บทที่ 6

หลังจากกลับมาจากเชียงใหม่ ทั้งคู่ก็ไม่ได้เจอกันอีกเลยได้แต่โทรคุยเท่านั้น ตอนนี้ไอรินได้เรียนจบแล้ว เมื่อสอบตัวสุดท้ายเสร็จหญิงสาวก็ต้องไปถ่ายละครที่ต่างจังหวัดต่อเลย ส่วนพระเพลิงก็ต้องทำงานหนักที่บริษัท เพราะต้องการสร้างความคุ้นชินกับทุกคนให้มากที่สุดจะได้ทำงานได้อย่างราบรื่น

แม้ว่าตำแหน่งประธานจะได้มาจากพ่อของเขา แต่หุ้นส่วนทุกคนก็ใช่ว่าจะชื่นชอบทั้งหมดเช่นกัน ถึงพระเพลิงจะเคยทำงานกับบริษัทใหญ่ๆที่ต่างประเทศก็ตามแต่

เพนท์เฮ้าส์พระเพลิง

05:00 น.

ชายหนุ่มตื่นขึ้นด้วยอาการงัวเงีย เขาตื่นเวลานี้ประจำจนร่างกายเคยชินทั้งทีเมื่อคืนเขากลับถึงบ้านก็ตีสามแล้ว สิ่งแรกที่พระเพลิงทำก็คือหยิบโทรศัพท์ที่อยู่หัวเตียงโทรหาคนตัวเล็กของเขาทันที โดยไม่สนว่าตอนนี้มันพึ่งจะตีห้า

เขารอสายอยู่นานจนในที่สุดไอรินก็รับสาย...

(ไอร์.....ตื่นยัง)

(อืออออออ) 

เสียงคนสวยงัวเงียสุดๆตอบรับทั้งๆที่ยังคงหลับตาพริ้มอยู่บนเตียงในรีสอร์ท

(ตื่นได้แล้ว.....เช้าแล้วนะ)

(อืออออ กี่โมงแล้ว) 

(ตีห้า)

เธอหันไปมองที่นาฬิกาก่อนจะตอบไอริน ถ้าเธออยู่ที่คอนโดผมเข้าห้องไปปลุกด้วยตัวเองแล้ว

(ตีห้า!.... พี่จะบ้าเหรอ พี่เพลิง!!!!)

คนตัวเล็กตวาดใส่อย่างดัง ดูนาฬิกาในโทรศัพท์อีกครั้งเพื่อความแน่ใจ  ถ้าอยู่ใกล้ๆจะกัดให้ ฉันล้มตัวลงนอนอีกครั้ง ทั้งๆที่ตอนนี้มันไม่หลับแล้ว ตาสว่างมาก......

ให้ตายเถอะกว่าจะหลับอีกทีเช้าแน่ๆ  แค่คิดก็อยากจะขย้ำหัวพี่เพลิงให้ขาดกระจุย

(อะไรอ่ะไอร์ อุตส่าห์โทรมาปลุก ดุซะงั้น)

ใบหน้าหล่อมุ่ยลงแต่ไม่ใช่เพราะรู้สึกผิดหรอกนะ

(ไม่ต้องมาทำเสียงงอนเลยนะ....ไอร์ควรโกรธพี่มากกว่าโทรมาอะไรตอนนี้)

(โธ่ไอร์.....ก็พี่ตื่นแล้วอยากคุยกับไอร์นิ)

พระเพลิงพยายามใช้ลูกอ้อน ออดอ้อนคนตัวเล็ก

(ไม่! ไอร์มีคิวถ่ายตอนสิบโมงพี่กำลังทำให้เสียเวลานอนรู้ไหม......แค่นี้นะ)

แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือน้ำเสียงแห่งความไม่พอใจซะงั้นแหละ

ตุ๊ด ตุ๊ด !

