บทที่ 7

หลายวันต่อมา...

@มหาลัย

“ทำไมอีสัสแคนมันแปลกๆ”

อีแคนที่ฉันว่า เต็มๆมันชื่อแคนดี้ เมื่อกี้มันมาบอกเดียร์ให้ช่วยรับงานที่ผับแทนมัน แต่ฉันไม่ไว้ใจมันเลย อีนี่มันไม่ค่อยธรรมดา คราวก่อนก็ทีนึงแล้ว ลิเดียร์ก็ยังไปไว้ใจมันอีก ทั้งๆที่ฉันเตือนแล้ว แม่งโลกสวยแท้ๆเพื่อนฉัน

“แปลกยังไงอ่ะ” มันยังมีหน้ามาถาม

“นั่นดิ แปลกยังไงวะ มึงระแวงไปเองป่าว แบบว่าเกลียดอีแคนไรงี้ ต่อมทิฐิมันเลยเข้าครอบงำ” อีแพรวก็อีกคน เล่นอยู่ได้ กูซีเรียสนะเว้ย

“ต่อมทิฐิครอบงำกับผีอ่ะดิ กูรู้สึกจริงๆเว้ย คราวที่แล้วก็ทีนึงละ เดียร์มันต้องไปยืมตังค์มาเป็นแสน อีเหี้ย สารเลวชิบหาย แล้วคราวนี้จะไว้ใจมันได้ไง ว่ามันไม่คิดจะแกล้งอะไรมึงอีก”

“เอาน่ามึง คงไม่มีไรหรอก ปะ กินข้าวกัน” เดียร์มันจะลากฉันทำไม อีแพรวก็ด้วย คือความจริงแค่ชวนอย่างเดียวก็ได้มั้ย

“เฮ้ๆ กูไม่ใช่ควายอีสัส ไม่ต้องพร้อมใจกันลากขนาดนี้ก็ได้” ฉันโวยวาย พยายามขืนตัวเองไว้ เรื่องอะไรจะให้พวกมันมาลากอย่างกะควายแบบนี้

“ก็ให้เดินดีๆไม่ชอบ มึงชอบให้จูงจมูกนี่คะอีห่า”

“อีแพรว!”

“อะๆ เคๆ ปล่อยก็ปล่อย งั้นไถ เอ้ย งั้นเดินเอง”

“สารเลว” ฉันมองแรงใส่อีแพรวไปแล้วเดินนำหน้ามันมาเลย แม่งหมั่นไส้มัน

Rrrrrrrrrr...!!!

ไม่รู้ไอ้สารเลวที่ไหนโทรมาป่านนี้

“ไอ้ธี!” ฉันไม่อยากรับเลย แต่ก็ต้องฝืนใจอีกแล้ว

(“ฮะ...ฮัลโหล!”) ที่พูดไม่เต็มเสียงเท่าไหร่เพราะกลัวอีชะนีเผือกสองตัวมันจะได้ยิน

(“พูดให้มันดังๆ เหมือนเวลาเถียงฉอดๆหน่อย”)

(“มีไร บอกแล้วไงวันนี้เรียน”) ขอมา ฉันจัดให้ ชะนีเผือกสองตัวจะได้ยินก็ช่างแม่ง ขี้เกียจสนใจแล้ว

(“ไม่มีหางเสียง แต่วันนี้ฉันใจดี จะให้โอกาสพูดใหม่ โปรโมชั่นนี้มีเวลาแค่สามสิ หนึ่ง สอง สะ...”)

(“ฮึ่ย! เออ! ฉันถามว่ามีอะไร เอ่อ คะ ก็ ก็บอกแล้วไงคะว่ามีเรียน”)

(“ก็แค่นี้ เย็นนี้ไม่ต้องมา ฉันติดธุระ”)

“อ้าว เห้ย ไอ้บ้า! นึกจะวางก็วางเฉยเลยไอ้โรคจิต! สารเลวสัส!!!” โมโหใส่หน้าจออยู่สามวิฉันถึงเพิ่งนึกได้ว่าควรเก็บ เก็บทั้งอาการ เก็บทั้งโทรศัพท์

“เป็นไรวะมึง ใครโทรมาวะ แล้วทำไมมึงพูดแปลกๆ มีค้งมีคะด้วยอ่ะ เอ๊ะ หรือมึงเปลี่ยนสายพันธุ์แล้ว อ้อ! ไม่สิ ต้องบอกว่า หรือมึงสนใจจะกลับมาเป็นสายพันธุ์เดิมมากกว่า” อีแพรวเอาอีกแล้ว แล้วดูที่มันพูดดิ แม่งนั่นปากเหรอ???

