Masukนานพอสมควรกว่าหมอสาวจะเย็บแผลใหม่ และจัดการทำแผลให้คนที่นอนไม่ได้สติอยู่จนเสร็จ เมื่อดูนาฬิกาที่ข้อมือ บ่งบอกว่าตอนนี้เป็นเวลาเกือบตีสอง เธอจึงหันไปบอกผู้ช่วยเฉพาะกิจให้ไปพักผ่อน
“ตอนนี้เกือบจะตี 2 แล้ว ป้าไปพักเถอะค่ะ คงไม่มีอะไรแล้ว” “เอ่อ ไม่เป็นไรค่ะ คุณหมอไปพักเถอะ ป้าอยู่เฝ้านายต่อเอง ตอนนี้ดึกมากแล้วคุณหมอคงจะง่วงนอนแย่” “ไม่เป็นไรค่ะป้า วันนี้หนูนอนทั้งวันแล้วไม่ได้ง่วงอะไร เดี๋ยวหนูอยู่ดูเจ้านายป้าอีกซักพักก่อน แล้วหนูก็จะกลับแล้วเหมือนกัน” “อย่ากลับเลยนะคะ ดึกแล้วอันตราย” “ไม่เป็นไรค่ะ หนูไม่อยากนอนที่อื่นที่ไม่ใช่บ้านตัวเอง” “เอ่อ ป้าเป็นห่วงคุณหมอจังเลย แบบนี้...” “หนูเป็นหมอนะคะป้า เข้าเวรแบบนี้ปกติ” “แต่...” “ป้าคะ ไม่เป็นไรเลย แค่นี่เอง” หมอสาวยิ้มให้ด้วยท่าทีที่สดใส “ค่ะ คุณหมอนี่เก่งมากเลยนะคะ ถ้าอย่างนั้นก็ได้ค่ะ” เพราะตาวดีตอนนี้ก็จะปิดแล้วเหมือนกัน จึงยอมแต่โดยดี “ค่ะ ป้าดูเหนื่อย ๆ นะไปพักผ่อนเถอะค่ะ ตรงนี้ไม่ต้องห่วง” “ได้ค่ะ ขอบคุณมากนะคะคุณหมอคนสวย” “ไม่ต้องเป็นห่วงค่ะ” “ถือว่านายโชคดีนะคะ ที่มีหมอส่วนตัวที่ทั้งสวย ทั้งเก่ง และใจดีอย่างคุณหมอมิรินมาดูแลแบบนี้” “หมอส่วนตัวที่ไหนกันละคะ เพราะจำเป็นแบบนี้หรอก หนูถึงต้องมารักษาให้ใหม่” เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่ขุ่นเคือง ถ้าไม่เกิดความจำเป็นจนลูกน้องเขาลากเธอมาที่นี่ ก็อย่าหวังเลยว่าเธอจะยุ่งด้วย “ยังไงแล้ว ก็ต้องขอบคุณคุณหมอจริง ๆ ที่อุตส่ามีน้ำใจ มาช่วยคุณนนท์ในวันนี้ ป้าขอบคุณมากนะคะ” วดีพูดขอบคุณอีกครั้ง พร้อมกับรอยยิ้ม “ค่ะ” มาริกาก็ฝืนยิ้มให้ ก่อนวดีจะออกจากห้องไป จากนั้นเธอก็หันกลับมา ให้ความสนใจกับคนไข้จำเป็นของเธอต่อ ดูตอนหลับแบบนี้แล้วไม่มีวี่แววของความร้ายกาจเลยสักนิด “นอนนิ่ง ๆ แบบนี้ ไม่เห็นร้ายกาจเหมือนตอนปากดีเลย” คิดได้แบบนั้นก็พึมพำกับตัวเองเบา ๆ “อื้อ” “...” ‘ดะได้ยินเหรอ’ เธอคิดในใจ “แม่...” “ละเมอ?” “แม่ครับ” “ละเมออะไรเนี่ย โตขนาดนี้แล้วยังละเมอหาแม่อีก” หมอสาวส่ายหน้าเบา ๆ เพราะเธอเข้าใจภาวะอาการเพ้อดี “มะ...