CHAPTER 6

 GEORGINA VALDEZ

Kung pwede lang matunaw sa kinatatayuan ko, ginawa ko na. Ang dila ko, parang pinipilipit habang nakatitig sa mukha ng ex kong si Kenneth, na ngayon ay mas maputi pa sa multo ang mukha. Yung mic na hawak nung reporter, halos idikit na sa labas ng labi ko dahil naghihintay ang lahat sa reaksyon ko.

Inilapit ko ang bibig ko sa mic, pilit kong itinaas ang mga sulok ng labi ko kahit na ang totoo ay nanginginig ang buong tuhod ko sa apat na pulgadang takong na ’to.

"O-Opo. Hello po sa inyong lahat," maikli kong sagot, sabay sulyap kay Alejandro.

Naramdaman ko ang paghigpit ng hawak ni Alejandro sa bewang ko. Swabe ang pagkakahawak niya, pero ramdam ko ang babala—umayos ka kung ayaw mong bawiin ko ang isang milyon. Kaya naman, huminga ako nang malalim, inayos ko ang balikat ko, at lalong idinikit ang katawan ko sa kaniya. Kung akala ni Kenneth ay siya lang ang pwedeng sumaya pagkatapos niya akong lokohin, nagkakamali siya. Pakiramdam ko, ito na ang pinakamatamis na resbak na natanggap ko sa buong buhay ko.

"Excuse me, Mr. Martinez," singit nung isang reporter na may bitbit na tablet. "Is this a sudden engagement? Wala kasing nababalitang dinedate niyo ang isang... Ms. Valdez sa mga nakaraang buwan."

Tumingin si Alejandro sa reporter, kalmado ang mukha pero may awtoridad. "We preferred to keep our relationship private. Georgina doesn’t really submerge herself in the corporate world, and I respect her peace. But now that we're planning the wedding, I think it's time to share the news."

Muntik na akong mabilaukan sa sarili kong laway nang marinig ko ang salitang *wedding*. Grabe ang lalakeng ’to, napaka-professional magsinungaling. Kung hindi ko lang alam na may pinirmahan akong kontrata sa ospital kagabi, iisipin kong baliw na baliw talaga siya sa akin.

Habang patuloy ang pag-flash ng mga camera, dahan-dahan kong nilingon si Kenneth. Naka-awang pa rin ang bibig niya, habang si Vanessa naman sa tabi niya ay halos mapigtas na ang tali ng mamahaling bag sa sobrang higpit ng hawak. Tumaas ang isang kilay ko sa kanila. Gusto ko sanang dilaan si Kenneth pero dahil naka-gown ako, pinanatili ko na lang ang pagiging mukhang disente.

"If you'll excuse us, my fiancée needs to rest. She just got out of the hospital this morning," seryosong sabi ni Alejandro sa mga reporter bago kami tuluyang gumiya pautos sa gitna ng ballroom.

Nang makalayo kami nang konti sa kumpulan ng media, dinala ako ni Alejandro sa isang mas tahimik na bahagi ng hall, malapit sa may balkonahe. Binitawan niya agad ang bewang ko na parang walang nangyari. Balik agad siya sa pagiging malamig at walang pakialam.

"You did fine," maikli niyang sabi habang kumukuha ng dalawang baso ng tubig mula sa dumaang waiter. Inabot niya sa akin ang isa. "At least hindi ka nahimatay."

"Grabe ka naman sa akin. Sabi ko naman sa'yo, kaya kong um-acting kapag kailangan. Call center agent ata 'to. Araw-araw akong nakikipagplastikan sa mga banyaga," sagot ko sabay lagok ng tubig. Uhaw na uhaw rin ako sa kaba, eh. "Pero teka, andito yung ex ko. Yung lalakeng naka-blue na suit dun sa may buffet. Nakita mo ba kung paano lumuwa ang mga mata niya?"

Sumulyap si Alejandro sa direksyon na tinitingnan ko, pero mabilis din siyang lumingon pabalik sa akin, walang kahit anong interes. "I don't care about your ex, Georgina. Focus on the plan. Ang lola ko ang kailangan nating mapaniwala, hindi ang mga kung sino-sinong tao sa paligid mo."

"Oo na, boss. High blood ka agad," bulong ko.

