Chapter 2: The Devil's Bargain

Chapter 2: The Devil's Bargain

​Ang bigat ng talukap ng aking mga mata. Parang binibiyak ang ulo ko sa matinding sakit. I groaned weakly habang sinusubukan kong igalaw ang mga nanginginig kong daliri. Ang huling naaalala ko ay ang nakakabulag na liwanag ng sasakyan at ang napakalamig na semento sa gitna ng malakas na ulan.

​Patay na ba ako? Ito na ba ang katapusan ng lahat ng pagdurusa ko?

​Pero kung patay na ako bakit napakalambot ng hinihigaan ko? The sheets underneath me felt like pure silk. Wala na ang amoy ng usok at basang kalsada. Sa halip ay isang napakabango at panlalaking amoy ang pumuno sa aking ilong. It smells like expensive sandalwood mixed with a hint of dark musk. Isang amoy na sumisigaw ng kapangyarihan at karangyaan.

​Dahan dahan kong iminulat ang aking mga mata. The bright light blinded me for a second kaya napapikit ako ulit. Nang mag adjust na ang paningin ko ay bumungad sa akin ang isang napakalaki at napakagandang kwarto. A massive crystal chandelier was hanging from the ceiling. Ang buong paligid ay may motif na black and dark gold. Napakalamig ng aircon pero balot na balot ako ng makapal na comforter.

​Bumangon ako nang bahagya. Biglang bumalik sa isip ko ang lahat ng nangyari. Ang ospital. Ang dalawang milyong bill. Ang panloloko nina Anton at Chloe. Ang pagtapon sa akin sa labas ng bahay.

​"Ma," naiyak kong bulong nang maalala ang nanay ko. Napahawak ako sa dibdib ko dahil bumalik ang matinding paninikip nito. My mother is dying and here I am resting in a luxurious bed. Kailangan ko siyang puntahan. Kailangan kong humanap ng pera.

​I threw the blanket off my body at akmang tatayo na sana nang mapansin kong may ibang tao sa loob ng kwarto.

​Napasinghap ako at mabilis na hinila pabalik ang kumot para takpan ang sarili ko. My heart started pounding so fast.

​Nakatayo siya sa harap ng isang malaking floor to ceiling glass window na nakaharap sa city lights. Nakatalikod siya sa akin habang may hawak na isang baso ng alak. Kahit nakatalikod ay ramdam na ramdam ko ang bigat ng presensya niya. He is incredibly tall. Ang kanyang malalapad na balikat ay bumabagay sa suot niyang perfectly tailored black suit na tila ba sinukat para lang sa kanya.

​Lumingon siya. At sa sandaling magtama ang mga mata namin ay parang tumigil ang paghinga ko.

​He is devastatingly handsome. Ang kanyang buhok ay naka push back nang maayos na lalong nagpalitaw sa perpekto at matalim niyang jawline. His nose is perfectly structured. Pero ang pinakanakapukaw ng atensyon ko ay ang kanyang mga mata. Dark. Piercing. Cold. Tinitigan niya ako na parang binabasa niya ang pinakailalim ng kaluluwa ko. Wala siyang kahit anong reaksyon sa mukha pero ang aura niya ay nakaka intimidate nang sobra. He looks like a king looking down at a pitiful peasant.

​Walang lumabas na salita sa bibig niya. Lumakad lang siya palapit sa kama. Bawat hakbang niya ay puno ng awtoridad.

​"Sino ka?" nanginginig kong tanong. I hugged the blanket tighter. "Nasaan ako? Bakit mo ako dinala rito? Please kailangan kong umalis. Ang nanay ko nag aagaw buhay sa ospital at kailangan ko siyang puntahan."

​Huminto siya sa gilid ng kama. Ibinaba niya ang baso ng alak sa bedside table. He looked at me with his calculating eyes. Hindi siya agad sumagot. Tila ba sinusuri niya kung karapat dapat ba akong kausapin.

​"Heinrich Feldway," his deep baritone voice echoed in the silent room. Dalawang salita pero sapat na para magtindigan ang mga balahibo ko. Ang boses niya ay nag uutos ng respeto at takot. He rarely uses his words and when he does it strikes right through you.

​"Mister Feldway," lumuluhang sabi ko. Wala na akong pakialam kung sino man siya. Ang mahalaga lang sa akin ngayon ay ang nanay ko. "Salamat sa pagligtas sa akin sa kalsada pero kailangan ko na talagang umalis. Kailangan ko ng pera para sa nanay ko."

