Mag-log in"พี่ติณห์ขา หนูขอไปเที่ยวกับเพื่อนได้มั้ย" หญิงสาวเดินมาอ้อนสามีที่กำลังแต่งตัวจะเข้าบริษัท
"เที่ยวไหนครับ" "วันนี้เนยจะมารับไปเที่ยวค่ะ น่าจะเที่ยวใกล้ๆนี่แหละค่ะ" เธออ้อนเขากอดเอวเอาใบหน้าถูหลัง "พี่จะให้ไอ้ซีตามดูแล" "แต่.." "ไม่มีแต่ถ้างั้นก็ไม่ต้องไปครับ" มาเฟียหนุ่มก็เดินออกไปจากห้องแต่งตัว "ก็ได้ค่ะ จุ๊บ" เดินออกมาจุ๊บแก้มมาเฟียหนุ่มเเล้วรีบหยิบกระเป๋าออกไป "หึ ห้ามกลับดึกนะครับ" "ค่าา" เธอตะโกนออกมา "สามีแกให้ออกมาได้ด้วยหรอ" เนยถามออกมา "อืม พี่ติณห์ให้ลูกน้องมาด้วย" เธอตอบเพื่อนออกไป "แล้วนี่ แกจะไปงานเลี้ยงลุ้นด้วยป่ะ" พีชถามเธอ "ไม่รู้เลยพี่ติณห์ไม่อยากให้กลับดึก" "งั้นก็ดี เพราะงานเลี้ยงลุ้นจัดที่คลับคืนนี้" พีชพูดอย่างตื่นเต้น "ไปหาชอบปิ้งกะนดีกว่า" เนยเดินมาควงเเขนเพื่อนทั้งสองคนไปอย่างอารมณ์ดี "อ๊ะ!! หญิงสาวที่เดินอยู่กับเพื่อนบังเอิญมีใครเดินมาชนเธอเข้าเต็มแรงโชคดีพีชและเนยดึงเธอไว้เพื่อไม่ให้ล้มลงไปกับพื้น "อุ้ย!! นึกว่าใคร คุณหนูรินนี่เอง" พายและเบลเพื่อนร่วมที่ไม่ชอบเธอแกล้งเดินมาชน "ไม่มีตาหรอวะ เดินมาชนคนอื่นแล้วไม่ขอโทษ" พีชพูดออกมา นิสัยที่ห้าวไม่เหมือนหน้าตาที่น่ารักน่าเอ็นดู "อุ๊ปส์ ไม่เห็นอ่ะ" พายพูดอย่างมีจริต "สบายดีมั้ยริน ไม่คิดว่าลูกคุณหนูจะมีสามีก่อนเพื่อน" เบลพูดอย่างเย้ยหยัน "มี... " เนยที่กำลังจะอ้าปากเถียงแทนเพื่อนรักแต่ก็ไม่ทันทีรินพูดขึ้นมาก่อน "ก็ยังดีที่มีสามีเป็นตัวเป็นตนดีกว่าไปเป็นคู่นอนของเพื่อนสามีฉัน" เธอสุดจะทนแล้วจริงๆ "นี่เธอ" เบลเถียงไม่ออก "หรือไม่จริงล่ะ หรือเธอเป็นเมียพี่ภาม" นรินดาถามอีกครั้งทำเอาเบลพูดไม่ออก "ไปเถอะพีชอย่าเสียเวลาเลย" รินลากเพื่อนทั้งสองคนออก "ระวังคุณติณณ์ให้ดีๆ เถอะ ระวังเธอจะน้ำตาตกใน" เบลพูดไล่หลังเธอจึงทำให้เธอหยุดเดินกระทันหัน 'ฉันจะไม่ทนแล้วนะ ที่ผ่านมาไม่ยอมตอบโต้ด้วยเพราะรำคาญ' "ต้องเป็นผู้หญิงประเภทไหนที่จ้องจะอยากได้สามีชาวบ้าน" เธอโกรธจนกำมือแน่นสามีของเธอเธอไม่ยอมให้ใครแย่งไปได้แน่นอน "ทุกคนคะ มาดูนี่สิคะ ผู้หญิงอะไรอยากได้สามีชาวบ้าน" พีชพูดออกมาเสียงดังจนคนที่เดินภายในห้างต่างนกมือถือขึ้นมาถ่ายคลิป "ริน พีช พอแล้ว" เนยที่เกรงว่าจะเป็นข่าวเพราะทั้งสองต่างมีหน้ามีตาในสังคม รินที่ไม่อยากให้เสื่อมเสียวงตระกูลเธอจึงปล่อยวางไป "ฝากไว้ก่อนเถอะ" เบลพูดจบก็รีบเดินออกไปพร้อมพาย "อย่าลืมมาเอาคืนล่ะ" พีชตะโกนไล่หลัง "ไม่อยากจะเชื่อว่าแกกล้า" พีชถามออกมาเพราะสมัยเรียนรินไม่เคยจะเถียงพวกนั้นสักครั้ง "เปล่าหรอก ก็แค่ทนไม่ไหว ที่ผ่านมาไม่ใช่ว่ากลัวแค่ไม่อยากเป็นข่าวให้ป๊าม๊าเสื่อมเสีย" "นี่แหละ พวกมันถึงคิดว่าแกกลัว" "แล้วแกรู้ได้ไงว่าเบลเป็นคู่นอนเพื่อนสามีแก" "พี่ติณห์เคยนำพาไปที่คลับน่ะ ก็เลยได้เจอพี่ถาม วันนั้นบังเอิญเห็นเบลเดินออกมาจากห้องพักในคลับที่พี่ภามเดินออกมาก่อนก็เลยพอเดาออก" "อ๋อ ก็ว่า" "หิวแล้ว" เลยทีฟังอยู่เงียบๆ เอ่ยออกมา "คุณหนูผู้แสนดีหิวข้าวแล้วค่า ไปกันดีกว่า" พีชดึงมือเพื่อนทั้งสองออกไปร้านอาหาร "จะกินอะไร" หญิงสาวถามเพื่อนทั้งสอง "อยากกินอาหารญี่ปุ่น" พีชและเนยพูดออกมาพร้อมกัน "พวกแกนี่ก็ยังชอบเหมือนเดิมอยู่สินะ" "แน่นอนสิ" ทั้งสามคนเดินเข้าไปในร้านอย่างอารมณ์ดี ทั้งสามพูดคุยกันสนุกสนานต่างๆนาๆ หลังจากที่จบไปไม่ได้คุยกันนาน ผลัดกันป้อนข้าวสลับกันกินไปมาจนอิ่ม "ไปไหนต่อกันเรา" "สวนสนุกดีกว่า ย้อนวัยเด็กกัน" เนยที่วิ่งไปที่ที่รถจอดอยู่ ในขณะที่หญิงสาวกำลังจะเดินออกไปที่เพราะได้เวลากลับบ้านแต่ก็มีรถพุ่งเข้ามาชนเถอะ บรึ้น ริน พีชที่เห็นก็รีบวิ่งมาดึงเพื่อนรักอแกมาทันที "อึก โอ้ยย!! พีชเป็นอะไรมั้ย" เธอถามถึงเพื่อนทันที "ไม่ๆ ริน ศอกแกเลือดออก" หญิงสาวที่หน้าเหยเกเพราะความเจ็บปวดที่แขนอย่างหนัก "พีช พารินขึ้นรถก่อน" เนยที่อยู่ในอาการตกใจ พีชที่กำลังจะเดินไปหาเรื่องแต่ก็ไม่ทันเพีาะรถคันนั้นไปแล้ว รถคันนั้นเหมือนไม่ได้ตั้งใจชนแค่เฉียด เเขนคนไข้เกิดร้าวนะคะแต่ไม่ถึงหัก