บทที่ 5

เมื่อคืนผมกับคุณคิมได้ไปส่งไอรินที่ห้อง โชคดีที่คุณคิมมีเพื่อนเป็นหมอ ยัยเตี้ยเลยได้ฉีดยาลดไข้ทันที เมื่ออาการของเธอดีขึ้น คุณคิมเลยอาสามาส่งผมที่บ้าน โดยให้เพื่อนอยู่ช่วยดูแลไอรินไปก่อน ใจจริง! ผมอยากเฝ้าทั้งคืนด้วยซ้ำ ถ้าไม่ติดว่าต้องเดินทางไกล

บนเครื่องไฟล์ทบินกลับเชียงใหม่

วันนี้ผมกับไอ้ธันต้องกลับบ้านเกิดที่เชียงใหม่ไฟล์ทเช้าตามที่แม่จองไว้ให้ แล้วอีกไม่กี่ชั่วโมงหลังจากนี้ ผมจะได้เจอไอรินเด็กอ้วนไม่ใช่สิยัยเตี้ยของผมต่างหาก ที่รู้ว่าเป็นคนเดียวกัน ก็เพราะหลังจากตอนนั้น ที่ผมโทรหาแม่เพื่อขอค็อนแทค แต่แม่ไม่ยอมให้! ผมเลยเอาชื่อของไอรินไปเสิร์จเอาเองเลยแล้วมันก็ขึ้นหน้ายัยเตี้ยเต็มไปหมด

ตอนนั้นผมนี่แทบบ้าดีใจมากไม่คิดว่าจะเจอกันง่ายขนาดนี้ ตอนอยู่นิวยอร์ก ผมไม่เคยสนใจข่าวสารในเมืองไทยเลยเอาแต่ทำงานเก็บประสบการณ์ไปเรื่อยๆ แต่ก็มีโทรหาแม่เพื่อถามเกี่ยวกับไอรินอยู่บ้างแต่พ่อกับแม่ผมก็เอาแต่พูดว่าน้องสบายดี มีความสุขมากแกไม่ต้องเป็นห่วง

“นาย...นายครับ!”

“อะ....อะไร”

ผมหลุดออกจากภวังค์เมื่อไอ้ธันสะกิดแขนเรียก สายตาหันไปมองตามมือของไอ้ธัน มันชี้ไปทางเข้าเครื่องก็พบไอรินกำลังเดินมากับคุณคิมผู้จัดการส่วนตัว เหล่าคนบนเครื่องต่างพากันมาขอถ่ายรูปกับไอริน ผมมองจนพวกเธอเดินมาถึงที่นั่ง

“คุณเพลิง..เจอกันอีกแล้วนะคะ”

“ผมช่วยครับ”

ผมช่วยคุณคิมเอากระเป๋าเก็บด้านบน ก่อนจะมองไปหาไอรินที่ยืนอยู่ด้ายหลังเป็นจังหวะเดียวกับที่เธอมองผมพอดีสายตาเราทั้งคู่เลยประสานเข้าหากัน เหมือนทุกอย่างหยุดชะงัก สายตาที่ไอรินมองผมเปลี่ยนไปจนรู้สึกได้

“ไงเรา....ดีขึ้นยัง”

“......”

เธอไม่ตอบผมแถมยังเบี่ยงหน้าหนี ไอ้ธันมันสะกิดผมอีกครั้งแล้วส่งสายตาห้ามไม่ให้ผมเซ้าซี้ไอริน

“คุณไอริน...นี่ยาแก้ปวดที่คุณขอค่ะ”

“ขอบคุณนะคะ”

เสียงของแอร์โฮสเตสทำให้เธอหันกลับมาทางผมอีกครั้งพร้อมกับรับยาที่ทางแอร์โฮสเตสเอามาให้ ผมกับไอ้ธันนั่งริมฝั่งหน้าต่าง ส่วนไอรินกับคุณคิมก็นั่งอยู่ข้างกันโดยมีแค่ทางเดินที่กั้นเราไว้แค่นั้น

“ไอร์...พี่ว่านั่งริมหน้าต่างไหม...จะได้ไม่มีใครมากวน”

“.......”