Pero bago pa man makasagot si Alejandro, may narinig kaming mabibigat na hakbang palapit sa amin. Paglingon ko, si Kenneth na pala. Mag-isa lang siya ngayon, iniwan niya muna si Vanessa sa kung saan. Mugto ang mga mata niya sa gulat, at halatang hindi niya napigilan ang sarili niyang lumapit.

"George?" tawag niya, ang boses niya ay medyo nanginginig. "Anong... anong ibig sabihin nito? Bakit ka kasama ni Mr. Martinez? At anong fiancée?"

Tiningnan ko siya mula ulo hanggang paa. Kahapon lang, umiiyak ako sa tapat ng kama niya habang basang-basa ng icing ng cake. Ngayon, nakatayo ako sa harap niya na mukhang prinsesa. Ang sarap sa pakiramdam.

"Oh, Kenneth. Nandito ka pala," kaswal kong sabi, pilit kong ginagaya ang tono ng mga mayayaman sa teleserye. "Oo, fiancée ko si Alejandro. Bakit, may problema ba?"

"Huwag mo nga akong paglaruan, Georgina!" medyo lumakas ang boses niya kaya napatingin ang ilang bisita sa malapit. "Kagabi lang, nagwawala ka sa apartment ko! Paanong naging kayo ng CEO ng Martinez Group ngayon? May pakulo ka na naman ba?"

Bago ko pa masagot ang kapal ng mukha ng lalakeng ’to, humakbang si Alejandro pautay sa harap ko, hinarangan niya ako mula kay Kenneth. Mas matangkad si Alejandro nang malaki, kaya literal na nagmukhang maliit si Kenneth sa harap niya.

"Is there a problem here?" malamig na tanong ni Alejandro. Ang titig niya kay Kenneth, parang pusa na nakakita ng daga.

Napaatras nang isang hakbang si Kenneth, halatang natatakot sa presensya ng boss ng kumpanya. "M-Mr. Martinez... baka hindi niyo po kilala kung sino talaga ang babaeng ’yan. Ex ko po siya. Kagabi lang—"

"I know exactly who she is," putol ni Alejandro sa kaniya, napakalamig ng boses. "And I don't appreciate other men questioning my fiancée's past. Kung ano man ang meron kayo noon, tapos na 'yon. Kung ayaw mong mawalan ng kontrata ang agency niyo sa kumpanya ko bago mag-bukas ang opisina bukas, aalis ka sa harap namin. Ngayon na."

Nanlamig si Kenneth. Tumingin siya sa akin, tapos kay Alejandro, bago mabilis na tumango at nagmamadaling lumayo nang walang nagawa.

Napangiti ako nang malapad habang pinapanood ko siyang tumakbo pabalik sa kabit niya. Lumingon ako kay Alejandro, handa ko na sana siyang purihin sa pagiging superhero niya, pero naunahan niya ako.

"Don't look at me like that. Ginawa ko lang 'yon para hindi masira ang imahe natin sa gabi na 'to," sabi niya sabay ayos ng kaniyang tuxedo. "Mag-ayos ka na. Sasalubungin na natin si Donya Remedios. Kagagaling lang niya sa airport at paparating na siya rito."

Biglang bumalik ang kabog sa dibdib ko. Ang lola niya. Ang totoong boss ng laro na 'to.

"S-Sige. Handa na ako," sagot ko, kahit ang totoo ay mas gusto ko pang humarap ulit sa sampung ex kaysa sa lola niyang bilyonaryo.

Nagsimula kaming maglakad palapit sa may pinto ng ballroom kung saan may nagkakagulong mga bouncer. Isang matandang babae na naka-terno na kulay ginto, may hawak na baston na may disenyong perlas, at may suot na makapal na salamin ang dahan-dahang pumapasok. Si Donya Remedios.

Tumingin ang matanda sa direksyon namin. Mula sa malayo, seryoso ang kaniyang mukha, bawat hakbang niya ay may kasamang tunog ng baston sa sahig. Papalapit siya nang papalapit, at pakiramdam ko, bawat segundo ay mas lalong bumibigat ang hangin sa loob ng kwarto.

Nang makarating siya sa harap namin, tiningnan niya muna si Alejandro, bago dahan-dahang ibinaling ang kaniyang mapanuring mga mata sa akin.

"So," pambungad ng matanda, ang boses niya ay gumuho sa katahimikan ng paligid namin. "Ito pala ang babaeng ipinalit mo sa anak ng senador, Alejandro?"