CHAPTER THREE

SKYE'S POV

Nang matapos na ang klase ay agad na akong lumabas ng classroom. Nakita ko si Justin na nakasandal sa may haligi habang nakasalpak ang headphones sa tenga niya. Mukhang maaga natapos ang klase niya kaysa sa akin.

“Tin.” Pagtawag ko. Agad siya napalingon sa akin at ngumiti. Umayos siya ng tayo at naglakad papalapit sa akin.

“Kanina ka pa naghihintay? Sorry overtime prof namin.” Sambit ko.

“No worrries, medyo kakarating ko lang din. Ano, tara?” Tanong niya. Napakunot naman ang noo ko sa tanong niya.

“Anong tara?”

“Kain tayo. I mean kung wala kang gagawin. Let’s have dinner. And to know you more.” Pag imbita nito. Natawa naman ako sa sinabi niya.

“Come on, we’ve known each other for 3 years. Ano pa ba gusto mo malaman sa akin.” sambit ko.

“Hehe! Tara na, ako na magdala nito.” Sambit niya sabay kuha ng folder na hawak ko.

“Thank you.” At pagkatapos ay agad na kami nagtungo sa parking lot. Kotse ko ang gamit namin ngayon dahil hindi ni Justin dala ang kotse niya dahil hinatid siya ng family driver nila.

Nagtungo kami sa Truffle & Thyme restaurant. Agad naman kami inasikaso nang makarating kami, hindi masyadong matao ngayon kaya mae-enjoy namin ang dinner.

“Order ka kahit ano. My treat.” Sambit ni Justin.

“Nako, wag na. Nakakahiya.” Pagtanggi ko.

“No worries. Sige na, we’re friends naman eh at saka deserve mo naman ng treat.” Nakangiting sambit nito. Napangiti na lang ako habang nakatitig sa kanya. Ngayon ko lang napansin na medyo matured ang itsura niya kaysa sa edad niya. He’s only a year older than me.

“Baka matunaw naman ako sa mga titig mo.” Agad akong nabalik sa reyalidad nang magsalita siya.

“Uh..sorry.” Nahihiyang sagot ko at agad na tumingin sa menu. Nang lumapit na ang waitress sa amin ay agad naming sinabi ang order namin.

“Mahilig ka pala sa trufles?” Tanong ni Justin.

“Yep. Mahilig ako sa desserts.” Sagot ko.

“Ako naman favorite ko mga pasta.” Sambit niya. Halos mapaisip ako kasi bakit niya sinasabi mga hilig niya. We’ve known each other for 3 years and ngayon lang kami nagkaroon ng ganitong usapan.

“Ah, you know ang weird lang.” Sambit ko.

“Why?”

“Sa 3 years natin na magkakilala, ngayon lang tayo nagkaroon ng ganitong usapan.”

“You don’t like it?” Tanong niya.

“Hindi naman. Ang weird lang but atleast we had each other through ups and downs.” Sambit ko. Ngumiti lang siya at tumango.

“Actually, thank you.”

“For what?” Tanong niya.

“For taking me out. Hindi ko na rin siguro masyadong maenjoy mga ganito once na ikasal na ako and pag naupo na ako sa posisyon ko sa kumpanya.” Sambit ko. Hindi ko maiwasan na mapaisip. Mahigpit kaya yung mapapangasawa ko? I don’t want to live in a caged life.

“Hindi yan. Malay mo, hindi naman mahigpit future husband mo.”

“We’ll never knew.”

“Who’s the lucky guy pala?” Tanong ni Justin. Nagdadalawang isip ako kung sasabihin ko dahil sekreto lang na ikakasal ako sa Harlowe heir.

“Sasabihin ko sa’yo pero wag mo ipagkalat. Sa Harlowe heir ako ikakasal. Pero walang nakakakilala sa kanya kasi he wasn’t even seen in public.” Sambit ko. Tumango naman siya at hindi nagtagal ay dumating na rin ang pagkain namin. Nagpatuloy lang kami sa kwentuhan namin. Marami kaming naging topic tungkol sa mga hobbies, favorites at life experience lalo na sa business industry since alam kong makakarelate din siya dahil nasa business field din pamilya niya.

“May itatanong ako. Hypothetically. What if nameet mo na pala future husband mo? I mean no one knew him so what if naencounter mo na siya somewhere or naging bahagi ng everyday life mo without knowing?” Tanong ni Justin.

“Then i guess hindi ako mahihirapan since kilala ko na or nakilala but syempre tuloy pa rin yung palugit na one year. If we work, then shall be it, kung hindi then divorce. Ayaw naman siguro namin sayangin yung oras namin sa isa’t isa if we never work out, hindi ba?” Sambit ko.

“Oo nga pala bakit puro sa akin ang topic. Sa’yo naman. Sabi mo may girlfriend ka, and yet di mo pa siya pinapakilala sa akin.” He just smirked at saka sumubo ng steak.

“You’ll meet her, no worries.” He assured as he continued eating.

“Gusto ko pa naman makita hays.” Sambit ko at saka nagpatuloy sa pagkain ng truffles.

“Next week. Gusto mo ba sumama? May family dinner kami.” Pag anyaya ni Justin.

“I’d love to, kaso may family dinner din ako eh. Next week na kasi yung family meeting namin kasama mga Harlowes.” Sagot ko. He just smiled at me and nods.

“It’s okay. Let’s just enjoy our dinner today.” Sagot niya.

Nang matapos na kami ay agad na kaming umalis dahil it’s already 7 pm.

“You can drop me off here.” Sambit niya sabay turo sa may sidewalk malapit sa intersection.

“Sure ka?” Tanong ko.

“Yeah. Namessage ko naman yung family driver namin and dito na ako nagpasundo.” Tumango naman ako at agad siya sinunod.

“Thank you for this day, Skye. I hope nothing will change after this onwards.” Sambit niya.

“We just ate dinner, and now you’re being sappy. Okay lang yun at saka bakit naman may magbabago sa atin? Kahit ikasal ako, ikaw pa rin ang best friend ko. Gusto ko nga saaraw ng kasal ko nandoon ka rin.”

“Of course, i will. Sa harap pa ng altar.” Pagbibiro nito. Natawa naman ako sa banat niya.

“I’ll go ahead. Ingat ka pauwi.”

“You too.” At pagkatapos ay bumaba na siya ng kotse. Agad naman akong nagdrive paalis. Hindi ko alam pero pakiramdam ko namula ako sa joke niya. He really never fails to cracka joke at a random conversations.

I just wish na sana yung mapapakasalan ko is ganun din ang sense of humor. Because to be honest, its easy to falin love with someone who have better sense of humor. Why? kasi they will never fail to make you smile kahit gaano ka pa wala sa mood or how your day sucks.

Kung ganun ang mapapangasawa ko, hindi ako mahihirapan na matutunan siyang mahalin, kahit mag umpisa kami sa arrange marriage.