“ไอริน! พี่ยังพูดไม่จบเลยนะ”

แล้วเธอก็ตัดสายผมซะงั้น เอ่อแต่นี้มันก็ครบกำหนดที่ไอรินจะต้องกลับจากต่างจังหวัดแล้วนิ ผมเลื่อนดูคิวของไอรินที่คุณคิมมี่ส่งให้ทันที เช็คเพื่อความแน่ใจ งานทุกอย่างของไอรินผมได้กำชับให้คุณคิมส่งให้ผมทุกอย่างและบอกผมทุกครั้งที่มีการเปลี่ยนแปลง

06:00 น.

“นายครับ! กาแฟ”

“อืออ โทรเช็คกับคุณคิมสิ ทำไมไอร์ยังไม่กลับ สายๆค่อยโทร”

ธันวาเอากาแฟมาให้เจ้านายหนุ่มที่เอาแต่นั่งดูไอแพดอยู่ในห้องนั่งเล่น ปกติเจ้านายเขาต้องไปอยู่ในห้องยิมเพื่อออกกำลังกายแต่ทำไมวันนี้ขี้เกียจก็ไม่รู้ ทั้งคู่นั่งทำงานอยู่ในห้องนั่งเล่นสักพักก่อนจะแยกย้ายไปทำธุระส่วนตัวเพื่อเข้าบริษัทในช่วงเช้า

บริษัท พฤกษา กรุ๊ป

08:00 น.

สองหนุ่มในชุดสูทสีดำย่างก้าวเข้ามาในบริษัทท่ามกลางสายตาของสาวๆที่เดินผ่านไปมา พวกเธอก้มหัวเล็กน้อยเพื่อทำความเคารพเจ้านายหนุ่ม พระเพลิงและธันวาเดินหน้านิ่งเข้าบริษัททำให้พวกเขาทั้งคู่ดูหล่อและสุขุมเข้าไปอีก โดยเฉพาะกับพระเพลิงที่เดินเอามือทั้งสองข้างล้วงกระเป๋าทำให้เขาดูหล่อสมาร์ท เท่สุดๆ สาวๆต่างพากันมองและยิ้มให้แก่ชายหนุ่ม

ภายในห้องทำงานของท่านประธานเลขาสาวสวยหน้าห้องมีชื่อว่า ริน ได้เดินเข้ามาในห้องทำงานอย่างถือวิสาสะ เธออ้างว่าเอากาแฟมาให้เจ้านาย พระเพลิงเลยไม่ได้พูดว่าอะไร แต่ใช้สายตาตำหนิแทน

ก๊อก ก๊อก !

“ขออนุญาตครับนาย”

“เข้ามา”

เสียงของธันวาที่ดังมาจากหน้าห้อง ทำให้รินต้องยอมเดินออกจากห้องทำงานของชายหนุ่ม เสียงถอนหายใจดังขึ้นอย่างไม่พอใจ เมื่อมีคนเข้ามาขัดจังหวะช่วงเวลาที่เธออย่างจะทำความรู้จักกับเจ้านายหนุ่มคนใหม่

“ผมเช็คกับคุณคิมแล้วครับ....คุณไอร์มีถ่ายฉากแก้อีกสองสามฉากครับเลยเลื่อนกำหนดกลับออกไป”

“อืมม แล้วกลับวันไหน”

“อยู่ต่ออีกหนึ่งอาทิตย์ครับนาย”

ธันวาตอบกลับพลางยื่นไอแพดที่มีตารางงานเพิ่มเติมของไอรินให้กับเจ้านาย  เขารับมาแล้วเอ่ยปากไล่ให้ออกไปเพราะต้องการความเป็นส่วนตัวสูงมาก

“โอเค ออกไปได้แล้ว”

“ครับ”

ชายหนุ่มคนสนิทรับคำอย่างหนัดแน่น ธันวาเป็นผู้ช่วยพ่วงด้วยตำแหน่งเลขาส่วนตัวที่ตามติดเขาไปทุกที่ เพราะพระเพลิงไม่ค่อยถูกกับเลขาหน้าห้องสักเท่าไร

ชอบเข้ามาประจบประแจงอยู่หลายครั้ง...