หมอจึงให้ใช้เฝือกไปก่อนแล้วถเาปวดข้อศอกหมอจะให้ยาแก้ปวดไปทาน ตึกๆ ตึกๆ เสียงฝีเท้าเดินเข้ามาในห้องอย่างรีบร้อน รินครับ เจ็บหรือเปล่า พี่เป็นห่วงรู้มั้ย มาเฟียหนุ่มเข้ามาสวมกอดคนรักเพราะกลัวว่าเธอจะหายไป ไอ้ซีไปไหน มาเฟียหนุ่มถามเสียงเข้ม "พี่ซี ไปตามเรื่องกล้องวงจรปิดอยู่ค่ะ แต่อย่าลงโทษพี่เขานะคะ ที่พี่ซีไม่อยู่เพราะพี่ซีไปเอาของที่รินซื้อไว้กับเพื่อนที่ร้านตามมาทีหลัง" เธอไม่อยากให้ซีมาเดือดร้อนเพราะเธอ "พี่ไม่ได้จะลงโทษมัน พี่แค่จะคุยกับมัน" "เอ่อ งั้น พีชกับเพื่อนขอกลับก่อนได้มั้ยคะ พอดพ่อแม่เรียก" พีชเอ่ยอย่างตะกุกตะกักเพราะเกรงกลัวอำนาจสามีเพื่อน "ไว้พวกฉันจะมาเยี่ยมนะ แต่แกไม่เป็นไรแล้วพวกฉันก็หายห่วง" "ขอบใจนะ เเล้วเจอกัน" "สืบมาว่ามันเป็นใคร!!?"วันเกิดมาเฟียหนุ่มทั้งสองครอบครัวนั่งทานข้าวพร้อมหน้าพร้อมตาหลังจากไม่ค่อยได้เจอกันมาเกือบเดือนมีความสุขมากๆนะลูก ท่านอีริค มารดาของมาเฟียหนุ่มอวยพรบุตรชายคนเดียวของตระกูล"ม๊าขอให้ลูกมีีความสุขมากๆ ทำอะไรก็ประสบความสำเร็จ" นายหญิงปภาภัทรอวยพรลูกชาย"ขอบคุณครับป๊าม๊า""ม๊าก็ไม่มีอะไรมาก มีความสุขมากๆนะลูก มีหลานให้ม๊าเยอะๆล่ะ" คุณหญิงเจียอีขอหลานอีกคน"อีกไม่นานครับม๊า""ป๊าก็อยากอุ้มหลานอีกคน" ท่านจางเหว่ยพูดอย่างขบขัน"ส่วนรินก็ขอให้พี่มีความสุขมากๆ นะคะ รินรักพี่นะ แด๊ดดี๊สุดหล่อของเด็กๆ"ทั้งสองครอบครัวทานข้าวอิ่มตอนนี้แยกย้ายกันขึ้นห้องไปกันหมดแล้วทั้งสองเดินมาส่งลูกๆ เข้าห้องนอนแล้วกลับเข้าห้องตัวเอง เพราะเธอเตรียมเซอร์ไพรส์บางอย่างให้สามี"หลับตาสิคะ" เธอเดินมาตรงหน้าเขาทันที่เดินมาถึงห้องsdsสักพักมีกล่องบางอย่างวางไว้ในมือของเขามาเฟียหนุ่มลืมตาขึ้นมาก็วางกล่องไว้บนเตียงแล้วรีบเปิดดู แต่พอเห็นหน้าข้างในแล้วหัวใจแกร่งแทบกระเด็นออกมาเพราะความดีใจปนตื่นเต้น"ฮรึก จริงหรอครับ ไม่ได้หลอกพี่นะ" แต่แล้วน้ำตามาเฟียก็ไหลออกมา"จริงสิคะ ไหนดูซิ คุณพ่อสุดหล่อร้องไห้ทำไมคะ" เธอเช็ดน้ำต
