บทที่ 8

“เอ่อ ครับนาย” ไอ้พวกนั้นขานรับแล้วเดินไปพายัยผู้หญิงคนนั้นออกไป ยัยนั่นมองหน้าฉันด้วยนะ เหมือนไม่พอใจอะไรฉันสักอย่าง สงสัยคงโกรธที่ฉันเสือกเข้ามาขัดจังหวะอุบาทว์ๆของพวกมัน

“ไม่คิดว่าจะใจกล้าถึงขนาดบุกมาที่นี่” มันยิ้มมุมปากหน้านิ่งๆ แต่ฉันยิ้มไม่ออก ตกใจจนไม่รู้จะพูดยังไงดี ฉันคิดไม่ถึง คิดไม่ถึงเลย นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันวะ

“ทำไม ทำไมมึงถึง...”

“ถึงมาอยู่นี่” มันเอียงหน้ามองฉันนิ่งๆ

“หึ มันก็ไม่เห็นแปลก ฉันเป็นเจ้าของที่นี่” มันลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วเดินมาใกล้ฉัน ตอนนี้ฉันรู้สึกเหมือนโดนมันหักหลังยังไงไม่รู้ เพราะเมื่อฉันปะติดปะต่อเรื่องราวดูคร่าวๆแล้ว ผลลัพธ์มันก็หนีไม่พ้น...

“มึงหลอกกู!”

“หลอกอะไร”

“หลอกให้กูไปทำงานกับมึง มึงรู้เรื่องทุกอย่าง ตั้งแต่แรก!” ถึงว่า ทำไมตอนนั้นมันถึงรู้ว่าพ่อแม่ตัดหางปล่อยวัดฉัน เพราะมันรู้นี่เองว่าที่บ้านฉันจนตรอก หมดเงิน หมดหนทาง ซึ่งทุกอย่างก็เพราะมัน!!!

“ทำแบบนี้ทำไม ต้องการอะไร!”

“สงสัยวันนี้ความคงจะแตกแล้วจริงๆ โอเค ก็ได้ งั้นฟังนะ ฉันไม่ได้ทำ ทุกอย่างมันเริ่มที่พ่อแม่เธอ แต่ฉัน ช่วยเธอต่างหาก”

“ช่วยเหรอ หึ ทุเรศ! มึงเนี่ยนะช่วย แม่งพูดออกมาได้”

“แล้วทำไมจะพูดไม่ได้ ในเมื่อฉันกำลังช่วยจริงๆ”

“ช่วยอะไร!”

“ช่วยให้พ่อแม่เธอตายช้าลง ทั้งๆที่ความจริง คือต้องตายไปนานแล้ว”

“ตายไปนานแล้ว?”

“ใช่” มันเดินมาใกล้ฉันอีกนิด

“พ่อแม่เธอติดการพนัน ติดงอมแงม ลงบัญชีไว้ซะจนไม่มีเครดิตให้ลง หนี้เก่าก็ไม่ใช้ หนำซ้ำยังขยันสร้างหนี้ใหม่ แล้วแบบนี้ คิดว่าถ้าเป็นที่อื่น จะยังรอดอยู่เหรอ” อันนี้ฉันเถียงไม่ออกหรอก แต่ยังไงฉันก็ไม่เข้าใจอยู่ดีว่ามันช่วยตรงไหน ช่วยให้ตายช้าลง แต่สุดท้ายก็ต้องตายอยู่ดีไม่ใช่หรือไง และอีกอย่างที่ฉันไม่เข้าใจ คือมันมีเหตุผลอะไรถึงต้องยืดเวลาตายให้พ่อแม่ฉัน

“แล้วมึงช่วยทำไม” มันได้ยินคำถามฉัน มันก็ยิ้มมุมปาก ยิ้มยังไงก็ดูเลว สายตามันก็ไม่ต่างกัน

“อยากรู้เหรอ”

“เออ!”

“เพราะฉันทึ่งกับความเห็นแก่ตัวของพ่อแม่เธอ” หมายความว่าไง!!?

“กูไม่เข้าใจ!”