ผมเองก็ไม่ใช่คนดีอะไรผ่านผู้หญิงมาเยอะเลยพอจะดูคนออก แล้วคนแบบนี้ผมต้องห่างให้มากที่สุดเพราะเธออาจจะเอาเรื่องเดือดร้อนมาให้ได้ในภายหลัง

พระเพลิงที่วุ่นอยู่กับกองเอกสารจำนวนมากเพราะเขาพึ่งเริ่มงานในตำแหน่งCEOของบริษัทมาได้แค่สองเดือนเลยต้องอ่านเอกสารทุกอย่างให้รอบคอบก่อนเซ็นทุกครั้งและมีอยู่หลายครั้งที่เขาต้องหอบพวกมันกลับไปอ่านต่อที่บ้าน

12:00 น.

ในที่สุดก็ได้พักสักที่หลังจากที่ชายหนุ่มเอาแต่หมกตัวอยู่ในห้องทำงานเพราะแฟ้มเอกสารกองโต เขายืดแขนออกทั้งสองบิดตัวซ้ายขวาไล่ความเหมื่อย ความเหนื่อยล้า ก่อนจะกดโทรศัพท์หาธันวาที่อยู่หน้าห้องให้เข้ามาเอาเอกสารพวกนี้ออกไป

“กินอะไรดีครับนาย”

“อะไรก็ได้ สั่งมานะ ขี้เกียจออกไป”

เขาตอบกลับไปแบบส่งๆก่อนจะกลับไปให้ความสนใจกับแฟ้มตรงหน้า อยากจะรีบเคลียร์ให้เร็ว

“ครับนาย”

ที่เขาไม่อยากออกไปไหนเพราะช่วงบ่ายต้องเข้าประชุม พระเพลิงเลยอยู่อ่านเอกสารสำหรับการประชุมช่วงบ่าย มือหนาหยิบโทรศัพท์ข้างตัวโทรหาคนตัวเล็กอีกครั้งแล้วก็เหมือนเดิมกว่าเธอจะรับ สายก็ถูกตัดไปแล้วหลายรอบ

(คะ! พี่เพลิง)

 (รับช้าอีกแล้ว)

ผมส่งเสียงอ่อยงอนให้ยัยเตี้ยที่รับโทรศัพท์ผมช้าทุกครั้ง แต่ก็เข้าใจ เธอทำงานอยู่ แต่มันก็อดน้อยใจไม่ได้จริงๆนะ ผมคิดถึงเธอมากๆเลย อยากจะเข้าไปกอดไปฟัดแรงๆ

(มีธุระอะไรกับไอร์ หื้มม)

(เดี๋ยวนี้ต้องมีธุระใช่ไหมถึงโทรหาได้)

จู่ๆ ก็รู้สึกเป็นคนนอกยังไงก็ไม่รู้เหอะ ไอรินยังไม่ยกโทษให้เรื่องเมื่อเช้าอีกเหรอเนี่ย

(ถ้าพี่จะงอน....ไอร์ก็ไม่ง้อ)

เสียงใสตอบกลับอย่างหนักแน่นและไม่สนใจความรู้สึกของเขาด้วยซ้ำ ไม่อยากเอาใจลงไปเล่นเยอะ

(ง้อหน่อย.....อยากให้ง้อ)

อยากให้ง้อจริงๆผมทำงานหนักก็อยากจะมีคนอ้อนบ้าง จริงๆอยากจะไปอ้อนให้ถึงที่เลย ถ้าไม่ติดว่าบ่ายนี้มีประชุมสำคัญ เอาน่าแค่ได้คุยกันก็ดีใจมากๆแล้ว

“ไอร์เตรียมเข้าฉากต่อไปนะ”

“ค่ะ! พี่ต่อ”

นั้นน่าจะเสียงของผู้กำกับ นี่ผมพึ่งได้คุยเองนะ ขัดจังว่ะ.....