เอี๊ยด อ๊าด เอี๊ยดอ๊าด!! เสียงขาเตียงดังขึ้นไม่ขาดสายเนื่องจากคู่รักที่กำลังโหมไฟราคะใส่กันและกัน"ฮึกก อ๊าา อ๊ะ อร๊ายย อ๊าๆ" หญิงสาวครวญครางอย่างสุดเสียงเนื่องจากรองรับแรงกระแทกจากสามีตัวโตเพราะคนเอาแต่ใจต้องการลูกชายอีกคนไม่สืบต่อธุรกิจอ๊า! ปั่กกก ปั่กก ปั่กก มาเฟียหนุ่มกระแทกแก่นกายใหญ่ใส่ร่องรักของภรรยาอย่างเเอาเป็นเอาตายอึกกก อ๊า หญิงสาวฟุบหน้ากับหน้าอกแกร่งเนื่องจากโดนสามีอุ้มอยู่ตั่บบ ตั่บบบ ตั่บบบ อ๊าส มาเฟียหนุ่มปลดปล่อยน้ำรักสีขาวเข้ามดลูกเมียรักเต็มที่เพราะหวังว่าลูกชายคนเล็กของเขาจะมาเกิดสักทีแฮ่ก แฮ่ก หญิงสาวหายใจเหนื่อยหอบบนอกของสามีเนื่องจากเขาทำรักกับเธอตั้งแต่หนึ่งทุ่มจนตอนนี้สี่ทุ่มกว่าเธอยังไม่ได้พักให้หายเหนื่อยเลย"เหนื่อยขนาดนั้นเลย?" มาเฟียหนุ่มแกล้งหยอกล้อภรรยารัก"ชิส์ ไม่ได้อึดเหมือนพี่นิ" เธอมองค้อนใส่เขา"หึ ทำให้พี่หน่อย" มาเฟียหนุ่มเดินมานั่งที่โซฟาโดยที่เธอยังอยู่บนตักแกร่ง"รู้หรือเปล่าว่าเราไม่จำเป็นต้องทำที่เตียงตลอด" มาเฟียหนุ่มจับเอวเธอไว้และกระแทกแก่นกายสวนเข้าไปในร่องสวาทเน้นๆ"โอ้วว เสียวมากเมียจ๋า" "อึกก อ๊าส์ เสียวๆ ฮือ จุกด้วย อ๊า" เธอคร
หลังจากที่หลินลู่ฟื้นตัวเธอก็เข้าเรือนจำโดยไม่มีการประกันตัว เพราะกดหมายของฮ่องกงแรงมาก เธอจึงโดนข้อหาติดคุกตลอดชีวิต วินาทีที่เธอรับรู้เธอแทบจะอยากตาบลงตรงนั้น ส่วนจางเหว่ยก็ยังรักและห่วงใยน้องสาวคนเดียวของเขา ต่อให้ต้องโดนตราหน้าว่าโง่บรมเขาก็อยากจะช่วยเธอ แต่ไม่ใช่ตอนนี้อาจจะให้เวลาหลินปรับตัวและสำนักจริงๆ แต่ถ้าไม่ก็คงต้องปล่อยไว้อย่างนั้น อยู่ในเรือนจำตลอดชีวิต ก็เหมือนตายทั้งเป็น นรกบนดิน"เด็กใหม่หรอเราอ่ะ" นักโทษหญิงคนอื่นเดินเข้ามาทักทายเธอด้วยสีหน้าไม่ค่อยเป็มมิตรเธอเกรงกลัวผู้หญิงร่างท้วม "คะ ค่ะ""ไม่ต้องกลัว พวกฉันแค่รับน้อง" พูดจบเธอก็โดนเหมือนที่เธอเคยทำกับหลานสาวตัวเอง ตอนนี้เธอเหมือนตายทั้งเป็นเจ็บเจียนตาย"ฮรึกก แม่ หลินอยากไปหาเเม" เธอร้องไห้ออกมาด้วยความทุกข์ทม"ฮือออ พี่ชาย หลินขอโทษฮือ" ตอนนี้เธอรู้ซึ้งแล้วถ้าย้อนเวลากลับไปเธอคงไม่ทำแบบนี้เธอสำนึกผิดแล้วจริงๆ'อันที่จริงตอนแรกผมกะจะส่งคนไปอยู่ในเรือนจำกับหลินลู่อยากให้เธอได้รับความเจ็บปวดเหมือนที่เธอทำกับภรรยาของผม''แต่มาคิดดูอีกครั้ง ผมไม่อยากให้กรรมทุกอย่างที่ผมเคยทำไปตกถึงลูกที่จะเกิดมาของผม''ฉันอภัยให้
หลินลู่มาทำงานตามปกติแต่เธอหารู้ไม่ว่าเวลาของเธอหมดไปแล้ว"林小姐,警察來找你了。" (คุณหลินคะ ตำรวจมาขอพบ) ฝู่เหยาวิ่งหน้าตื่นเข้ามาในห้องทำงาน"有什麼已經宣布的嗎? " (อะไรหรอ ได้แจ้งไว้หรือเปล่า) เธอนั่งไม่เป็นเดือดเป็นร้อนอะไร'เรื่องผ่านมาเป็นเดือนเเล้ว หลักฐานก็ไม่มี คงไม่มีอะไรหรอกมั้งน่าจะเรื่องของวัฒน์' เธอคิดในใจ"林總,還是去會議室吧,大家都在等著呢。" (คุณหลินไปที่ห้องประชุมดีกว่าค่ะ ทุกคนรออยู่)"每個人?" (ทุกคน?)เธอเดินตามผู้ช่วยไปที่ห้องประชุมเพราะเธอก็อยากรู้ใจจะขาด"เชิญนั่งครับ" มือขวาคนสนิทของมาเฟียหนุ่มพูดกับเธอ"มีอะไรหรอคะ" เธอค่อยๆนั่งแล้วถาม"我們逮捕你企圖殺死你的兄弟。 " (เราขอจับกุมคุณข้อหาพยายามฆ่าพี่ชายของคุณ)"什麼!?不要誹謗我我會起訴你們所有人。" (อะไรนะ!? อย่ามาใส่ร้ายฉัน ฉันจะฟ้องพวกแกให้หมด) เธอลุกขึ้นโวยวาย"คุณน้า มอบตัวเถอะค่ะ โทษหนักจะได้กลายเป็นเบา" ลี่หลินเธอพูดขึ้นมา"แก แกใช่มั้ย แกจะมายึดบริษัทของฉันใช่มั้ย" หลินลู่ตรงเข้ามาจะทำร้ายหลานสาวตัวเองแต่มาเฟียหนุ่มโอบกอดเธอไว้และสั่งให้การ์ดที่อยู่ในห้องล็อคตัวเธอไว้ เพราะตอนนี้เธออาละวาดอย่างไม่ใช่เธอเมื่อก่อนหน้านี้"ไม่มีใครทำอะไรคุณน้าหรอกค่ะ คุณน้าทำร้ายพ่อของลี่ทำ
"หมอคะ ตอนนี้พี่ชายฉันเป็นยังไงบ้าง" หลินลู่มาโรงพยาบาลพร้อมกับลูกน้องคนสนิทของพี่ชายเธอหลังจากที่เธอเก็บหลักฐานทั้งหมดไป"คนไข้มีอาการหัวใจวายเฉียบพลันจึงเกิดอาการช็อกและหมดสติไป คนได้เป็นอัมพาตแต่เราสามารถทำให้เป็นเหมือนเดิมได้ด้วยการบำบัดเพราะคนไข้ตกบรรไดและหัวใจล้มเหลวจึงค่อนข้างหน้าเป็นห่วงครับ""แต่มีอีกเรื่องครับ คือทางเราพบสารชนิดหนึ่งที่เป็นการทำลายส่วนต่างๆของระบบในร่างกาย