แม่ อยู่ไหน แม่” วงแขนใหญ่ข้างที่ไม่เจ็บเหยียดตรงออกมา จนเธอต้องจับไว้ “คุณอย่าขยับแรงสิ เดี๋ยวก็สะเทือนถึงแขนข้างที่เจ็บหรอก” “แม่...” เป็นจังหวะ ที่เขาจับมือเรียวเธอไว้ ก่อนจะดึงมาแนบที่แก้มตัวเอง “คะ...คุณ” ทำให้เธอตกใจเบิกตากว้าง “แม่จริง ๆ ด้วย” “ไม่ใช่ ฉะ...ฉันไม่ใช่แม่คุณ” เธอพยายามดึงมือตัวเองออกอีกครั้ง ก่อนจะชะงักไป เมื่อรู้สึกถึงน้ำตาที่หยดลงบนมือตัวเอง “คะ...คุณ” เธอมองภาพตรงหน้าพร้อมกับอึ้งไป เขาจับมือบางมาแนบที่แก้มนิ่มของตัวเอง ไม่ยอมปล่อยไปไหน สัมผัสนี้มันเหมือนสัมผัสของแม่เขาไม่มีผิด ความอบอุ่นและความรู้สึกดี เป็นช่วงเวลาในฝัน ที่ได้อยู่กับแม่ ช่วงเวลาแบบนี้ช่างดีมากเหลือเกิน มาริกาเพียงแต่มองอยู่แบบนั้น เธอไม่กล้าแม้แต่ดึงมือตัวเองออก ก่อนจะฟุบนั่งลงบนเก้าอี้ข้างเตียง แล้วจ้องใบหน้าหล่อไม่วางตา ถึงแม้เขาจะน้ำตาไหลซึมออกมาไม่หยุด แต่ก็ดูจะมีความสุข จนเธอไม่กล้าทำลายความฝันเขา จึงปล่อยไว้แบบนั้น ให้เขาได้ซึมซับในสิ่งที่เขาต้องการต่อไป และด้วยอาการที่เหนื่อยล้า มันเลยทำให้เธอรู้สึกเพลียก่อนจะฟุบหน้าลงตรงนั้น เพียงไม่นานก็หลับไป พร้อมกับเขาที่กุมมือเธอไว้ไม่ยอมปล่อย วิทย์กับฉินที่เดินเข้ามาในห้อง ก็ต้องตกใจกับภาพที่เห็น “เชี่ย” เป็นฉินที่อุทานออกมา ด้วยความตกใจ “กูว่า เราสองคนไปพักเถอะ วันนี้นายคงปลอดภัยแล้ว” “เอางั้นเหรอว่ะเฮีย” “เออ หรือมึงจะอยู่ขัดจังหวะให้โดนด่า” “แต่...” “กูจะไปพักแล้ว” “ไปด้วย” เมื่อประเมินจากสถานการณ์แล้ว ทั้งสองคนก็รีบออกจากห้องไปทันที ปล่อยให้คนในห้องได้อยู่ด้วยกันต่อ วันต่อมา มาริกาค่อย ๆ ลืมตาตื่นมา ด้วยอาการที่เหนื่อยล้า เมื่อคืนด้วยความเพลียมาก เลยทำให้เธอเผลอหลับไป “อะไรกันเนี่ย” เมื่อเห็นว่าเขายังจับมือเธอแนบแก้มไว้อยู่ ก็ยิ่งรู้สึกแปลกใจ แต่เมื่อได้สติก็ค่อย ๆ ดึงมือตัวเองออกมา แล้วลุกขึ้นยืนจัดเสื้อผ้าตัวเองให้เรียบร้อย อย่างคนที่ทำอะไรไม่ถูก จากนั้นก็ค่อย ๆ ดูนาฬิกาข้อมือตอนนี้ เป็นเวลา 6 โมงเช้า มือบางค่อย ๆ เลื่อนขึ้นไปอังที่หน้าผาก คนตัวโต ที่ยังคงนอนไม่ได้สติอยู่ ก็รู้สึกได้ทันทีว่าเขาตัวร้อนมาก คงเป็นอาการพิษไข้จากแผลอักเสบ ฟึบ! ในตอนนั้น มือหนาอีกข้างก็เอื้อมมาจับมือเธอไว้ด้วยความเร็ว ทำให้เธอเสียหลักฟุบหน้าลงไปใกล้เขา “ใครว่ะ” เขาพึมพำเบา ๆ เมื่อรู้สึกตัวขึ้นมา แต่ด้วยความเหนื่อยล้า ก็ทำให้ลืมตาแทบไม่ขึ้น “เอ่อ...