ฉันก็คิดแบบนั้นเพราะเมื่อกี้ยังมีคนบนเครื่องมาขอถ่ายรูปอยู่เลย อยากนอนมากกว่า แต่จะให้ขอใครย้ายที่ก็เกรงใจ...พี่คิมมองไปที่พี่เพลิง ก่อนจะส่งสายตาบอกให้พี่ธันที่นั่งติดหน้าต่างลุกขึ้น

“ ไอ้ธัน.....ลุก!”

เสียงทุ้มเอ่ยออกคำสั่งอย่างหนักแน่นพลางส่งสายตาเหลือบมองไอรินสลับกับลูกน้องคนสนิท

“ค...ครับนาย !”

พี่ธันลุกพรวดตามที่พี่เพลิงบอก ฉันหันไปแหวใส่พี่คิมเบาๆ เพราะรู้ได้เลยว่าจะให้ไปนั่งกับพี่เพลิงแน่ๆ

“ไอร์ยังไม่ได้บอกว่าจะนั่งเลย”

“อย่าดื้อสิ...ไปนั่งจะได้พักผ่อน”

พูดกับฉันนะแต่สายตามองที่พี่เพลิงวางแผนกันมาแล้วแน่ๆ ฉันได้แต่ถอนหายใจกับมองบนอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนจะลุกขึ้นเปลี่ยนที่ พี่ธันยิ้มให้ฉันก่อนจะไปนั่งกับพี่คิม

“ดีขึ้นยัง”

“อืออ...”

เธอตอบกลับชายหนุ่มไปแบบน้ำเสียงแสนจะเย็นชา แทบหันหน้าหนีไปอีกทางอย่างไม่สนใจคนข้างกาย ที่กำลังพยายาม...

                ‘จะอะไรนักหนา!! คือแบบไม่อยากคุยด้วยอะ’

ผมกำลังจะเอามือไปแตะที่หน้าผากไอรินแต่เธอเบี่ยงตัวหลบ ไอรินบอกผมเบาๆก่อนจะดึงผ้าห่มขึ้นมาคุมตัว ผมเลยจับเธอให้หันกลับมาแล้วจ้องไปในดวงตากลมโตของเธอ

“รู้ตัวตั้งแต่เมื่อไร?”

“เมื่อเช้า!!!”

ฉันพูดอย่างไม่สบอารมณ์ แล้วเบี่ยงตัวหนีจากมือหนาที่จับไหล่ของฉันไว้แน่น เมื่อเช้าพี่คิมเทของทุกอย่างออกจากกระเป๋าเพื่อเปลี่ยนใบใหม่นามบัตรของพี่เพลิงมันเลยตกลงมาทำให้ฉันเห็นชื่อบนนามบัตรพี่คิมเลยบอกว่าใครให้มา

“อื้อออ พี่เพลิง”  

‘รู้สึกจะเริ่มรำคาญซะแล้ว’

“โกรธอยู่ใช่ไหม”

น้ำเสียงอ่อนลงพยายามออดอ้อนหญิงสาวข้างกาย

ผมเปลี่ยนจากการจับไหล่ของไอรินมาประคองที่ใบหน้าหวานของเธอแทน ผมใช้มือทั้งสองข้างนวดที่ขมับของเธอช้าๆเพื่อให้ผ่อนคลาย

“นี่พี่เพลิง!ไอร์ไม่ใช่เด็กนะที่จะมาโกรธเรื่องไร้สาระ”

เธอตวาดใส่พร้อมกับกดเสียงต่ำลงจนหน้ากลัว

“ไร้สาระ!แต่หนีหน้าพี่เป็นสิบปีเนี่ยนะ”