(พี่เพลิง..... แค่นี้ก่อนนะ)

(ก็ได้กลับมาต้องชดเชยให้พี่ด้วย)

ชายหนุ่มที่ได้ยินเสียงของพี่ต่อผู้กำกับที่เรียกคนตัวเล็กถึงกับอารมณ์เสียกว่าเขาจะได้คุยกับเธอทำไมมันยากขนาดนี้นะ

(อ่า! ก็ได้เดี๋ยวตามใจเลยอ่ะ ลุงขี้งอน)

(พูดแล้วนะ....จะรอ)

แต่เมื่อได้ยินที่หญิงสาวพูดเขาก็แอบอมยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัวขนาดธันวาเข้ามาให้ห้องชายหนุ่มก็เอาแต่ยิ้ม จนธันวาที่เห็นก็อดยิ้มตามไม่ได้

(ค่ะลุง!)

ตุ๊ด ตุ๊ด !

            และก็เหมือนเดิมเธอชิงตัดสายไปก่อนอีกแล้ว ว่าจะบอกรักสักหน่อยแต่แค่นี้ก็ดีใจแล้วครับ ผมจะทำทุกอย่างให้เราสองคนกลับมาสนิทกันเหมือนเดิมจะไม่ปล่อยมืออีกแล้ว

“นาย.....นายครับ!”

“อะไร ตกใจหมด "

“แหม่! ช่วงนี้ขวัญอ่อนจังนะครับนาย”

“ไม่ต้องแซว...วางกล่องข้าวแล้วก็จะไปไหนก็ไป”

ผมส่งเสียงดุไอ้ธันทันทีที่มันเอ่ยแซว ก็จริงอย่างที่มันพูดนั้นแหละช่วงนี้ผมอารมณ์ดีเป็นพิเศษ อาจจะเป็นเพราะได้แกล้งยัยเตี้ยด้วยมั้งเลยทำให้ชีวิตของผมรู้สึกกระชุ่มกระชวยขึ้นมาบ้าง

หลังจากกินข้าวเที่ยงเสร็จตลอดระยะเวลาการประชุมช่วงบ่ายทุกอย่างก็ราบรื่นไม่มีปัญหาอะไร ช่วงนี้พระเพลิงและผู้บริหารคนอื่นต้องประชุมกันบ่อยเพื่อจะได้ทำงานได้ง่ายขึ้น

                แต่เขาก็มักจะหาเวลาและช่วงโอกาสโทรหาหรือขอให้ได้ส่งข้อความหาไอรินแค่นี้ก็พอให้หัวใจกระชุ่มกระชวย....

หนึ่งอาทิตย์ผ่านไป

ห้องไอริน

20:00 น.

Rrrrrrrrrrrr  Rrrrrrrrrrrr

หญิงสาวในชุดนอนลายการ์ตูนผมยาวดำที่ยุ่งเหยิง มือเล็กควานหาโทรศัพท์ที่ดังอยู่บนเตียง ส่วนมือเล็กอีกข้างก็เสยผมออกอย่างลวกๆพลางกดรับมันโดยไม่ได้ดูเลยว่าใครโทรมา

(อืออออ)

(เปิดประตูให้หน่อย)  เสียงทุ้มเหมือนจะแฝงไปด้วยคำสั่งที่หนักแน่น

(แป๊บนึง)

คนตัวเล็กงัวเงียกระพริบตาถี่ๆเพื่อปรับโฟกัสของสายตา เธอดีดตัวขึ้นนั่งบนเตียง ดูโทรศัพท์อีกครั้งเพื่อดูว่าเมื่อกี้ใครโทรมาก่อนที่จะหันไปทางประตูเมื่อได้ยินเสียงอ๊อดหน้าห้องยังคงดังอย่างต่อเนื่อง

'พี่เพลิงมาทำไมเนี่ย'

เธอสบถเบาๆก่อนจะก้าวลงจากเตียงเดินตรงไปเปิดประตูห้อง ก้านนิ้วยาวเสยผมนุ่มอีกครั้งยื่นมือไปเปิดประตูด้วยอารมณ์ที่ไม่ค่อยจะโอเคเพราะเขามาขัดจังหวะเวลาเธอนอนอีกแล้ว  

แกร๊ก !