ปะ ปล่อยฉันก่อน” ใบหน้าของทั้งคู่ตอนนี้ห่างกันไม่ถึงคืบ ในตอนนั้นฉินกับบอดีการ์ดอีกสามคนก็เดินเข้ามาในห้องพอดี ทำให้มาริกาตกใจ รีบลุกขึ้นมาและดึงมือตัวเองออก ก่อนจะพยายามทำท่าทีให้ปกติที่สุด แต่ก็ไม่ทันแล้ว เพราะลูกน้องของเขาทั้งสามคนที่เดินเข้ามา มีสีหน้าอึ้งไปตามกัน “เอ่อ...” แต่ละคนก็มีอาการเลิ่กลักทำอะไรไม่ถูก “เจ้านายคุณมีไข้นะ ต้องเช็ดตัวให้ เอายาให้ทานตรงเวลาก็คงจะดีขึ้น พวกคุณก็ดูแลกันต่อเองนะ” “คะ...ครับ” “ฉันอยากกลับบ้านแล้ว” เธอทำทีเป็นกลบเกลื่อน ก่อนจะเดินไปเก็บของ “ดะ...ได้ครับ ขอบคุณมาก เดี๋ยวผมไปส่ง” แล้วหมอสาวก็รีบเดินออกจากห้องนั้นไป ด้วยความรู้สึกที่เคอะเขิน เธอกับเขาไม่ได้สนิทกันเลยสักนิด ทั้งยังไม่ชอบพอกันด้วย แต่วันนี้เขาดึงมือเธอไปจับ ทั้งยังจ้องหน้าระยะประชิดแบบนั้นอีก บ้าที่สุดเลย ชินกรค่อย ๆ ลืมตาตื่นมาในเวลาบ่าย เมื่อคืนเขาฝันเห็นแม่ ฝันว่าได้สัมผัสกับแม่อีกครั้ง มันรู้สึกดีจนไม่อยากตื่น อยากอยู่ในห้วงนิทรานั้นไปอีกนาน ๆ “นายตื่นแล้วเหรอคะ” วดีที่เดินเข้ามา ก็ยิ้มให้อย่างดีใจ “ป้าวดี” “ค่ะ ป้าเอง วิทย์ตามป้ามา” “ครับ” พูดจบเขาก็กำลังจะลุกขึ้น แต่ก็เหมือนจะไม่ไหว เพราะทั้งปวดแผลและปวดหัวในเวลาเดียวกัน “อย่าพึ่งลุกค่ะ ตอนนี้ไข้ยังไม่ลดเลย นายนอนพักก่อนนะคะ” เขาเอามืออีกข้างมาลูบที่หน้าเบา ๆ อย่างคนที่ใช้ความคิด “นายหิวไหมคะ ป้าทำอาหารไว้ให้แล้ว จะได้ยกเข้ามาให้เลย” “ครับ” เขาตอบเสียงเรียบ “ค่ะ” วดีก็กำลังจะเดินออกไป “เอ่อ...เดี๋ยวก่อนครับป้า” “คะ?” “นี่แผลผม ทำไม...” เขามองไปที่แขนของตัวเอง ‘ทำไมเหมือนเพิ่งทำใหม่ ทั้งเขายังปวดตึงมากขนาดนี้’ “อ่อ แผลนายฉีกค่ะ เลยต้องเย็บใหม่” “ป้าเย็บแผลให้ผมเหรอ!” เขาถามพร้อมกับสีหน้าที่ตกใจ “มะ...ไม่ใช่ป้านะคะ หมอมิรินเป็นคนทำให้ เย็บแผลที่ฉีก กับทำแผลใหม่ ไม่ให้อักเสพ” “หมอมิริน?” คิ้วหนาขมวดเข้ากัน อย่างไม่เข้าใจ “ค่ะ คุณหมอคนสวย ๆ คนที่เฝ้านาย ทั้งคืนนั่นแหละค่ะ” “...”“มะ...