ผมเน้นคำว่าไร้สาระแล้วหยิกแก้มนุ่มนิ่มของไอรินทั้งสองข้างอย่างมันเขี้ยวแต่ดูเหมือนว่าเธอจะโกรธหนักขึ้นนะเนี่ย

“โอ้ย!พี่เพลิง เจ็บนะ”

“เรานี่มัน”

ฉันจับมือพี่เพลิงทั้งสองข้างดึงออกจากแก้มเพราะรู้สึกว่าพี่เพลิงจะหยิกแรงขึ้น เมื่อหลุดได้ก็เบี่ยงหน้าเข้าหาหน้าต่างของเครื่องบินทันที

“ไอร์ !”

“พอ!ไอร์ไม่อยากคุยด้วยแล้ว จะนอน”

ผมปล่อยให้ไอรินได้พักผ่อนเราใช้เวลาแค่ชั่วโมงกว่าๆก็มาถึงเชียงใหม่ทางบ้านของเราทั้งสองบ้านได้ส่งรถมารับที่สนามบิน ผมกับไอรินไม่ได้คุยกันอีกเลยตั้งแต่ลงจากเครื่อง เราแยกย้ายกันขึ้นรถเพื่อกลับบ้าน

บ้านผมกับไอรินจริงๆก็อยู่ติดกันนะหมายถึงที่ดินติดกันเพราะบ้านผมทำรีสอร์ทส่วนไอรินเป็นไร่องุ่นเราสองบ้านเลยเป็นพาร์ทเนอร์กันโดยปริยาย ที่ดินของเราสองบ้านก็ปาไปสองร้อยกว่าไร่แล้ว

               

ณ.ไร่รัตนกิจ

บนพื้นที่มากกว่าร้อยไร่ของรัตนกิจไม่ได้มีแค่องุ่นเท่านั้นดอกไม้เมืองหนาวนานาชนิดก็ปลุกและส่งออกไปจากไร่แห่งนี้ นับว่าที่นี่เป็นเจ้าแรกและเจ้าเดียวที่ทำธุรกิจนี้มานานต่อยอดกันรุ่นสู่รุ่น

“คุณหนู คุณคิม คิดถึงจังเลยค่ะ”  

น้ำเสียงดีใจของหญิงวัยกลางคนดังขึ้นเมื่อเห็นใบหน้าของทั้งสองคนที่รอมานานมาก

“หนูก็คิดถึงป้าฟองจันทร์ค่ะ”

คนตัวเล็กโอบกอดหญิงวัยกลางคนเอาไว้แน่นด้วยความคิดถึง

“คุณสองคนมาเหนื่อยๆเข้าไปพักดีกว่านะคะ”

เสียงของป้าฟองจันทร์ที่เข้ามาทักทายผู้เป็นคุณหนูของบ้าน เธอเข้ามาโอบกอดไอรินและคิมมี่ที่ไม่ได้เจอกันนานก่อนจะพาทั้งคู่ไปที่ห้องนั่งเล่น

“พ่อแม่อยู่ไหนคะ?”

เธอเอ่ยถามพลางหันมองซ้ายขวาหาทั้งสองคน นานๆทีลูกจะกลับบ้านคิดว่าจะไปรอรับที่สนามบินเสียอีก

“พ่อเลี้ยงเข้าไปที่ไร่แล้วค่ะ ส่วนแม่เลี้ยงก็ไปบ้านโน้น”

ไอรินระบายยิ้มออกมาเล็กน้อยเมื่อสิ้นเสียงของอีกฝ่าย

“เดี๋ยวพี่กลับห้องไปนอนดีกว่า...ไม่ไหว”