​May kinuha siyang isang brown envelope mula sa loob ng kanyang suit at inihagis ito sa ibabaw ng kama ko. It landed right in front of my lap.

​"Open it," he commanded flatly.

​Nanginginig ang mga kamay ko nang kunin ko ang envelope. Pagbukas ko ay bumungad sa akin ang mga papeles na may logo ng ospital kung saan naka confine ang nanay ko. Binasa ko ang nakasulat at halos manlaki ang mga mata ko nang makita ko ang huling pahina.

​Paid in full. Dalawang milyong piso. At hindi lang iyon may nakalakip din na dokumento na inilipat ang nanay ko sa pinakamahal na private VIP suite ng ospital kasama ang pinakamagagaling na doktor sa bansa.

​Napatingala ako sa kanya na puno ng gulat at pagkalito. Tears of pure relief started streaming down my face. "Binayaran mo? Binayaran mo ang lahat ng ito? Pero bakit? Hindi mo naman ako kilala."

​He put both of his hands inside his pockets. He stared at my pathetic state. "I don't do charity Maya. I did that because I need something from you."

​Napakunot ang noo ko. Paano niya nalaman ang pangalan ko? At anong kailangan sa akin ng isang bilyonaryong katulad niya? Wala akong pera. Wala akong bahay. Wala akong kahit ano.

​"I am an ambitious man," Heinrich stated coldly. Walang emosyon ang mukha niya habang nagpapaliwanag. "I am taking over the entire Feldway Enterprises. But my grandfather's will has one strict condition. To inherit the absolute power I need a wife. And an heir. Within this year."

​Mas lalong naguluhan ang isip ko. "Kung asawa lang ang kailangan mo madami diyang mayayamang babae na magkakandarapang pakasalan ka. Look at you. You have the money and the looks. Bakit ako? Isang babaeng basang sisiw na pinulot mo lang sa kalsada?"

​He leaned closer. Ang kanyang napakabangong amoy ay lalong tumapang. "Exactly. You are desperate. You have nothing. Which makes you the perfect candidate. Walang pamilyang mangingialam. Walang media na magtatanong. You will be completely mine to control. Marry me and be the mother of my heir. In exchange your mother will receive the best medical care in the world until she wakes up."

​I bit my lower lip. Nababaliw na ba siya? He wants me to carry his child? Kagagaling ko lang sa isang sirang kasal at ngayon ay inaalok niya akong maging asawa niya para lang sa negosyo niya?

​"Paano kung tumanggi ako?" matapang kong sagot kahit nanginginig ang buong kalamnan ko.

​A dark sinister smirk appeared on his handsome face. He pulled out another document. "I know about Anton. I know about your best friend Chloe. I know how they threw you out like garbage."

​Parang sinaksak muli ang puso ko nang marinig ko ang mga pangalan nila. The pain and the betrayal came rushing back like a violent flood. Nakita niya kung paano nagbago ang ekspresyon ko mula sa pagkalito papunta sa matinding galit.

​"Be my wife Maya," Heinrich whispered dangerously. His deep voice is incredibly tempting like the devil himself offering a deal in hell. "Give me what I want. Bear my child. Obey my rules. At bibigyan kita ng kapangyarihan para durugin ang asawa mo at ang babaeng nanira ng buhay mo. I will make them bow at your feet begging for mercy."

​Revenge. Ang salitang iyon ay parang isang matamis na lason na pumasok sa utak ko. Gusto kong maghiganti. Gusto kong bawiin sa kanila lahat ng kinuha nila sa akin. At ang lalaking kaharap ko ngayon ang tanging susi para magawa ko iyon.

​"May isa pa akong kondisyon," dagdag niya bago pa ako makasagot.

​"Ano iyon?" kinakabahan kong tanong.

​Heinrich sat on the edge of the bed. Napakalapit niya sa akin. His imposing presence is suffocating but in a strange way it makes me feel safe. Dahan dahan niyang itinaas ang kanyang malaking kamay.

​"To make this fake marriage believable to the board of directors and my grandfather we must be intimate in public and in private," his dark eyes locked with mine. "Physical contact is mandatory. Starting now."

​Bago pa ako makapag isip ay hinawakan ng mainit at malaking palad ni Heinrich ang aking nanginginig na pisngi. At sa unang pagkakataon ay nakaramdam ako ng isang nakakapasong kuryente na dumaloy mula sa balat niya papunta sa buong sistema ko.