และเป็นยากระตุ้นโรคหัวใจจะเรียกได้ว่าเป็นสารพิษก็ได้ครับ""ก่อนหน้านี้คนไข้ทานอะไรหรือแพ้อะไรมาหรือเปล่าครับหมอจะได้เขียนประวัติ""ฉันไม่ทราบว่าพี่ชายฉันทานอะไรลงไปนะคะเพราะฉันอยู่ในห้อง แต่เมื่อตอนเย็นเราสองคนทานอาหารกันตามปกติแต่เป็นอาหารโปรดของพี่ชายฉัน เราทานกันมานานแต่ไม่ได้เป็นอะไรนะคะ""พี่ชายฉันจะดีขึ้นเมื่อไหร่คะ""ตอนนี้หมอยังให้คำตอบไม่ได้ เพราะยาไปกระตุ้นหัวใจแรงเกินไปจนพี่ชายของคุณรับไม่ไหวและหมดสติไป แต่เคยมีคนไข้มารักษาอาการแบบนี้คล้ายๆ กัน แต่ก็หลับไปประมาณหนึ่งเดือนกว่าๆ""หลิงเถียน เฝ้าพี่ชายไว้ก่อนนะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันจะเข้ามา" เธอบอกกับลูกน้องคนสนิทพี่ชาย"เอ่อ ครับ" แม้จะสงสัยอยู่บ้างแต
เหตุการณ์นี้เป็นเรื่องจินตนาการของผู้เขียนแต่งเขียนขึ้นมาเอง ห้ามลอกเลียนแบบการกระทำนี้เด็ดขาดนะคะ โปรดอ่านด้วยความเข้าใจ ขอบคุณค่ะ**************************************************"พี่ชาย หลินมีเรื่องจะคุยด้วย" เธอเปิดประตูเดินเข้ามาในห้องทำงานของจางเหว่ยด้วยรอยยิ้ม"ไม่มีเงินใช้หรอถึงซมซานกลับมา" จางเหว่ยพูดประชดเธอ มีเพียงหลินลู่ที่เก็บความโกรธทำไว้ในใจหลินแค่จะมาบอกว่าหลินเลิกกันกับวัฒน์แล้วนะคะ หลินรู้แล้วว่าเขามีเกาะหลินเพราะหลินพึ่งเห็นเขาเดินเข้าโรงแรมไปกับผู้หญิงรุ่นแม่เหมย"เมื่อเช้าเธอพึ่งไปอยู่กับมันมานิ พี่จะเชื่อเธอได้ยังไง" จางเหว่ยพุดอย่างรู้ทันเธอ"มันก็จริงค่ะ แต่หลินให้คนตามวัฒน์หลินเลยพึ่งตาสว่างเมื่อตอนบ่ายๆ" เธอแสร้งหน้าเศร้า"หลิน ฮรึกก หลินรักเขามากแต่ทำไมเขาต้องทำแบบนี้กับหลินดวย ฮือออ" เธอร้องไห้ออกมาจนพี่ชายของเธอเดินเข้ามากอดปลอบใจ"ไม่เป็นไรนะ เธอยังมีพี่ พี่ชายคนนี้ที่รักเธอเหมือนกัน" จางเหว่ยพูดปลอบน้องสาว แต่กลับเป็นหลินเองที่สะอึกเพราะคำว่ารักของพี่ชายต่างแม่ของเธอ แต่สุดท้ายก็กลับมาเป็นเหมือนเดิมเพราะคำสอนของแม่ผุดขึ้นมา ทุกอย่างของตระกูลเฟยหมิ