ฉันยิ้มให้กับป้าฟองจันทร์อีกครั้งก่อนจะยกแก้วน้ำขึ้นมาดื่ม พี่คิมขอตัวกลับเข้าไปพักเพราะตลอดบนเครื่องเจ๊แกเอาแต่หยอดพี่ธันตลอดทาง ที่ฉันรู้เพราะได้ยินเสียงหยอกล้อเบาๆเลยหันไปมองเป็นบ้างครั้ง

“งั้นเดี๋ยวป้าไปเตรียมอาหารกลางวันก่อนนะคะ”

“ค่ะ! ไอร์ก็จะไปพักเหมือนกันค่ะ”

มือเรียวทั้งสองยื่นออกไปรับกระเป๋าสะพายของเธอคืนจากอีกฝ่ายก่อนจะโน้มตัวโอบกอดฟองจันทร์อีกครั้ง

“งั้นเสร็จแล้วเดี๋ยวป้าไปตามนะคะ”

ฉันยิ้มให้ป้าฟองจันทร์อีกครั้งก่อนจะโน้มตัวลงหยิบกระเป๋าสีดำทั้งสองใบที่วางอยู่ข้างตัวเดินขึ้นห้องนอนส่วนตัวที่อยู่ชั้นสอง

ณ.พฤกษา รีสอร์ต

หลังจากที่แยกย้ายกันกลับบ้าน ผมก็อยู่คุยกับพ่อแม่พักใหญ่เพราะไม่ได้เจอกันนานมากจนเวลาล่วงเลยมาไกลพวกเราก็เลยขอตัวพากันแยกย้ายกลับห้องเพื่อพักผ่อน

เวลาล่วงเลยไปไกลจนเกือบจะเย็น พระเพลิงเดินลงมาจากห้องนอนส่วนตัวมุ่งตรงลงมาที่ห้องนั่งเล่นที่มีพรประภาและลดานั่งจัดดอกไม้กันอยู่

“แม่! ผมออกไปหาไอร์นะ”

“ไปหาน้อง! ดีกับน้องแล้วว่างั้น”

หญิงทั้งสองหันขวับทันทีที่ได้ยินเสียงทุ้มสดใสดังขึ้น ท่าทีร่าเริงของลูกชายทำให้พรประภาเอ่ยแซวออกมาอย่างหยอกล้อ

“ก็นี่ไง...จะไปง้ออยู่เนี่ย”

“.....”

พรประภาอมยิ้มให้กับลูกชายตัวดีก่อนจะลุกไปวางแจกันที่โต๊ะอาหารก่อนจะหันกลับมาส่งสายตาและรอยยิ้มให้กำลังใจชายหนุ่มเพราะเธอเองก็อยากจะให้ทั้งคู่กลับมาคืนดีกันสักที

“ไปสิลูก! ถ้าน้องไม่อยู่ในห้องก็น่าจะไปหาอาพู่”

“อาพู่! มันยังอยู่เหรอครับน้าลดา”

เสียงทุ้มเอ่ยถามอย่างประหลาดใจ

อาพู่เป็นหมาไซบีเรียนที่ผมซื้อให้ไอรินตอนที่ย้ายไปอยู่กับผมที่กรุงเทพ ผมเอามันมาเลี้ยงก่อนจะทะเลาะกับไอรินแค่วันเดียวหลังจากที่ไอรินกลับเชียงใหม่ผมก็เลี้ยงมันจนถึงเวลาที่ผมต้องไปนิวยอร์กเลยส่งเจ้าอาพู่ไปให้ไอรินเลี้ยงต่อ

15:00 น.

