CHAPTER 4

GEORGINA VALDEZ

Unti-unti kong iminulat ang mga mata ko. Ang sakit ng ulo ko, parang biniyak gamit ang mapurol na palakol. Kumurap-kurap ako para i-adjust ang paningin ko sa nakakasilaw na puting ilaw mula sa kisame. Ang lambot ng kama. Parang lumulutang ako sa ulap. At teka, bakit hindi amoy ospital? Walang amoy ng matapang na alcohol o gamot. Amoy... mamahaling lavender at aircon na bagong linis.

Napabangon ako nang wala sa oras, pero napahawak agad ako sa tiyan ko dahil medyo humapdi. Tiningnan ko ang paligid. Malaking flat-screen TV, may sariling refrigerator, may magandang leather couch sa gilid, at may bintana kung saan kita ang buong city lights ng Manila. VIP room 'to ah! Patay, ibebenta ba nila ang kidney ko para pambayad dito?!

"You're finally awake."

Muntik na akong mapatalon palabas ng kumot. Lumingon ako sa pinanggalingan ng boses. Doon, sa dulo ng mahabang leather couch, nakaupo yung antipatikong lalaki kanina. Nakadekuwatro siya, may hawak na tablet, at seryosong nagbabasa. Wala na yung suot niyang coat, naka-white long sleeves na lang siya na nakatupi hanggang siko. At napansin ko agad... bago na yung sapatos niya.

Nanlaki ang mga mata ko nang maalala ko ang huling nangyari bago ako nawalan ng malay. Nasukahan ko nga pala siya! Namula agad ang buong mukha ko sa hiya.

"N-Nasaan ako? Bakit ako nandito?" tanong ko habang hinihila pataas yung kumot hanggang leeg ko para magtago.

Ibinaba niya yung tablet sa glass table at tiningnan ako nang diretso. "You're in St. Luke's. You passed out on my shoes, remember? The doctor said you collapsed due to exhaustion, severe stress, and an empty stomach. Basically, you neglected yourself."

"Wow, thank you sa diagnosis, Doc," sarkastiko kong sagot. Inilibot ko ulit ang paningin ko. "Teka, St. Luke's?! Wala akong pambayad dito! Bente pesos na nga lang ang pera ko kanina, kinain pa ng vending machine! Ilabas niyo na ako dito!"

Tumayo siya at lumapit sa gilid ng kama ko. Kinuha niya yung isang manipis na folder na nasa bedside table at iniabot sa akin.

"You don't have to pay for anything. I already covered your medical bills," malamig niyang sabi. "In return, I need you to sign this waiver. It states that you won't sue me or my company for the puddle incident, and that we are completely clear of any liability regarding your... dramatic street performance."

Inagaw ko yung folder at tiningnan ang laman. Puro legal jargons na dumugo ang ilong ko, pero naintindihan ko yung part na bawal akong magreklamo o magpa-interview sa media.

"So, dinala mo ako sa pinakamahal na ospital para lang makasiguradong hindi kita idedemanda?" Napailing ako. Ibang klase talaga ang mga mayayaman, masyadong praning. "Pirmahan ko 'to, tapos quits na tayo? Paano yung sapatos mong sinukahan ko? Baka bigla mo akong singilin diyan, wala akong pambayad kahit isang sintas niyan."

"Consider the shoes a casualty of war," seryoso niyang sagot, walang kahit anong emosyon sa mukha. "But we're not done. I have another proposition for you."

Kinuha niya ang isa pang folder mula sa briefcase niya at inilapag sa kandungan ko. Mas makapal ito. May nakasulat na 'Confidential' sa harap.

Kumunot ang noo ko. "Ano naman 'to? Kukunin mo na ba yung kidney ko? O baka kailangan niyo ng atay? Gusto ko lang sabihin na madalas akong magpuyat at uminom ng milk tea, kaya baka hindi high quality ang mga organs ko. Lugi ka sa akin, kuya."