เสียงประตูเปิดออกพร้อมกับหญิงสาวที่หน้าบึ้งตึงเพราะถูกปลุก เธอมองหน้าชายหนุ่มที่เข้ามากวนเวลานอนของเธอ ก่อนจะหมุนตัวเดินเข้าห้อง ปล่อยให้ชายหนุ่มปิดประตูเอง

“สองทุ่มเอง นอนเร็วจังเลย”

“พูดเหมือนไม่รู้ว่าไอร์พึ่งมาถึง”

ผมเดินไปประกบหลังไอรินเอามือขยี้หัวที่ยุ่งฟูของเธออย่างมันเขี้ยว เธอหยุดเดินแล้วหันมาหาผมอย่างไม่สบอารมณ์ ผมก็เลยดึงไอร์เข้ามากอดซะเลย

“ปล่อยไอร์...พี่จะมากอดทำไมเนี่ย”

“มีเรื่องจะคุยด้วย”

ไอรินดีดดิ้นในอ้อมกอดของผมมือเล็กทั้งสองข้างของเธอยันไม่ให้ผมได้เข้าใกล้ไปมากกว่านี้ ผมเลยโน้มตัวเข้าไปกระซิบข้างหูของไอรินเบาๆ

“งั้นก็ปล่อยก่อน”

“ไม่ปล่อยได้ไหม”

ยิ่งพูดก็เหมือนยิ่งยุ ยิ่งเธอดีดดิ้นท่อนแขนแกร่งก็ยิ่งกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น จนสองร่างแทบจะกลืนเป็นก้อนเดียว

“ไอร์จะไปเข้าห้องน้ำ ปล่อยย”

ผมเลยต้องยอมปล่อยไอริน ก่อนจะไปนั่งรอที่โซฟาในโซนนั่งเล่นเพื่อรอเธอทำธุระส่วนตัวเสร็จ พลางมองไปรอบๆห้องเพราะครั้งที่แล้วที่มา มัวแต่เป็นห่วงไอ้เจ้าตัวเล็กก็เลยไม่ได้สำรวจห้องเลย

“มีไรอะ?”

“อะ!”

ผมยื่นช็อคโกแลตร้อนให้ไอรินเมื่อเธอนั่งลงข้างๆผม ไอร์มองแก้วสลับกับหน้าของผมอย่าง งงๆ ก่อนจะยอมรับแก้วไปถือเอาไว้ แต่สีหน้าก็ยังไม่ไหวใจลังเลอยู่พักเอาแต่จ้องมองแก้วในมือ

“ดื่มเลย เดี๋ยวนี้”

“.....”

ไอรินเชื่อฟังอย่างว่าง่ายถึงแม้สายตาที่มองผมยังคงไม่สบอารมณ์ที่มีคนมากวนเวลานอน ไอร์ดื่มช็อกโกแลตร้อนที่ผมชงให้จนหมดแก้วแล้วก็นั่งหันข้างเข้ามาหาผม

“พี่มีอะไร?”

“พี่จะให้เราเป็นพรีเซ็นเตอร์ให้กับโครงการใหม่” นัยน์ตาคมเป็นประกายจับจ้องใบหน้าสวยของเธออย่างหลงใหล

“อือ ถามพี่คิมยังอ่ะ”

“ถามทำไมพี่ล็อกคิวเราไว้แล้ว ......แล้วคุณคิมก็โอเค”

ผมเอาแขนอีกข้างฟาดไปตามความยาวของโซฟา แล้วขยับเข้าไปใกล้ไอรินก่อนจะจับปอยผมที่หล่นลงมาทัดที่ใบหูให้พลางโน้มตัวเข้าหาแค่อยากจะมองหน้าใกล้ๆ

“ถะ...ถ้าคิวได้....ไอร์ก็ไม่มีปัญหา”

“เป็นอะไร....พูดกระตุกเชียว”

ฉันรีบพูดออกไป ตอนนี้รู้สึกเหมือนไม่เป็นตัวของตัวเองยังไงก็ไม่รู้ ตอนพี่เพลิงจับที่ปอยผมของฉัน รู้สึกได้ถึงหัวใจที่เต้นอย่างแรงมันแรงมากจนคิดว่ามันจะหลุดออกมาให้ได้

“เปล่า!”