ผมคุยกับน้าลดาแม่ของไอรินต่ออีกพักใหญ่ก่อนจะเดินออกมาหาไอรินที่บ้าน ผมมั่นใจว่าเธอต้องอยู่กับอาพู่ก็เลยเดินเข้ามาหาที่บ้านของมันเลยโดยไม่ได้แวะเข้าไปที่บ้านหลังใหญ่

“อาพู่! มาหาพ่อเร็ว”

“โฮ่ง”

ผมเห็นไอรินกำลังนั่งเล่นอยู่กับอาพู่ไม่รู้มันจำได้ไหม ผมก็เลยลองเรียกมันดู มันหันมามองผมก่อนจะกระโจนใส่อย่างแรงจนผมที่ไม่ได้ตั้งตัวล้มลงนั่งบนพื้นดินและแน่นอนว่าหน้าผมเปียกไปหมด

“อาพู่! พอก่อน พ่อเปียกหมดแล้ว....ไอร์ช่วยหน่อย”

เขาเอ่ยห้ามน้องหมาพร้อมกับส่งเสียงออดอ้อนให้หญิงสาวที่ยืนอยู่ด้านหลัง

“จัดการเองสิค่ะ......เป็นพ่อมันนิ”

น้ำเสียงของเธอก็ยังคงเย็นชาเช่นเดิม

น่าน้อยใจจริงๆ ฉันเลี้ยงอาพู่มาตั้งหลายปีมันยังไม่ดีใจขนาดนี้เลยแล้วดูมันไม่ได้เจอพี่เพลิงเป็นสิบปีจำได้ซะงั้น มองทั้งสองด้วยความน้อยใจ

“อาพู่! ไปกินข้าวเร็ว”

เสียงทุ้มตะโกนเรียกอย่างดังพร้อมกับเสียงผิวปากเป็นสัญญาณเรียกเจ้าหมา

“โฮ่ง!”

เสียงของปืนคนงานในบ้านเรียกอาพู่ให้ไปกินข้าว มันเลยวิ่งกลับเข้าไปในบ้านของมันอย่างทันทีโดยไม่สนใจพ่อกับแม่มันอีกเลย

“ไอร์...ช่วยหน่อย”

ผมเรียกไอรินที่ยืนอยู่ด้านหลังให้เดินเข้ามาหาก่อนจะยื่นมือออกไปหาเธอ หน้าตาไม่สบอารมณ์ของไอรินยิ่งทำให้ผมอยากที่จะแกล้ง ผมก็กระชากตัวเธอลงมาอย่างรวดเร็ว

“ว้ายยยย พี่เพลิง”

คนสวยที่ไม่ได้ตั้งตัวล้มลงบนตักแกร่งของชายหนุ่มอย่างแรงท่อนแขนแกร่งโอบรัดเอวบางเอาไว้แน่นไม่ยอมให้เธอได้ลงหนีออกไปไหน ยิ่งเธอดิ้นเขาก็ยิ่งรัดแรงมากขึ้นพร้อมกับยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆ

“เปื้อนฝุ่นหมดแล้ว.....ปล่อย”

“ไม่ปล่อย.....จนกว่าไอร์จะยอมคุยกับพี่”

เสียงทุ้มแข็งขึ้นพลางกอดรัดอ้อมกอดแรงขึ้น

“เอ่อ! ก็ได้ปล่อยก่อน อื้อออ พี่เพลิงมันชักจะมากไปแล้วนะ”

เขาหอมแก้มไอรินอย่างแรงพร้อมกับซุกไซร้คลอเคลียต้นคอเรียวระหงอย่างหยอกเย้า รู้เลยว่าเธอเขินมากเพราะตอนนี้หูของไอร์เริ่มแดงไปหมด เลยทำให้ผมอยากจะแกล้งเธอมากขึ้น ผมลุกขึ้นจากพื้นพร้อมกับอุ้มเธอขึ้นมาด้วย

“พี่เพลิง! จะทำอะไร”

เธอตะโกนร้องเสียงหลง มือเรียวรีบตวัดคว้าโอบรัดกอดต้นคอแกร่งอย่างรวดเร็ว

“ก็ลุกไง...เปื้อนหมดแล้ว”

“แล้วจะอุ้มเพื่อ!”

