข้ามาอีกคราวนี้มันชกเข้าที่ท้องเธอเต็มแรงตุ้บ!!เธอทรุดลงทันที หายใจไม่ออก ร่างงอเป็นสองท่อน“ถีบกูใช่มั้ย? ตีหัวกูแตกใช่มั้ย? มึงคิดว่าเรื่องจะจบง่ายๆ เหรออีไอริน!
Read more
บทที่6 เอก...ลาก่อนไอริน
บทที่6 เอก...ลาก่อนไอรินช่วงสายของวันถัดมาไอรินยังคงนอนพักอยู่บนเตียงข้างเตียงมีช่อดอกลิลลี่ขาวบริสุทธิ์วางไว้และกล่องของขวัญเล็กๆ ที่ใครบางคนแอบวางไว้แต่เช้าเธอเงยหน้ามองเพดานสีขาว แล้วถอนหายใจเบาๆหัวใจยังสับสนแต่ก็อบอุ่นแปลกๆ …เพราะคนคนนั้นเสียงเคาะประตูเบาๆ ดังขึ้นก๊อกๆ ...ประตูถูกเปิดเข้ามาเอกเดินเข้ามาพร้อมช่อดอกไม้ขนาดเล็กในมือ“อรุณสวัสดิ์ครับคนป่วย”เสียงเขานุ่ม สุภาพ ตามแบบฉบับไอรินผุดยิ้มบางๆ“พี่เอก...”“พี่ได้ข่าว ซันไปบอกพี่...” เขาพูดพลางลากเก้าอี้มานั่งข้างเตียง“ห่ะ!...พี่ซันไปบอกพี่หรอค่ะ เขารู้ได้ไงว่าพี่อยู่ไหน?”“รู้สึกผิดชะมัดเลย ไอริน พี่ไม่ควรปล่อยหนูลงตรงนั้นคนเดียว”เธอส่ายหน้าเบาๆ“ไม่หรอกค่ะ หนูเป็นคนบอกพี่เองด้วยซ้ำ ว่าจะเดินขึ้นเอง...เพราะไม่อยากรบกวน”เธอยิ้มอ่อน “หนูก็ไม่ได้คิดว่าจะมีคนมาดักทำร้าย…”เอกมองเธอด้วยแววตาหนักแน่นแต่เจือความเศร้า“ถึงหนูจะบอกไม่ให้ส่งขึ้นห้อง แต่พี่ก็ควรยืนดูให้แน่ใจว่าหนูปลอดภัยนั่นคือสิ่งที่ผู้ชายที่อยากดูแลผู้หญิงคนหนึ่ง...ควรทำ”“พี่เอก...”“ไม่เป็นไร ไม่ต้องพูดอะไรหรอก” เขายกมือห้ามเบาๆ ก่อนจะยื่นดอกไม้ให้เธอ“พ
Read more
บทที่7 เขินจะตายแล้วเนี่ยnc
บทที่7 เขินจะตายแล้วเนี่ยNC“หายดีแน่แล้วใช่มั้ย?”เสียงทุ้มต่ำของซันดังขึ้นข้างตัวไอริน ขณะที่เขาเปิดประตูรถให้เธอขึ้น ร่างสูงในสูทสีดำเรียบยังคงเนี้ยบทุกกระเบียดแม้จะเป็นวันหยุด เขายืนพิงประตูอย่างสบายๆ แต่สายตายังคงจ้องมองเธอด้วยความห่วงใยไอรินยิ้มบางๆ พยักหน้า“หมอบอกว่าพักพอแล้วค่ะ...แค่ยังเจ็บแผลช้ำนิดหน่อย”“ก็ยังไม่ต้องทำอะไรพักก่อน” เขาว่า ก่อนจะพาเธอขึ้นรถปลายทางคือคอนโดของเธอ — ที่ที่เขาจะพาเธอไปเก็บของก่อนย้ายออกตลอดทางไม่มีใครพูดอะไร ไอรินนั่งนิ่ง มองนอกหน้าต่าง…แต่ใจเต้นตุบๆ เพราะเธอรู้ดีว่า “จุดหมาย” ต่อจากนี้ ไม่ใช่แค่ย้ายบ้าน — แต่คือการเริ่มต้นใช้ชีวิตร่วมกับใครบางคนจริงๆใครบางคนที่เธอไม่คิดว่าจะได้รักและไม่คิดว่า...