Napasabunot siya nang marahan sa buhok niya, halatang nauubusan na ng pasensya. "I don't want your organs. I have enough money to buy an entire hospital if I needed one. What I need right now is a solution to a very annoying problem, and for some inexplicable reason, I think you fit the role perfectly."

Binuksan ko yung folder. Nanlaki ang mga mata ko sa unang bold letters na nabasa ko sa pinakataas ng pahina.

**EMPLOYMENT CONTRACT: FIANCÉE**

"Fiancée?! As in pakakasalan?!" Napasigaw ako. Ibinalik ko agad yung folder sa kaniya na parang napaso ang mga kamay ko. "Baliw ka ba?! Ni hindi ko nga alam ang pangalan mo tapos aalukin mo ako ng kasal?! Anong akala mo sa akin, mail-order bride na nabibili sa kalsada?!"

"It's a fake engagement," madiin niyang putol sa pag-iinarte ko. Huminga siya nang malalim bago nagpatuloy. "My name is Alejandro Martinez. I am the CEO of Martinez Group of Companies. My grandmother is threatening to strip me of my position and force me into an arranged marriage with a politician's daughter if I don't introduce a fiancée by the end of this month."

"Oh, tapos? Bakit ako?" Itinuro ko ang sarili ko. "Kakasuka ko lang sa sapatos mo, ah? Gusto mong ipakilala sa lola mo ang babaeng sumuka ng siomai sa kalsada?"

"Exactly." Biglang may sumilay na napakaliit na ngisi sa labi niya. Parang demonyong nakaisip ng magandang plano. "My grandmother hates pretentious, high-society women. She watches too many soap operas and prefers someone... completely unrefined. Someone loud, desperate, and shameless. You are the perfect candidate to convince her that I made my own choice. Also, you are chaotic enough that the politician's family will back out the moment they see you."

Napa-awang ang bibig ko. Insulto ba 'yon o compliment? Parang sinabi niya lang na mukha akong basurera na magugustuhan ng lola niya.

"At bakit ko naman gagawin 'yan? Wala akong pakialam sa kumpanya mo, Mr. Martinez," mataray kong sagot, sabay cross arms para magmukhang matapang.

Bumalik siya sa pagkakaupo sa couch at tiningnan ako nang matiim. Nakakailang yung titig niya. "Because you are broke, homeless, and dealing with a cheating ex. I heard you screaming your tragic life story in the middle of the street earlier. I offer a simple transaction: Be my fake fiancée for six months. Move into my penthouse so we can sell the lie. I will clear all your credit card debts and deal with your former landlady."

Huminto siya, tila tinitimbang ang magiging reaksyon ko bago bitawan ang huling alas niya.

"And at the end of the contract, I will pay you one million pesos in cash."

Isang milyong piso.

Para akong nabingi nang ilang segundo. Isang milyon? Makakabayad na ako ng upa kay Aling Nena nang advance ng dalawang taon! Mababayaran ko yung credit card ko na ginamit ng hayop kong ex sa crypto scam niya! Makakabili ako ng daan-daang Mango Bravo na ibabato ko araw-araw sa pagmumukha ni Kenneth at nung Vanessa na 'yon! Pwede rin akong magpatayo ng sarili kong negosyo at hindi na babalik sa pagiging alipin ng kumpanya.

Naglabas si Alejandro ng isang itim na fountain pen mula sa bulsa ng pantaas niya. Lumapit siya at inilapag ito sa ibabaw ng kontrata.

"Read it thoroughly. You have until tomorrow morning to decide. But I suggest you sign it now, unless you want to sleep on the streets with your wet luggage and broken stand fan."

Tiningnan ko ang kontrata, tapos tiningnan ko yung pen, at huling tiningnan ko ang seryosong mukha ni Alejandro Martinez.

Kinuha ko yung pen at mabilis na tinanggal ang takip nito.

"May pa-breakfast ba kayo bukas dito sa ospital? Gutom na talaga ako eh."