ฉันเริ่มจะโมโหแล้วนะพี่เพลิงทั้งหอมแก้มและอุ้มต่อหน้าคนงานแบบนี้ มันทำให้ฉันอยากจะแทรกแผ่นดินหนีซะจริงๆ คนบ้าอะไรเอาแต่ใจชะมัดเลย

ผมอุ้มไอรินในท่าเจ้าสาวเดินมาถึงเรือนใหญ่ตลอดทางยัยเตี้ยของผมทั้งทุบทั้งตีร้องให้ปล่อยตลอดทางแต่ผมไม่สนใจกระชับแขนให้แน่นขึ้นกว่าเดิม

“ปล่อยได้แล้วถึงบ้านแล้วเนี่ย”

“ให้ถึงห้องนอนค่อยปล่อย”

ไม่ได้จะแกล้งนะแต่เอาจริง.....

“ไม่เอา! เดินเองได้ ไอร์ไม่ใช่เด็กแล้วนะ”

แล้วก็เหมือนเดิมพี่เพลิงทำหูทวนลม ฉันเลยโอบกอดต้นคอแกร่งของพี่เพลิงดึงตัวเองขึ้นก่อนจะกัดเข้าที่ใบหูของพี่เพลิงอย่างแรง

“โอ๊ย! ไอริน พี่เจ็บนะ”

“ก็ช่วยไม่ได้บอกให้ปล่อยตั้งนานแล้วไม่ฟังเอง”

แล้วก็ได้ผล พี่เพลิงรีบปล่อยฉันลงพื้นอย่างรวดเร็ว ฉันเชิดหน้าขึ้นสบตากับพี่เพลิงก่อนจะส่งสายตากวนประสาทให้เขาแล้วรีบวิ่งเข้าห้องนอนอย่างรวดเร็ว

“ยัยไอร์....ฝากไว้ก่อนเถอะ”  

ผมพลาดตอนแรกคิดว่ายัยไอร์จะกอดผมแต่ที่ที่ไหนได้ เอาซะเจ็บเลยนี่ขนาดไม่ลงฟันนะยังเจ็บขนาดนี้ผมเอามือถูๆตรงที่ยัยไอร์กัดเพื่อลดความเจ็บ

' ให้ตายเถอะนี่พี่เพลิงจะรุกหนักไปแล้วนะ หัวใจของฉันก็เป็นอะไรก็ไม่รู้จะเต้นดังไปแล้ว '

หญิงสาวสบถเบาๆภายในห้องนอนของตัวเอง เธอสะบัดหัวแรงๆเพื่อไล่ความคิดที่ฟุ้งซ่านให้ออกไปก่อนจะเดินเข้าไปอาบน้ำทำธุระส่วนตัวเพื่อจะเตรียมตัวลงไปในไร่องุ่น

พระเพลิงเอาแต่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เดินออกจากบ้านของหญิงสาวจนมาถึงบ้านของตัวที่อยู่ไม่ไกลกัน พรประภาและพงศ์พัฒน์ที่ยืนอยู่หน้าบ้านถึงกับอมยิ้มตามลูกชายก่อนจะส่งเสียงแซวลูกชายคนเดียว

“อะแฮ่ม! ง้อน้องสำเร็จแล้วใช่ไหม เดินยิ้มมาแต่ไกลเลย”

“ยัง! แต่อารมณ์ดีไม่ได้รึไงแม่”

เขาเดินเข้ามาหาหญิงวัยกลางคนพลางโน้มตัวโอบกอดเธอ ออดอ้อนอย่างกับเด็กน้อยก่อนจะฉีกยิ้มกว้างอย่างอารมณ์ดี

" มีเรื่องอะไรดีๆมาเล่าให้ฟังสิไอ้ลูกชาย "

มือใหญ่ตบบ่าแกร่งของชายหนุ่มเบาๆพลางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนส่งสายตาอยากรู้กดดันให้อีกฝ่ายเล่าให้ฟัง