เขาจะจริงจังกับเธอถึงขนาดนี้คอนโดเก่าของไอรินเป็นห้องเล็กๆ ขนาด 26 ตารางเมตร อยู่ใกล้ป้ายรถเมล์ และเสียงรถจากถนนก็ได้ยินลอดหน้าต่างตลอดเวลาซันยืนอยู่กลางห้องอย่างนิ่งๆ มองไปรอบๆ มุมห้องที่มีพัดลมเก่าๆ ชุดครัวเล็กๆ และเตียงขนาดพอดีสำหรับคนเดียวเขาไม่พูดอะไรแต่แค่แววตาก็เห็นชัดว่า...เขา ไม่เคยคิดเลยว่าเธอจะอยู่ที่แบบนี้คนเดียวได้ตั้งหลายปีเธอยิ้มแ
Read more
บทที่8 แนะนำตัว
บทที่8 แนะนำตัวเช้าวันใหม่ในเพนท์เฮ้าส์ที่เงียบสงบแสงแดดอ่อน ๆ สาดผ่านม่านบางเข้ามาไล้ผิวขาวของคนที่นอนขดอยู่ในผ้าห่มผืนใหญ่ไอรินพลิกตัวหนีแสง แถมซุกหน้าไปในอะไรบางอย่างนุ่ม ๆ ที่...อุ่นมากเธอขมวดคิ้วมือเล็ก ๆ กวาดสำรวจไปเรื่อย ๆ …แล้วก็หยุดกึก“...!!!”ก้อนกล้ามแน่น ๆ ที่แตะอยู่บนปลายจมูก ไม่ใช่หมอนแน่ ๆเธอเงยหน้าขึ้นช้า ๆ สายตาเจอกับรอยยิ้มมุมปากที่ขยับก่อนเสียงจะดังตามมาเบา ๆ“ตื่นแล้วเหรอครับ...ใครนะที่เมื่อคืนบอกว่า ‘พี่เบา ๆ นะ’ ตั้งหลายรอบ”ไอรินแทบจะมุดกลับเข้าไปใต้เตียง“พี่ซัน!!! หยุดพูดแบบนี้ได้เเล้วหนูเขินจะตายแล้วเนี่ย!!!”“ก็เมื่อคืนหนูพูดเองนี่นา พี่แค่ทบทวนความจำ…”“ไม่ต้องทวนแล้ว! เดี๋ยวถีบเลย!”ไอรินรวบผ้าห่มแน่นจนตัวเหมือนก้อนข้าวเหนียวหน้างี้แดงเป็นลูกตำลึงสุก ขณะที่ซันยกมือขึ้นลูบหัวเธอเบา ๆ เหมือนกำลังหยอกหมาเด็ก“เมื่อคืนก็ดื้อ วันนี้ยังจะขู่ถีบอีก”“ก็...หนูเขินนี่ พี่มันคนบ้า ชอบแกล้งหนู!”เธอพึมพำแล้วซุกหน้าแน่นกว่าเดิมซันหัวเราะในลำคอก่อนจะพูดเบา ๆ แต่ทำให้เธออยากกลั้นหายใจตาย“พี่รักหนูนะ ยัยตัวแสบ”ไอรินเงยหน้าขึ้นช้า ๆ แอบมองเขาใต้ขนตาแล้วก็พูดสวนด้
Read more
บทที่9 สนามแข่งรถ
บทที่9 สนามแข่งรถแดดบ่ายอ่อนๆ ส่องลอดผ้าม่านลงมาบนโต๊ะกลางซึ่งเต็มไปด้วยของว่าง ขนม และเครื่องดื่มเด็กแฝดทั้งสี่คน—นาวา, พาย, ขุนเขา, สายลม—วิ่งไล่จับกันอยู่ข้างโซฟาขณะที่ผู้ใหญ่ล้อมวงนั่งคุยกันบนโซฟาหนานุ่มอย่างออกรสซันนั่งไขว่ห้างพิงหมอนอิง ถัดไปคือไอรินที่นั่งขัดสมาธิบนพรมอย่างสบาย ๆลูกพลับกำลังกินเค้กผลไม้ พลอยเล่นโทรศัพท์ ส่วนเมฆกับภูผาคุยกันเรื่องธุรกิจ“เออ...