มิริน” เขาเรียกเธอเสียงแผ่ว พร้อมกับน้ำลายที่กลืนลงคออย่างฝืดเคือง“ใครเหรอคะคุณชินกร” หญิงสาวข้างกายเขาอย่างอิงอิงก็ถามขึ้น ทั้งยังมองผู้หญิงตรงหน้าด้วยสายตาที่เหยียดหยาม“เอ่อ...” แล้วชินกรก็รีบลุกขึ้น เดินไปโอบมาริกา ที่จ้องเขาตาเขม่งอยู่“ครับ นี่มาริกาครับ แฟนของผม” แล้วเขาก็แนะนำมาริกาให้กับสองพ่อลูก ที่มองทั้งคู่เป็นตาเดียวอยู่“แฟน!” อิงอิงก็พูดขึ้นอย่างไม่พอใจ ไหนว่าเขาโสด เป็นหนุ่มเจ้าสำราญ ทำไมถึงประกาศตัวว่ามีแฟนแล้วแบบนี้“...” อำพลเอง ก็มองด้วยความรู้สึกที่ไม่ชอบใจ เพราะเขาตั้งใจ มาถวายลูกสาวใส่พานให้กับชินกร เพราะด้วยเขามีอำนาจและอิทธิพล จนอยากเป็นทองแผ่นเดียวกัน เพื่อชินกรจะเอื้อเฟื้อธุรกิจให้ได้ แต่พอเป็นแบบนี้ก็ผิดแผนไปหมด“สวัสดีค่ะ” มาริกาเอ่ยทักทาย คนที่นั่งอยู่ตรงนั้น ด้วยใบหน้าที่เชิดหยิ่ง“...” อิงอิงมองเธอด้วยสายตาที่ไม่พอใจมากกว่าเดิม ผู้หญิงคนนี้สวยและดีกว่าเธอทุกอย่าง มิน่านั่งอ่อยอยู่ตั้งนาน ชินกรถึงไม่สนใจอะไรเธอเลย“คุณมาได้ไงที่รัก ฟอด” เขาโอบกอดเธอพร้อมกับหอมแก้มไปฟอดใหญ่“เซอร์ไพรส์ค่ะ” ปากก็ยิ้ม แต่สายตาเธอกลับแข็งกระด้าง จนทำเอาเขาเสียวสันหลัง
ผ่านมาหลายเดือนมากแล้วที่บ้านหลังนี้มีแต่ความสุข จนตอนนี้อิงอรก็กลับมาได้หลายเดือนแล้ว ทุกอย่างยังคงเป็นของเธอจริง ๆ ข้าวของเครื่องใช้ต่าง ๆ ไม่เคยหายไปไหนเลย เจ้าสัวธวัชเอง ก็ตามติดภรรยาสุดที่รักเป็นเงา ไม่ว่าอิงอรจะไปที่ไหน เขาก็จะขับรถตามไปด้วยทุกที่ เพราะอิงอรไม่แม้แต่จะให้นั่งรถไปด้วยกัน เขาเลยต้องเจียมเนื้อเจียมตัว ขับรถไปเอง ทั้งไม่มีบอดีการ์ดคอยดูแลเหมือนแต่ก่อน เพราะไอ้พวกนั้นมันเอียงเอียน ไปทางนายใหญ่อย่างอิงอรหมดแล้วณ โรงพยาบาลเอกชน KS“นี่คุณจะตามมาทำไม” เมื่อเห็นสามีในนามเดินตามมาติด ๆ คุณหญิงอิงอรก็หันมองด้วยท่าทางที่หงุดหงิด“ผมก็อยากมาทำงานกับคุณไง เผื่อคุณจะให้ผมช่วยอะไร”“ไม่จำเป็น คุณมีงานอะไรของคุณ ที่จะทำก็ไปสิ ฉันมาของฉันเองได้”“อร...” เจ้าสัวธวัชก็ได้แต่มองตามภรรยาตาละห้อย เธอไม่แม้จะพูดดีกับเขาเลยในแต่ละวัน“สวัสดีค่ะ” ทันทีที่เห็นทั้งสองคนเดินเข้ามา มาริกาก็รีบลุกขึ้นสวัสดีทักทายในทันที“จ้ะ เป็นยังไงบ้างวันนี้เหนื่อยไหม ยังมีผ่าตัดเยอะหรือเปล่า”“เยอะค่ะ แต่มีอีกทีบ่ายสาม แล้วก็ถึงดึกเลย”“แบบนี้ก็ไม่ได้กลับบ้านอีกแล้วสิ” เพราะลูกสะใภ้ของเธอไม่ได้กลับบ้านหล