“ไม่พูดกับพ่อแม่ละไปนอนดีกว่า”

“นอนอะไรตาเพลิง นี่พึ่งจะหกโมงเย็นเองนะลูก”  

พรประภาตะโกนไล่หลังลูกชาย ที่เอาแต่ยิ้มไม่หุบจนเดินลับตาขึ้นชั้นสองของบ้าน

คิดถูกจริงๆที่ไม่รื้อเรื่องเก่ามาพูดกับไอริน ผมว่าเป็นแบบนี้ก็ดีเหมือนกันนะ ผมตั้งใจไว้อยู่แล้วว่าจะสร้างความสัมพันธ์ใหม่กับไอร์

ตกเย็นพรประภาและลดายังอยู่ช่วยกันจัดงานเพราะวันพรุ่งนี้จะเป็นงานเลี้ยงตอบรับลูกชายคนเดียวของตระกูลที่ไม่ได้กลับมาบ้านเป็นสิบปี เธอเชิญคนมีชื่อเสียงในแวววงอสังหาริมทรัพย์มาร่วมงานด้วยถึงว่าจะจัดถึงเชียงใหม่แต่ก็มีคนตอบรับเป็นจำนวนมาก

“คุณน้า เดี๋ยวคิมช่วยค่ะ”

“มาๆช่วยกันลูก”

คิมมี่เข้ามาช่วยสองสาวจัดโต๊ะสำหรับงานในวันพรุ่งนี้ ลดาให้คนงานที่บ้านมาช่วยกันจัดไฟที่ต้นไม้ ทำให้บ้านพฤกษาอนันต์ตอนนี้คึกครื้นกันเป็นอย่างมาก

“แล้วยัยไอร์ละ”

“อยู่กับคุณอาค่ะ กำลังมา”

พรประภาพยักหน้าให้คิมมี่ผู้จัดการของไอริน หญิงสาวน่าจะเข้าไร่เก็บองุ่นเลยยังไม่มาช่วยงาน ไม่นานทั้งสองพ่อลูกก็มาถึง เมื่อลงจากรถได้คนตัวเล็กก็เข้ามาออดอ้อนพรประภาแม่ของพระเพลิงอย่างสนิทสนม

“คุณป้า!”

“ไปเก็บองุ่นมาเหรอลูก”

เธอโอบกระชับอ้อมกอดของหญิงสาวพลางลูบแผ่นหลังของเธอไปมาอย่างอ่อนโยน

“ค่ะ! เย็นนี้เลยจะมาฝากท้องกับคุณป้า หิวมากเลย”

“ป้าให้คนเตรียมเรียบร้อยแล้ว...เดี๋ยวเสร็จไปกินข้าวกันนะลูก”

น้ำเสียงอ่อนโยนเอ่ยบอกกับเธอพลางยื่นมือไปสัมผัสที่แก้มใสก่อนจะดึงเข้ามาโอบกอดอีกครั้งด้วยความรัก

“แม่! ผมเป็นลูกแม่นะ.....กอดไอร์มากกว่าผมอีก”

ผมพูดออกไปอย่างน้อยใจ ไอรินมองหน้าผมแถมทำหน้ากวนประสาทใส่ผมอีกแล้ว ผมเลยขยี้หัวเธออย่างแรงทั้งๆทีเธออยู่ในอ้อมกอดแม่ผม

“เพลิง! ผมน้องยุ่งหมดแล้ว”

“ตาเพลิงชอบแกล้งน้องอยู่เรื่อย”

พรประภาและลดาส่งเสียงดุให้กับชายหนุ่มตรงหน้าก่อนที่เธอทั้งสองจะยิ้มให้กันไม่ต่างจากคิมที่ยืนยิ้มอยู่ข้างๆ เหมือนผู้ใหญ่จะดูเด็กสองคนนี้ออกนะว่าทั้งคู่คิดอะไรโดยเฉพาะกับชายหนุ่ม