“เสียงสูงเชียว”

รุกหนักไปรึป่าวนะไอร์เลยเขินผมขนาดนี้ ขอแกล้งอีกสักหน่อยละกัน ผมเลยใช้แขนข้างที่ฟาดไว้กับโซฟาเกี่ยวล็อกคอแล้วดึงไอรินเข้ามาอย่างรวดเร็วแบบไม่ให้เธอได้ตั้งตัว

“พี่เพลิง!”

ฉันตกใจแรงมากที่พี่เพลิงดึงเข้าหาแบบนี้ยังดีที่ใช้มือทั้งสองข้างยันกับไหล่กว้างของคนบ้าข้างหน้าเอาไว้

“เขินเหรอเรา.....หูแดงเชียว”

“.....”

ไอร์เอามือออกจากไหล่ของผมแล้วเอามาปิดหูทั้งสองข้างของตัวเอง แก้มทั้งสองข้างมันเริ่มเปลี่ยนสี ผมเลยฉกหอมแก้มของไอรินด้วยความรวดเร็ว

“พี่เพลิง!”

“หอมจัง”

'ขนาดเล่นละครมาหลายเรื่องยังไม่รู้สึกเขินเท่านี้เลย'

 หญิงสาวสบถในใจก่อนจะแกล้งทำเป็นโมโหกลบเกลื่อนพร้อมกับลุกพรวดออกจากโซฟาอย่างทันทีเพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะจับได้ แม้ว่าในใจของเธอจะเต้นแรงมาก หัวใจดวงน้อยๆแทบจะทะลุออกมาให้ได้เลยแต่ทุกอย่างต้องหยุดชะงัก

เมื่อมือหนากระชากเธออย่างแรงจนทำให้....

“มันจะมากไปแล้วนะพี่เพลิง.... เราไม่ได้เป็นอะไรกัน.....พี่ไม่มีสิทธิ์มาหอมแก้มไอร์นะ”

ดีดตัวออกจากอ้อมกอดของเขาอย่างรวดเร็ว เสียงใสแหวใส่อย่างดังแม้ใบหน้าสวยจะแดงก่ำไปหมด

“ไม่มีสิทธิ์เหรอไอร์”

ผมรู้ว่าไอร์โมโหกลบเกลื่อน แต่สิ่งที่ไอร์พูดออกมาก็ถูก ผมกับเธอไม่ได้เป็นอะไรกัน......ให้ตายเถอะ แค่เวลานี้เท่านั้นแหละ หลังจากนี้เราสองคนจะเป็นมากกว่าพี่น้อง

“ไอร์ไม่คุยกับพี่แล้ว.....ไปนอนดีกว่า”

“เดี๋ยว! เรายังคุยกันไม่จบ”

ผมจับมือของไอรินเอาไว้เมื่อเธอกำลังจะลุกขึ้นจากโซฟาอีกครั้ง ก่อนจะลุกขึ้นไปเผชิญหน้ากับเธอโน้มตัวเข้าหาใกล้ๆยิ่งเห็นคนตัวเล็กโกรธจนหัวฟัดหัวเหวี่ยงก็ยิ่งอยากจะแกล้ง

“ไอร์ไม่มีอะไรจะคุย...พรุ่งนี้มีฉากสำคัญเดี๋ยวตื่นสาย”

“ฉากอะไร...มันจะสำคัญกว่าพี่ได้ยังไง”

ไอร์สะบัดมือผมออกก่อนจะเดินเข้าห้องนอนคิดว่าจะยอมเหรอ ผมเลยเดินตามเข้าห้องนอนของเธอเพื่อตามไปคุยให้รู้เรื่อง ไม่ชอบอะไรที่มันค้างคาอีกแล้ว ไม่อยากให้เป็นแบบที่ผ่านมาอีกแล้ว

“เลิฟซีน...พอใจยัง”

“เลิฟซีน?”