“สองคนนั่นยอมแลกเธอกับชีวิตตัวเอง”

“แลก?” ฉันไม่เข้าใจที่มันพูดเลย

“หึ พูดอย่างนั้นคงดูยาก งั้นเอาตรงๆชัดๆ พวกนั้นยอมขายเธอให้ฉัน” นี่ฉันหูฝาดใช่มั้ย

“ขะ...ขาย?!!” ฉันอยากให้คำนี้เป็นแค่ฝันจริงๆ แต่ทำไมมันรู้สึกเหมือนหายใจไม่ทั่วท้องเลย

“หึ อย่าทำหน้าแบบนั้นดิ เสียเซลฟ์ทอมผู้แสนมั่นใจหมด” คราวนี้มันยิ้มเหมือนตั้งใจค่อนขอดฉัน ทั้งๆที่ฉันรู้สึกเหมือนจะล้มทั้งยืนแล้วเนี่ยนะ

“กูไม่เชื่อว่าพ่อกับแม่จะทำแบบนั้น”

“นั่นเรื่องของเธอ แต่ลองฟังคลิปเสียงนี่ดู ฉันก็แค่ลองเสนอ แต่พ่อแม่เธอนี่ดิ แม่งโคตรเต็มใจสนอง” มันยื่นโทรศัพท์มาให้ฉัน แต่ฉัน ฉันไม่กล้ารับ มันทำใจไม่ได้ ฉันไม่เคยรู้สึกเหมือนต่ำติดดินขนาดนี้มาก่อนเลย

“ไม่เอาเหรอ แสดงว่าไม่อยากรู้”

“มึงพูดมาให้เคลียร์เลยดีกว่า! ถ้าพ่อกับแม่ขายกูให้มึง แล้วทำไมกูถึงต้องไปทำงานที่โรงแรมกับมึง กูไม่เข้าใจ มึงเล่นอะไรของมึงวะ!”

“ก็แค่เสนอให้พ่อแม่เธอขายเธอให้ฉัน แลกกับหนี้ก้อนแรก” ก้อนแรกเหรอ แล้วหนี้พ่อแม่ฉันมันมีกี่ก้อนกัน

“ส่วนอีกก้อน เป็นหน้าที่ของเธอ ในเมื่อพ่อแม่เธอขายเธอให้ฉันแล้ว ฉันจะทำอะไรกับเธอก็ได้ แล้วสิ่งที่ฉันทำ ก็ถือว่าใจดีมากแล้ว ก็ที่ฉันให้เธอไปทำงานที่โรงแรม นั่นไง เธอกำลังใช้หนี้ให้พ่อแม่เธออยู่ หนี้ก้อนสุดท้าย แลกกับที่เธอแล้วก็พ่อแม่ ไม่ต้องตาย” ที่มันพูดมา ฉันไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่หรอก เพราะฉันมันโง่ แต่ฉันก็พอจะจับใจความได้ ...มันบอกให้พ่อแม่ขายฉันให้มัน ทุกวันนี้ฉัน ฉันอยู่ในฐานะลูกหนี้มัน ไม่อยากจะเชื่อ ฉันกลายเป็นคนที่โดนไอ้มาเฟียอย่างมันบงการชีวิตโดยที่ฉันไม่รู้ตัว ฉันถูกขายโดยที่ฉัน ไม่รู้เรื่องอะไรเลย

“เคลียร์รึยัง ถ้าเคลียร์ก็กลับไปได้แล้ว เดี๋ยวให้คนไปส่ง” มันบอกฉันแล้วหันหลัง เดินกลับไปนั่งที่โต๊ะทำงานเหมือนเดิม

“ยังไม่ไปคือยังไง ยังไม่เคลียร์เหรอ” นี่มันดูไม่ออกเลยใช่มั้ยว่าตอนนี้ฉันรู้สึกยังไง แต่ก็ใช่สินะ ไอ้ผู้ชายตรงหน้าฉันมันก็แค่มาเฟียเลือดเย็น มันจะมาสนใจอะไรกับความรู้สึกฉัน ไม่งั้นมันคงไม่เจรจาซื้อขายฉันเหมือนผักเหมือนปลาโดยไม่รู้สึกรู้สาอะไรหรอก พ่อแม่ฉัน พ่อแม่ฉันก็เลือดเย็นเหมือนกัน

“กูจะไม่มีวันไปทำงานกับไอ้มาเฟียสารเลวอย่างมึงอีก!” ฉันกัดฟันพูด พยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้ เพราะไหลไปมันก็ไม่ช่วยอะไรเลย ตอนนี้ฉันโกรธเกลียดหมดทุกคน รู้สึกว่าโลกนี้มันไว้ใจใครไม่ได้อีกแล้ว แม้กระทั่งคนที่เลี้ยงดูฉันมา โลกนี้มันไม่สวย ไม่สวยเลยจริงๆ