ณ มาเก๊า“คุณดวงคะ มีคนมารอพบค่ะ” ทันทีที่ดวงพรมาถึงบริษัท เลขาที่อยู่หน้าห้องก็มาแจ้งในทันที“ใคร”“ฉันเอง”“อะ...อร”“ใช่ เธอยังจำฉันได้ด้วยเหรอดวง ดีใจจังเลยนะ”“...” ดวงพรหน้าซีดเผือด เมื่อเห็นอดีตเพื่อนรักที่นั่งรออยู่ตรงโซฟา พร้อมกับสามีและลูกชายทั้งสองแต่ละทั้งสามคน ก็มองดวงพรด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป เพราะตั้งแต่ที่รู้ความจริง ก็หาทางเล่นงาน คนที่พากแม่และภรรยาไปจากพวกเขาได้อย่างเลือดเย็น ทุกวิถีทาง เพื่อจะเอาคืน“นี่เธอสบายดีไหมดวง”“อร...” ดวงพรพูดเสียงแผ่ว ยิ่งเห็นสายตาลูกและสามีของอิงอรมองมาที่เธอ เธอยิ่งรู้สึกกลัว“ฉันถามว่าเธอสบายดีไหม!” อิงอรตะคอกเสียงดัง“เอ่อ...ก็สบายดี แล้วเธอล่ะอร ไปอยู่ที่ไหนมา ฉันดีใจนะที่ได้เจอเธอ”“หึ เธอดีใจจริง ๆ เหรอดวง”“...”“บริษัทใหญ่โตดีนะ แต่เสียดายที่ผลประกอบการไม่ค่อยดี”“อื่อ เอ่อ ทำไมเธอมาที่บริษัทฉันได้ล่ะ” ดวงพรก็พยายามพูดด้วยน้ำเสียงที่ปกติ แม้ภายในใจจะสั่นกลัวมากก็ตาม“บริษัทเธอเหรอ ดีนะ ฉันหาข้อมูลมาหมดแล้ว ตอนนี้อยู่ในช่วงขาลงอยู่ใช่ไหม” อิงอรก็ยิ้มให้อย่างร้ายกาจเพราะเธอเช็คสภาพคล่องทางการเงินของบริษัทนี้มาเรียบร้อย จากผลกำไรที
“ถ้าอยากอยู่ตรงนี้ ก็อย่าทำเสียบรรยากาศ” อิงอรพูดแล้วหันไปทางอื่น เพราะไม่อยากมองสามีในนามเลยแม้แต่น้อย“อ่า ๆ” แล้วเจ้าสัวธวัชก็หุบปากทันที ขนาดจะไอเขายังต้องกลั้นไว้ เพราะกลัวเจ้าของบ้านจะไล่ออกจากบ้านอีก“เอ่อ...” มาริกามองคนที่บึ่งตึงใส่กัน อย่างทำอะไรไม่ถูก ก่อนจะลอบยิ้มออกมา เมื่อเห็นสองพี่น้องสะกิดกันแล้วยิ้มอย่างมีความสุข นานแล้วที่ไม่เห็นรอยยิ้มแบบนี้ของเขา ชินกรกับกิตติกรตอนนี้มีความสุขมาก จนเธอเองก็มีความสุขตามไปด้วย“จริงสิ แม่ครับ ตอนที่แม่พูดบนเวที ทำไมน้าดวงรีบออกจากงานไปแบบนั้น” เพราะชินกรเองก็สังเกตุเห็นพอดี ปกติคนที่เป็นเพื่อนรักกันขนาดนั้น ต้องเดินเข้าหาแล้วสิ แต่นี่กลับรีบวิ่งออกไป