“พูดแบบนี้จะเอาตีนกูไปแดกก่อนได้คำตอบมั้ย”

“อู้ยยยย ผัวขาาา โหดง่ะ เคๆ ไม่แซวแล้วก็ได้ ว่าแต่ใครโทรมา พวกโรคจิตจริงดิ”

“เออ! โรคจิตชิบหายไอ้สัส เจอหน้า จะต่อยแม่งให้คว่ำเลยไอ้สารเลว ไอ้เหี้ย!!” รู้สึกว่าจะเผลอลืมตัวเก็บอาการไม่อยู่อีกแล้วฉัน นึกถึงไอ้เจ้านายหน้าเลือดนั่นทีไรแล้วของขึ้นทุกที

“โรส เอ่อ คือมึงใจเย็นก่อนมั้ย ขึ้นมากไปแล้วเพื่อน”

“ช่างกูเหอะ เออ ไอ้ที่มึงจะไปทำงานอ่ะ กูไปเป็นเพื่อนนะ”

“จริงดิ แล้ววันนี้มึงไม่ทำงานเหรอ”

“ไม่อ่ะ ตกลงกูไปกับมึงละกัน เผื่ออีแคนมันจะแกล้งอะไรมึงอีก”

“เออ งั้นกูไปด้วยดีกว่า เพื่อนกัน ไปไหนไปกัน คิๆ” อีแพรวร่านขึ้นมาเชียว

“เหรอ ไม่ใช่ว่าจะไปเหล่ผู้เหรอมึงอ่ะ”

“อีสัส! อย่ารู้ทัน”

“มึงก็หยุดร่านดิ กูจะได้ไม่รู้ทัน” ฉันสวนมันกลับไป ยิ้มกวนตีนให้มันด้วย เห็นอีแพรวมันเถียงไม่ออกแล้วแม่งโคตรสะใจ

“ไป แดกข้าว” ฉันชวนแล้วนำไปโรงอาหาร นึกแปลกใจอยู่เหมือนกันว่าทำไมวันนี้ไอ้ธีมันไม่ให้ไปทำงาน พักนี้แม่งเห็นติดธุระบ่อยชิบหาย ไม่รู้ธุรกิจอะไรมันนักหนา พวกรวยเกินไปก็แบบนี้แหละมั้ง

-ROSE END

.

@T Casino

“ที่ตกลงกันไว้ ลืมรึไง”

“เอ่อ พะ...พวกผมขอโทษครับคุณธี”

“ใช่ค่ะ พวกเราขอโทษค่ะคุณธี”

ถึงท่าทางผัวเมียคู่นี้จะดูสำนึกผิดขนาดไหน แต่ผมเชื่อว่าไม่ได้เป็นอย่างนั้น หึ ไอ้พวกผีพนันเข้าสิงก็งี้

“โอกาสมันมีไม่มากหรอกนะ แต่ผมจะให้พวกคุณสองคนอีกครั้ง แล้วถ้าละเมิดข้อตกลงอีก” ผมเดินเข้าไปใกล้สองคนนั้นที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้าผม

“ทุกอย่างเป็นอันยกเลิก ปืน จัดการส่งแขก”

“ครับนาย” ไอ้ปืนมันพยักหน้ารับแล้วหันไปสั่งลูกน้องผมอีกที

“นายครับ จะให้ทำยังไงต่อดีครับ”

“สองคนนั้นติดงอมแงมแล้ว ท่าทางคงไม่เลิกง่ายๆ สั่งคนเฝ้าไว้ อย่าให้แอบไปเล่นที่บ่อนไอ้พายุอีก เกิดโดนฆ่าตัดตอนขึ้นมา กูยังไม่อยากให้ยัยทอมมันช็อคตายก่อนวัยอันควร”