“งั้นก็คงมีอีกแค่สองทางให้เลือก” มันพูดด้วยน้ำเสียงเดิม นิ่งๆเหมือนพวกปีศาจไร้หัวใจเหมือนเดิม ก่อนจะลุกขึ้นแล้วตรงมาหาฉันช้าๆ สายตาแปลกๆของมัน ฉันเดาไม่ออก รู้แต่ว่ามันน่ากลัว

“เลือกมาว่าจะให้เอา หรือตาย” คำพูดของมันทำให้ฉันเกือบช็อคกว่าเมื่อกี้นี้อีก ไม่ได้ช็อคกับคำว่าตายเท่าไหร่ แต่เพราะคำแรก เอา? เอางั้นเหรอ ไอ้นี่มันวิปริตหรือไง นี่กูเป็นทอมนะเว้ย แล้วอีกอย่าง ถึงมันจะวิปริตอยากเอาทอมจริงๆ ฉันก็ไม่ยอม ไม่มีทาง ฉันเป็นทอม ยังไงก็ไม่ยอมเสียตัวให้ผู้ชายอย่างแน่นอน!

“กู ยอม ตาย!!!” ฉันบอกมันเน้นๆทุกคำ จากที่เกลียดมันเข้ากระดูกดำอยู่แล้ว ตอนนี้บอกเลยว่าไม่มีคำบรรยาย

“หึ!” มันแสยะยิ้มคืออะไร แล้ว แล้วที่มันเดินเข้าหาฉันคืออะไร!!?

“โอ๊ย! โอ๊ยนี่!! ปล่อยกูนะเว้ย!!!” มันรวบฉันเข้าไปกอด ไม่ ไม่จริงอ่ะ ฉัน ฉันดิ้นแล้วนะ แต่มันไม่หลุด ไอ้ธีมันแรงควายไม่เปลี่ยนเลย

“กูบอกให้ปล่อยไง ปล่อย...อื้อ!” มันจูบฉัน จูบฉันอีกแล้ว เหมือนตอนนั้น...

“อื้อ อือ อื้ออออ!!!!” ฉันดิ้นแรงมากนะ กะจะเตะผ่ามากมันด้วย ส่ายหน้าหนีด้วย แต่ทำอะไรมันไม่ได้สักอย่าง มันหลบทัน พอส่ายหน้าหนีมันก็เอามือข้างนึงมายึดหน้าฉันไว้ นี่ฉันจะช็อคตายอยู่แล้วนะ เมื่อไหร่มันจะปล่อย ไอ้เหี้ย ดูดลิ้นกูอยู่ได้

“อ่อย!!!!” (“ปล่อย!!!!”)

ฉันฮึดสู้ออกแรงผลักมันอย่างแรง ก่อนซัดหมัดใส่หน้ามันไปทีนึง (เต็มแรงเลย)

ผัวะ!!!

หน้ามันหันไปอีกทาง และฉันจะอาศัยจังหวะนี้นี่แหละ วิ่งออกจากห้อง

“โอ๊ย!” มันดึงแขนฉันไว้ แล้วอยู่ๆฉันก็รู้สึกเหมือนลอยไปอยู่บนบ่ามัน ใช่ มันยกฉันขึ้นพาดบ่า แล้วพาเดินไปไหนไม่รู้

“ปล่อย! ปล่อยกูไอ้มาเฟียโรคจิต มึงทำไรวะ!”

กล็อก ! ฉันได้ยินเสียงเหมือนมันเปิดประตูเข้าไปในห้องไหนสักห้องแล้วปิดประตูกดล็อค

“เอาทอม!”

ปึก!