ผมนี่อยากจะบ้า จะสั่งห้ามก็ไม่ได้ถ้าพูดออกไปเดี๋ยวไอรินก็จะบอกว่าเราไม่ได้เป็นอะไรกัน นี่ผมจะทำยังไงกับไอรินดีเนี่ย จะห้ามยังไงดี

พระเพลิงเสยผมที่เซ็ทอย่างแรงเพราะไม่สบอารมณ์ หญิงสาวเห็นอาการเลยลากแขนของชายหนุ่มให้เดินตามมาพร้อมกับเสียงถอนหายใจดังขึ้นเป็นระยะพยายามควบคุมอารมณ์ไม่ให้เห็นใจหรือคล้อยตามไปกับเขาอีกเพราะรู้ว่าท่าทีแบบนี้เขากำลังจะแสดงอาการอะไรออกมา

“กลับไปได้แล้ว”

“ไม่กลับ!”

ตอบกลับเสียงแข็ง ใบหน้าหล่อบึ้งตึงไม่สบอารมณ์เป็นอย่างมาก ความหึงหวงเริ่มเข้าครอบงำแต่ก็ไม่สามารถทำอะไรไปได้มากกว่านี้

“ไอร์จะนอน....พี่เพลิงอย่าเอาแต่ใจได้ป่ะ”

“งั้นพรุ่งนี้จะไปด้วย” เหมือนจะฟังสิ่งที่เธอพูดแต่ไม่ใช่เลย ทำหน้าซื่อตาใสกลับมาซะงั้น

“เฮ้ย!ห้ามก็จะไปใช่ไหม”

ฉันได้แต่ถอนหายใจให้การเอาแต่ใจของพี่เพลิง นี่พี่เขาเป็นคนแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไรเนี่ยสงสัยเริ่มแก่ ก็เลยไม่ฟังอะไรเลย เอาแต่ใจเหมือนเด็กๆที่ไม่ได้ของเล่น.....ให้ตายเถอะอยากจะเข้าไปนอนแล้วเนี่ย

“อือ”

“งั้นขับรถกลับดีๆนะคะ ลุง!”

เธอเอี้ยวตัวไปเปิดประตูพลางดันตัวของเขาให้ออกไปจากห้องพร้อมกับโบกมือไปมาไล่ทางอ้อมด้วยใบหน้าที่ไม่ค่อยสบอารมณ์ แต่ก็ไม่ได้สะท้านถึงพระเพลิงเลยเช่นกัน

“ครับ! ยัยเตี้ย”

ฟอด! ผมหอมแก้มไอรินทั้งสองข้างด้วยความรวดเร็ว ก่อนจะดันตัวเธอกลับเข้าห้องแล้วปิดประตูให้ ผมได้ยินเสียงไอรินดังออกมาจากหลังประตูสงสัยจะโกรธไม่สิคงเขินอยู่

“พี่เพลิง! หอมแก้มอีกแล้วนะ....ไอ้พี่บ้า”

คนตัวเล็กร้องโวยวายอยู่ในห้อง มือเล็กทั้งสองข้างจับเข้าที่แก้มตรงที่ชายหนุ่มหอมรู้สึกแก้มมันร้อนๆยังไงก็ไม่รู้ เธอตบเข้าที่แก้มทั้งสองข้างแรงๆเพื่อเรียกสติเพราะรู้สึกว่าตัวเองจะยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัวเลยเดินกลับเข้าห้องนอนไปเพราะตอนนี้มันก็เริ่มดึกมากแล้ว