“ครับ เอ่อ นายครับ แล้วผู้หญิงที่รอนายอยู่ข้างนอก จะให้เข้ามาเลยมั้ยครับ”

“ให้เข้ามา จะได้จบๆเรื่อง”

“ครับนาย” ไอ้ปืนพยักหน้าแล้วเดินออกไป เดี๋ยวอีกไม่กี่วิ ประตูคงเปิดอีกรอบ อยากรู้มั้ยผู้หญิงที่มารอเป็นใคร หึ ก็พวกผู้หญิงวัยรุ่นที่บังเอิญโดนผีพนันเข้าสิงขั้นรุนแรง กล้าได้กล้าเสีย กล้าแม้กระทั่งเอาตัวเองเข้าแลกเพื่อใช้หนี้ แต่บอกไว้ก่อนนะ เฉพาะคนที่ผมถูกใจเท่านั้นผมถึงจะยอมให้ใช้หนี้ด้วยวิธีนี้ เพราะผมไม่ใช่พวกนิยมกินไม่เลือก อย่างผม...เลือกแล้วถึงกิน!

-T END

“แพรว มึงจอดตรงนี้แหละ”

“ทำไมอ่ะ” มันจอดแล้วหันมาถามฉัน จริงสินะ ฉันบอกรึยัง ว่าก่อนหน้านี้ฉันไปผับมา ก็ที่บอกว่าจะไปเป็นเพื่อนลิเดียร์มันนั่นแหละ แต่จู่ๆลิเดียร์ก็หายไปเลย ทั้งๆที่ก่อนฉันจะเข้าไปเอากระเป๋าอีแพรว(อีแพรวมันเสือกลืมไว้ในผับ) ลิเดียร์มันก็ยังเฝ้ารถอยู่เลย โทรก็ไม่รับ ไม่รู้ว่ามันไปไหนของมัน

“เดี๋ยวกูเดินเข้าซอยไปเอง มึงไม่ต้องเลี้ยวเข้าไปอีก”

“เห้ย ไม่เป็นไร”

“เป็นดิ ตกลงตามนี้ กูเดินไปเอง ขอบใจ ไว้เจอกัน มึงขับรถดีๆ แล้วอย่าลืมโทรหาเดียร์ดูอีกทีอ่ะ”

“น้อมรับคำสั่งค่ะผัววววว”

“เคๆ กูไปละ” ฉันบอกมันแล้วเปิดประตูลงจากรถ แต่พอเห็นรั้วบ้านรำไรเท่านั้นแหละ ฉันถึงกับเบรกตีนแทบไม่ทัน

“ไอ้พวกนั้นใคร” ฉันเห็นผู้ชายท่าทางคล้ายๆกับวันที่พ่อแม่โดนทวงหนี้เดินลงจากรถตู้สีดำคันใหญ่

“เห้ย นั่น พ่อกับแม่” มันกระชากพ่อกับแม่ฉันลงมา

“ไปอยู่กับพวกนั้นได้ไงอ่ะ”

“แล้วอย่าลืมที่นายสั่ง ไม่งั้นตาย”

ปึก!

มันปล่อยคอเสื้อพ่อฉันแรงๆ เพราะเมื่อกี้มันกระชากเข้าไปหา ก่อนพวกมันจะกลับขึ้นรถตู้แล้วขับออกไป เดี๋ยวนะ นาย? นายงั้นเหรอ แล้วสั่งอะไร อะไรยังไงวะ ฉันงงไปหมดแล้ว จับต้นชนปลายไม่ถูก

“หรือว่าพ่อกับแม่ไปเล่นอีกแล้ววะ” บอกตรงๆว่าตอนนี้ฉันอยากรู้จนทนไม่ไหว มันค้างๆคาๆ แบบตงิดใจยังไงบอกไม่ถูก หรือฉันควรจะตามไปถามนายพวกมันให้รู้เรื่อง ฉันแค้นมันอยู่พอดี จะได้ถือโอกาสสะสางความแค้นซะวันนี้เลย!