เหมือนโดนโยนลงบนอะไรนุ่มๆ ใช่ มันคือเตียง แล้วห้องนี้มันมีเตียงได้ไงวะ หรือว่าที่เมื่อกี้ ที่ฉันรู้สึกเหมือนโดนมันพาเข้ามาอีกห้องผ่านทางประตูที่เชื่อมติดกับห้องทำงานของมัน อย่าบอกนะว่าเป็นห้องนอน ฉันคิดไม่ถึงจริงๆ แล้วสิ่งที่มันบอกฉัน ไม่นะ นี่ไอ้บ้านี่มันจะเอาจริงเหรอวะ

“มึงอย่าเข้ามานะ กูสู้จริงๆด้วย! ไอ้มาเฟียโรคจิต!!!” ฉันลุกขึ้นยืน ถอยมาตรงหัวเตียง ทำท่าวางมวยใส่มัน ส่วนมันยืนอยู่บนพื้นปลายเตียง แล้วทำไมมันดูไม่กลัวฉันเลย

“แก้ผ้า”

“ไม่!” ฉันตวาดไปแทบเต็มเสียง

“อยากให้แก้ให้?”

“ไม่! บอกแล้วไงวะ ว่ายังไงกูก็ไม่ให้มึงเอาหรอกไอ้เหี้ย ไอ้มาเฟียโรคจิต!”

“งั้นเลือกเอา ว่าจะให้ใครตายก่อน พ่อ แม่ หรือมึง” ฟังจากเสียงมัน เหมือนมันจะเริ่มโมโหยังไงไม่รู้ เพราะถ้าจำไม่ผิด มันไม่เคยขึ้นมึงกูกับฉัน ครั้งนี้เป็นครั้งแรก แต่เรื่องนั้นช่างมันเถอะ ตอนนี้ฉันรู้แค่ว่ามันเป็นมาเฟียโรคจิต ไม่งั้นมันคงไม่คิดวิปริตกับทอมอย่างฉันแบบนี้

“ให้เวลาคิด ตอบมา”

“มึงมันบ้าไปแล้ว!”

“กูบ้าเพราะมึงไง” มันก้าวขึ้นมาบนเตียง ไม่ ไม่นะ

“โอ๊ย!” ฉันกะจะวิ่งลงจากเตียง แต่แม่ง ดันพลาดท่ามันจนได้

“ปล่อยกูนะ ปล่อย ปล่อยดิวะไอ้โรคจิต”

“คำก็โรคจิต สองคำก็โรคจิต แล้วอยากรู้ป่ะ ว่าโรคจิตจริงๆมันเป็นยังไง” มันกอดฉันแน่นขึ้น แล้วอยู่ๆหลังฉันก็ไปกระทบกับเตียงเต็มๆ ...มันกดฉันลงไป ส่วนมันทับอยู่บนตัวฉัน ฮึ่ย ไอ้บ้า สะอิดสะเอียนที่สุด นี่มันทำลงไปได้ไงวะ

“กูเป็นทอมนะ มึงจะเอาทอมเหรอ”

“กูบอกไปตั้งแต่ตอนมึงถามตอนแรกแล้ว” เห้ย! อยู่ๆมันก็ลูบขาอ่อนฉัน มันทำฉันขนลุกไปหมดแล้ว ไม่ใช่เพราะเสียวหรอกนะ แต่ฉันตกใจ แบบว่าคิดไม่ถึงต่างหาก จะหายใจไม่ออกอยู่แล้ว ถ้าต้องมาเสียตัวให้ผู้ชาย แถมเป็นผู้ชายสันดานวิปริตอย่างมัน ฉันยอมตายดีกว่า

“ปล่อยกูไอ้เหี้ย บอกแล้วไงไม่ให้เอา ปล่อยกู!!”

ผุก!!!

“โอ๊ะ!” ฉันถีบมันจนหงายลงไปนอนบนเตียง

“โอ๊ย!” มันจับข้อเท้าฉันไว้ตอนที่ฉันจะหนีลงจากเตียง

“โอ๊ย ปล่อย โอ๊ยยย!!!”

มันดึงข้อเท้าฉันอย่างแรงจนสุดท้ายฉันต้องไปอยู่ใต้ตัวมันอีกแล้ว บอกตรงๆว่าโคตรขยะแขยงเลย ถ้าโดน ถ้าโดนมันเอาจริงๆ ฉันต้องช็อคตายก่อนแน่ๆ

“ฤทธิ์เยอะจังนะ สมกับที่เป็นมึง”

“ถ้ามึงเอากู กูจะฆ่ามึง!”

“หึ กลัวว่ามึงจะตายเพราะของกูซะก่อน เพราะทอมอย่างมึงคงไม่เคย!”

“กูไม่เคยเจอผู้ชายที่ไหนวิปริตแบบมึง!”

“งั้นก็เจอซะ!”