ด้วยท่าทางที่ไม่ปกติ“จริงเหรอเฮีย”“...” เจ้าสัวธวัชก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน เขาก็ลืมสังเกตุเลยว่าดวงพรหายไป มีเพียงวัลลภา แม่ของภควัตเท่านั้น ที่เข้ามากอดทักทายด้วยความดีใจ“หึ ก็ยัยนั่นเนี่ยแหละ ที่ทำให้แม่ต้องเป็นแบบนี้” อิงอรพูดเสียงสั่น พร้อมกับแววตาที่อาฆาตแค้น เธอไม่คิดเลยว่าเพื่อนสนิทที่เธอรักมาก จะกล้าทำเรื่องแบบนี้กับเธอได้ ดวงพรผู้แสนดี จะสั่งคนมาฆ่าเธอได้อย่างเลือดเย็น เพียงเพรา
ตอนนี้เธอกลับมาเป็นคนใหม่ คนที่เข้มแข็งกว่าเดิม ไม่ใช่คนที่ยอมสามี อย่างที่ผ่านมาอีกแล้ว อะไรที่เป็นของเธอ เธอจะเอาคืนมา เพื่อเก็บไว้ให้ลูกทั้งหมด“ทุกอย่างที่เป็นของฉัน ฉันจะเอาคืนทั้งหมด”“ได้ ๆ อร ทุกอย่างเป็นของคุณหมดอยู่แล้ว คุณมีสิทธิ์ทุกอย่างในบ้านหลังนี้ และในบริษัท”“ใช่! และคนที่ไม่เกี่ยวข้อง ก็ไม่ควรมาอยู่ในพื้นที่ของฉัน”“คะ...คุณหมายความว่ายังไง”“ออกไปจากบ้านฉันได้แล้ว เพราะฉันต้องการอยู่แค่กับลูกเท่านั้น ไม่ต้องการให้คนอื่นมาอยู่ด้วย”“อร” เจ้าสัวธวัชก็มองภรรยาด้วยแววตาที่ตัดพ้อ เขารู้ว่าในอดีตเขาเลวมากขนาดไหน แต่ตอนนี้ เขาปรับปรุงตัวทุกอย่างแล้ว เขาเฝ้าฝันรอเธอให้กลับมาอยู่ทุกวัน จนวันนี้มันกลายเป็นความจริงไปแล้ว“ฉันพูดจริง ไม่ได้พูดเล่น”“...”“อร คุณอย่าทำแบบนี้กับผมได้ไหม ผมเฝ้ารอคุณทุกวันให้คุณกลับมา แต่พอคุณกลับมา...”“แล้วมันเพราะใครล่ะ ฉันถึงได้เป็นแบบนี้ ฉันห่างลูกไปเกือบ 20 ปี มีใครรับผิดชอบให้ฉันได้ไหม” ถึงแม้จะรู้ว่าไม่ใช่ความผิดเขา 100% แต่เขาก็คือต้นเหตุ ที่ทำให้เธอต้องจากลูกแบบนี้“เชิญ ไปเก็บของให้หมด แล้วออกไปจากบ้านฉันได้แล้ว” เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่จริ
“วันนี้ฉันรู้สึกดีใจมากที่ได้เจอกับทุกคนอีกครั้งนะคะ”แล้วเสียงปรบมือของความยินดีก็ดังขึ้น“...” เว้นแต่ดวงพร ที่ตอนนี้กลัวจนตัวสั่น ทั้งหน้าซีดไปหมด“ในฐานะหุ้นส่วนใหญ่ของ อัคราคินน์ กรุ๊ป ดิฉันก็อยากจะขอพูดอะไรหน่อย”แล้วเจ้าสัวธวัชกับลูกชาย ก็รีบเดินไปยืนอยู่ใกล้ ๆ พร้อมกับสายตาคมที่จ้องมอง คนที่กำลังพูดอยู่ด้วยน้ำตาที่คลอหน่วย“ทุกคนก็คงสงสัยเหมือนกันใช่ไหมคะ ว่าฉันหายไปไหนมา”“อร คุณหายไปไหนมา” เจ้าสัวธวัชก็ถามเสียงสั่น“กว่า 