“พี่” มีวินผ่านมาพอดี

“ตามรถตู้คันนั้นไปเลย” ไอ้พี่วินพยักหน้าแล้วซิ่งตามไปเลย สักพักฉันก็เห็นรถตู้ไอ้พวกนั้นมันเลี้ยวเข้าไปที่ไหนก็ไม่รู้ ให้เดาคงเป็นบ่อน ต้องใช่แน่ๆ

“อะนี่ ขอบใจมากพี่” ฉันให้เงินพี่วินมอไซต์แล้วเดินเข้าไปข้างใน

ปึก!

ชนใครเข้าก็ไม่รู้

“เดินมองทางหน่อยนะ เดี๋ยวก็ศพไม่สวยหรอก” เป็นผู้หญิงนะที่พูด สวยด้วย แต่ปากแม่ง สมควรโดนน้ำยาขัดส้วม

“ขอโทษ ไม่ทันมอง” ฉันกระแทกเสียงใส่มันแล้วเดินเลยเข้ามาข้างใน ปากหมาๆของฉันก็สมควรโดนน้ำยาขัดส้วมเหมือนกันฉันรู้ตัว

“เห้ยน้อง ไปไหน ถ้าจะเล่นอ่ะทางนี้” ผู้ชายท่าทางแบบเดียวกันกับเมื่อกี้นี้เลย

“กูมาหานายพวกมึง”

“นายมีแขก”

“กูก็แขก!” ฉันไม่รู้หรอกว่าห้องไอ้เจ้านายมันอยู่ไหน เดินพุ่งเอาแล้วกันวะ คิดว่าต้องเป็นตรงนั้นแน่ ห้องที่มีไอ้ผู้ชายหน้าโหดสัสยืนเฝ้าอยู่หน้าห้องสองสามคน

“เห้ย เข้าไม่ได้”

“กูมีธุระกับนายมึง ถอยไป” ฉันผลักมันแต่เป็นฉันที่กระเด็นไปกองกับพื้น

“กลับไป นายมีแขก”

“กูมีธุระกับนายมึง” ฉันลุกขึ้นแล้วเดินกร่างเข้าไปหามัน

“อย่ามาเล่นใหญ่ กลับไปถ้าไม่อยากตาย” ไอ้สัส แม่งมันเล่นชักปืนขึ้นมา

“มีอะไรกัน!” ไม่รู้เสียงใครแหละ แต่ทำให้ไอ้สองสามตัวนี่หันได้ ฉันเลยถือโอกาสนั้นผลักประตูเข้าไปเลย

“เห้ย!” มันรู้ตัวตอนนี้ก็สายไปแล้วล่ะ ฉันได้เข้ามาแล้ว แต่มีอย่างนึงที่ทำให้ฉันตกใจกว่าโดนปืนจ่ออีก

...ไอ้คนที่นั่งอยู่ในห้องนี้ เป็นไปได้ไง นายพวกมัน นายพวกมันคือไอ้เจ้านายฉัน!

“ไอ้ธี!” มันเงยหน้าขึ้นมาตั้งแต่ตอนฉันเปิดประตูเข้ามาเมื่อกี้นี้แล้ว บนตัวมันมีผู้หญิงนั่งคร่อมอยู่ แต่ตอนนี้มันผลักออกไปแล้ว ไม่แน่ใจว่ามันตั้งใจจะผลักออกตั้งแต่แรก หรือเพราะเห็นฉันมันเลยตกใจ แต่ดูจากตอนนี้ที่หน้าของมันก็ยังนิ่ง คำว่าตกใจคงไม่ได้แดกมันหรอก มันมองฉันอย่างเฉยมาก เฉยมากจริงๆ

“นาย พวกผมขอโทษครับ พวกผมห้ามแล้ว แต่ว่า...”

“ไม่เป็นไร พวกมึงเอายัยนี่ออกไปก็พอ ส่วนแขกไม่ได้รับเชิญ” ถึงตอนนี้มันยังมองมาทางฉันตาไม่กะพริบ มองแบบไม่รู้สึกสะทกสะท้านอะไรเลย “เดี๋ยวกูจัดการเอง”