วันนี้วันอาทิตย์” ซันพูดขึ้นลอย ๆ ขณะเทน้ำส้มใส่แก้วให้ไอริน“พี่จะไปสนามแข่งรถนะ พอดีเพื่อนชวนไปซ้อมรถ...ไอรินอยากไปดูไหม?”“หืม?” ไอรินเลิกคิ้ว ขณะที่ลูกพลับกับพลอยหันขวับมามองทันที“ไปดูพี่ซิ่งรถเหรอคะ?” ไอรินถาม พร้อมยกแก้วน้ำน้ำส้มขึ้นจิบ“หนูเคยดูแต่ในหนัง ไม่เคยไปสนามจริงเลย...”“วันนี้เราก็ไปด้วยกัน” ซันพูดหน้าตาเฉย“พี่จะขับคันที่แรงที่สุดให้ดูเลย”“โอ๊ยยยยยย” พลอยร้องลากเสียงยาว“เฮียซันนี่...คือแบบ ตัวติดไอรินหนึบ ห่างไม่ได้?”ลูกพลับหัวเราะเสียงใส“ใช่! แล้วดูไอรินสิ เขินหน้าแดงเลย”“ไม่ได้เขินจ้า!” ไอรินรีบปฏิเสธ แต่หน้ากลับแดงแจ๋“คงจะเท่ห์มากเลยเนอะพี่ยิ่งหล่ออยู่แล้วด้วย ขับรถแข่งอะไรงี้”“งั้นตกลงนะ”
Read more
บทที่10 กลับก่อนน่ะNC
บทที่10 กลับก่อนนะNCหลังจากอิ่มหนำสำราญกันที่โรงแรมภูผาแกรนด์ทุกคนทยอยลุกจากโต๊ะอาหารในบรรยากาศอบอุ่นชวนง่วง เด็กแฝดทั้งสี่เริ่มหาววอด ๆ แล้วก็มานอนฟุบตักพ่อแม่กันคนละมุมซันหันไปกระซิบข้างหูไอริน“ไป กลับบ้านกันเถอะ พี่อยากพักแล้ว”เสียงทุ้มต่ำกระซิบแบบนั้นแต่สายตาคือแพลนล่วงหน้าไปไกลกว่าการ ‘พัก’ มากไอรินหันมามองหน้า “พักอะไรคะ?”ซันยิ้ม “พักแบบ...ต้องออกแรงก่อนแล้วค่อยหลับน่ะ”ไอรินกลอกตา “บ้า!”ซันลุกขึ้นเต็มความสูง หันไปบอกทุกคน“งั้นผมกับไอรินขอตัวก่อนนะครับ เดี๋ยวไปพัก”เมฆาชะโงกหน้ามา แซวเสียงดัง“พัก? หรือจะกลับไปเอากันวะ?”เสียงขำพรืดลั่นโต๊ะพลับถึงกับสำลักน้ำ พลอยหัวเราะก้มหน้าภูผาตบโต๊ะ “เฮียพูดงี้เลยเหรอวะ!”ซันหันมายักคิ้ว รับมุกหน้าตาย“เออ ใช่ กลับไปเอากันจริง ๆ อ่ะ มีปัญหาป่ะ?”“โอ้โห๊!” เสียงโห่แซวมาพร้อมเสียงปรบมือกึกก้อง“ให้มันได้อย่างนี้!”ไอรินหน้าแดงแทบไหม้“พี่ซัน!” เธอตีแขนเขาเบา ๆซันหันมายิ้มเจ้าเล่ห์ “เขินอะไร ก็เราเป็นแฟนกัน”พลอยเอามือทาบอก “อุ๊ย...อิจฉาจังเลยค่า!”พลับรีบคว้ามือไอรินมาเขย่า“ขอเคล็ดลับมัดใจเฮียซันหน่อยเร็ว! ปกตินางเย็นชาจะตาย นี่เล่
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status