CHAPTER 7

 GEORGINA VALDEZ

Grabe ang titig ni Donya Remedios. Feeling ko para akong ini-scan ng supercomputer na naghahanap ng virus. Yung salamin niya, kahit makapal, kitang-kita ko kung paano lumiit ang mga mata niya habang tinitingnan ang suot kong alahas, ang mukha ko, hanggang sa dulo ng sapatos ko. Parang hinuhulaan niya kung magkano ang worth ng buong pagkatao ko, at base sa mukha niya, mukhang hindi siya kumbinsido.

"Lola, yes. This is Georgina," basag ni Alejandro sa katahimikan. Inilagay niya ulit ang kamay niya sa likod ko, bahagya akong itinulak pautay sa harap para mas makalapit sa matanda. "The woman I was telling you about."

"Magandang gabi po, Donya Remedios," pilit kong pinatamis ang boses ko. Akmang magre-bless sana ako dahil 'yun ang nakasanayan kong kultura kapag may nakakaharap na matanda, pero bigla kong naalala na nasa high-society event pala ako. Baka isipin nito, masyado akong pang-probinsya. Kaya imbes na mag-mano, nag-bow na lang ako nang kaunti na parang ewan.

Tumaas ang isang kilay ng matanda sa naging galaw ko. Ipinatong niya ang magkabilang kamay sa hawakan ng kaniyang gintong baston.

"Georgina..." pag-uulit niya sa pangalan ko, ninanamnam ang bawat pantig na parang may lasang kakaiba. "Valdez. Walang Valdez sa listahan ng mga top corporations sa bansa. Anak ka ba ni Governor Valdez ng Ilocos?"

"Ah, hindi po," mabilis kong sagot habang bahagyang nakangiti. "Yung tatay ko po, driver ng delivery truck ng softdrinks dati bago nag-retire. Yung nanay ko naman po, may maliit na sari-sari store sa barangay namin."

Naramdaman ko ang biglang paninigas ng katawan ni Alejandro sa tabi ko. Alam kong sinabi niya sa kontrata na gusto niya ng 'unrefined' at ordinaryong babae para asarin o pasayahin ang lola niya, pero parang masyadong naging tapat ang bibig ko.

Lumingon ako nang bahagya kay Alejandro. Yung panga niya, nakatigas na naman. Mukhang nagdarasal na sana ay hindi ko na lang idinamay ang softdrinks sa usapan.

Tumingin ulit ako kay Donya Remedios, hinahanda ang sarili ko na baka bigla niyang itaas ang baston niya at palayasin ako sa hotel. Pero sa halip na magalit, biglang lumuwag ang mukha ng matanda. Unti-unting may sumilay na ngiti sa mga labi niya na may kasama pang bahagyang tawa.

"Isang delivery driver at may-ari ng sari-sari store?" ulit ni Donya Remedios, tila aliw na aliw. Humarap siya kay Alejandro. "Aba, Alejandro. Akala ko ba puro mga dry at boring na kababaihan lang ang kilala mo sa mga business meetings mo? Saan mo nahukay ang batang ito?"

"We met under... unexpected circumstances, Lola," sagot ni Alejandro, medyo gumaan din ang tono ng boses pero seryoso pa rin. "But she's real. At hindi siya katulad ng mga babaeng pinipilit niyo sa akin na puro pera at status lang ang tingin sa pamilya natin."

Umirap si Donya Remedios sa apo niya. "Huwag mo akong madaan sa ganiyan, Alejandro. Alam kong ginagawa mo lang 'to para iwasan ang anak ni Senador Cruz. Si Samantha na maganda, edukada, at may ari-arian." Pagkatapos ay lumingon ulit siya sa akin. "Pero alam mo, ineng? Gusto ko ang katapatan mo. Sawa na ako sa mga babaeng lumalapit sa akin na puro 'Yes, Donya,' at 'Of course, Donya,' pero ang tingin naman sa alahas ko ay parang gusto nang nakawin."

Nakahinga ako nang maluwag. Grabe, akala ko tapos na ang karera ko bilang fake fiancée sa unang gabi pa lang. Mukhang gumana nga yung sinabi ni Alejandro na mahilig sa teleserye ang lola niya.

"Salamat po, Donya—"

"Huwag Donya. Masyadong pormal. Lola ang itawag mo sa akin dahil fiancée ka na ng apo ko," putol niya sa akin sabay tapik ng baston niya sa sahig. "At dahil andito na rin naman ako, gusto kong mag-dinner tayong tatlo bukas sa mansyon. Gusto kong malaman kung paano ka napaibig ng supladong lalakeng ito. At kung paano mo natagalan ang ugali niya."

"Bukas agad, Lola?" singit ni Alejandro, halatang nag-aalangan dahil baka hindi pa kami handa sa mga detalye ng pekeng back story namin.

"Bakit? May tinatago ba kayo?" mabilis na balik ng matanda, matalas ang tingin. "Kung seryoso kayo sa engagement na 'to, isang simpleng hapunan lang bukas ay hindi niyo dapat katakutan. O baka naman gusto mong ibalik ko si Samantha sa eksena?"

"No, Lola. We'll be there," pinal na sagot ni Alejandro.

"Mabuti. Mauna na ako sa loob, marami pa akong kailangang batiing mga amoy-lupa doon," sabi ni Donya Remedios bago tumalikod at marahang naglakad palayo kasama ang mga bouncer niya.

Nang makalayo na ang matanda, lumingon ako kay Alejandro na ngayon ay may seryosong iniisip habang nakatingin sa kawalan.

"Huy, Mr. Martinez," kalabit ko sa kaniya. "Anong plano natin bukas? Paano kapag nagtanong ang lola mo kung paano tayo nagkakilala? Sasabihin ba natin yung totoo na nasukahan ko ang sapatos mo dahil sa panis na siomai?"

"Of course not," asik niya sa akin, sabay hila sa braso ko para maglakad na rin kami patungo sa exit ng hotel. Tapos na ang papel namin dito para sa gabing ito. "We need to craft a story tonight. Magpupuyat tayo sa penthouse ko para i-memorize mo ang bawat detalye ng pekeng relasyon natin. Ayaw kong magka-mali ka sa harap ni Lola bukas."

"Grabe naman, may pa-review na parang exam sa college," bulong ko habang nagpapatianod sa paglakad niya.

Habang papalabas kami ng pinto, napansin ko muli sina Kenneth at Vanessa sa gilid. Mas lalong sumama ang mukha ni Kenneth nang makita niyang magkahawak-kamay kaming lumalabas ni Alejandro. Tiningnan ko lang sila nang may mapang-asik na ngiti bago tuluyang sumakay sa naghihintay na sasakyan sa tapat ng hotel.

Pagkasara ng pinto ng kotse, binitiwan agad ni Alejandro ang kamay ko at sumandal sa upuan, pikit ang mga mata. Ang bilis talaga magpalit ng anyo ng lalakeng 'to.

"Jojo, sa penthouse na," utos niya sa driver.

Tumingin ako sa bintana, pinapanood ang mga ilaw ng BGC na mabilis na lumilipas. Mukhang mahaba-habang gabi ang naghihintay sa akin, at mas lalong lumalalim ang pinasukan kong gulo para sa isang milyong piso.