20 ปี ที่หายไป ฉันความจำเสื่อมค่ะ จำอะไรไม่ได้เลย จำได้แค่ชื่อตัวเอง เวลาที่ผ่านมามันทรมานมาก ทรมานจนฉันไม่อยากมีชีวิตอยู่ แม้แต่วันเดียว จนพยายามจบชีวิตตัวเองหลายครั้ง แต่อยู่ ๆ ในใจลึก ๆ มันก็รู้สึกว่ายังมีคนที่ฉันต้องคิดถึงอีก ฉันถึงใจชื้นขึ้นมาได้ แล้วทำให้มีชีวิตอยู่ได้จนถึงตอนนี้” อิงอรพูดเสียงสั่น ตอนนี้เธอรู้สึกจุกไปทั้งอก ยิ่งมองหน้าลูกชายทั้งสอง น้ำตามันก็ยิ่งอยากไหลออกมา“แม่...” ชินกรกับกิตติกรเรียกเสียงสั่น“...” มาริกาเอง ก็ร้องไห้ออกมา ด้วยความรู้สึกที่สงสาร เพราะเธอกับอิงอรรู้จักกันมานาน แล้วก็รู้สึกถึงความเจ็บปวด ที่อิงอรได้รับเสมอ“ตอนนี้ฉั
Rrr Rrr Rrrเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นหลายครั้งหลายหน แต่เจ้าของโทรศัพท์ไม่แม้แต่จะกดรับสาย เพราะปลายสายคือพ่อของเขา ไม่ต้องเดาก็รู้ ที่นั่นตอนนี้คงมีปัญหามากมาย จนต้องรอให้เขากลับไปจัดการ“นายครับ ท่านเจ้าสัวโทรมา”“เอาไว้ก่อน”“แต่นายครับ”นอกจากจะทำทาทีไม่สนใจแล้ว เขายังลุกขึ้นเต็มความสูง หยิบเสื้อหนั
วันต่อมาณ โรงพยาบาลเอกชน KSหมอสาวมาทำงานในเวลาเช้ากว่าปกติ เนื่องจากวันนี้มีนัดน้อง ๆ นักศึกษา คณะแพทยศาสตร์ ที่อยากมาคุยเรื่องเคสผ่าตัดกับเธอ“สวัสดีค่ะหมอมิริน แต่งตัวสวยเลยนะคะวันนี้” พยาบาลอย่างดาว ก็รีบทักทันทีเมื่อหมอสาวเดินเข้ามา“ขอบคุณค่ะพี่ดาว วันนี้มิรินมีนัดคุยกับน้องนักศึกษานิดหน่อย”
หลังจากนอนโรงพยาบาลมาได้ถึงสองคืน คนที่อยู่นิ่งไม่ค่อยได้ ก็เตรียมตัวแล้วว่าจะกลับวันนี้ เขาไม่ยอมอยู่รักษาจนหาย เพราะเขาไม่ไว้ใจ แม้กระทั่งหมอที่อาจจัดการเขาได้ง่ายกว่าคนอื่น แม้ลูกน้องจะอยู่มากมาย แต่ภัยอันตรายก็ต้องป้องกันเสมอ กฎข้อเดียวในตอนนี้คือห้ามประมาทRrr Rrr Rrrแต่ในตอนนั้นผู้ช่วยคนสนิท
@ห้องผ่าตัดชินกรถอนหายใจออกมาด้วยความหงุดหงิด เนื่องจากตอนนี้เป็นเวลาตีสาม ทั้งอ่อนเพลียเพราะง่วง และปวดแผลร่างสูงจำใจนอนลงบนเตียงคนไข้แต่โดยดี ในตอนนั้นก็ได้ยินเสียงอุปกรณ์ทางการแพทย์ สิ่งเหล่านั้นทำให้เขารู้สึกกลัว ชีวิตเขาในตอนนี้มีแต่คนที่ไว้ใจไม่ได้เต็มไปหมด อย่างเช่นตอนนี้ ก็ไม่อาจไว้วางใจใ







