LOGINWalden’s Point of View
“What? Choose now, Meleah. Sasayaw ka sa harap ng mga kaibigan ko, sisiping ka sa isa sa kanila, o sa akin na siyang dati mong nobyo?” Hindi na nagsalita pa si Meleah. Nang mukhang kumalma na siya, basta na lamang siyang sumunod sa akin patungo sa parking lot. Ipinasakay ko siya sa passenger seat, at pag-upo ko sa driver seat ay agad kong iniabot sa kaniya ang itim kong t-shirt. Tiningnan niya ako na parang nagtatanong kung para saan ang damit. “Suotin mo ’to, dahil malamig,” saad ko. Kung maririnig ako ng mga kaibigan ko, siguradong sasapakin nila ako. Hinding-hindi nila hahayaang maging kalmado at mabait ako kay Meleah. Alam na alam nila kung anong impyerno ang pinagdaanan ko noong mawala siya. Pero ano bang magagawa ko? Kahit alam kong dapat akong magalit sa kaniya, hindi ko magawa. “H–Hindi na kailangan,” umiwas siya ng tingin. “Dito na natin gawin ang gusto mong mangyari.” Napangisi ako. “What’s the rush?” tanong ko, pero hindi siya agad nakasagot. “Ah, dahil baka gusto mong makakuha pa ng ibang customer? I get it.” Sinimulan kong paandarin ang sasakyan. “But I don’t allow you to do that. Dalawang milyon ang ibabayad ko—hindi iyon mababang halaga, at iilang lalaki lang ang makakapagbigay sa ’yo no’n. Kaya ngayong gabi, sa akin ka. Kaya suotin mo ang damit na ’yan.” Wala na siyang nagawa. Nagsimula na akong mag-drive patungo sa condo unit ko. Ano bang iniisip niya—hahayaang ibenta pa niya ang katawan niya ngayong gabi matapos ko siyang magamit? Hindi ko alam kung bakit ko ginagawa ito, pero ang alam ko lang, ayokong gawin niya pa iyon. Sa loob ng limang taon, hindi naging maayos ang buhay ko. Naka-graduate ako sa kolehiyo nang wala siya, kahit nangako kami na sabay kaming magtatapos. After that one night, bigla na lang siyang nag-drop out nang hindi ko alam, at nang puntahan ko siya sa bahay nila, doon ko lang nalaman na lumipat na sila. Para akong mababaliw noon, but thanks to my friends dahil hindi nila ako iniwan. Tapos heto siya! Nasa tabi ko na parang walang nangyari. Na parang hindi niya ako iniwan nang basta-basta. Dapat galit ako! Dapat sigawan ko siya! Pero putcha… pagdating talaga sa kaniya, tumitiklop ako. Katulad pa rin dati—napapakalma niya pa rin ako. Pagdating namin sa condo, agad ko siyang dinala sa shower room. Itinapat ko siya sa shower at binuksan iyon. Nagulat siya at napasinghap pa. “Maligo ka. Linisin mong mabuti ang katawan mo,” saad ko bago lumabas ng shower room. Kumuha ako ng t-shirt at boxer shorts. Wala naman akong gamit na pambabae rito, kaya iyon na lang ang ipapasuot ko sa kaniya. Paglabas niya ng shower room, sakto namang nailapag ko na sa kama ang mga damit. Nagulat ako nang lumabas siya—kahit nakabathrobe, hindi ito nakasara. Kita ko ang buong katawan niyang basa pa ng tubig. Napatingin ako sa kaniyang mga mata. “Anong ginagawa mo?” tanong ko na halatang naguguluhan. “Tara na, simulan na natin para matapos na ’to,” malamig niyang sagot. Natawa ako sa sinabi niya. Dahan-dahan akong lumapit at hinawakan ko ang kaniyang baba. Tumingin ako sa kaniyang mapupulang labi. Umigting ang panga ko nang maisip ko kung ilang lalaki na kaya ang humalik dito… o kung ilan na ang gumamit sa kaniya. Parang may sumaksak sa puso ko, kaya bahagya akong lumayo. Kinuha ko ang damit at boxer shorts na nasa kama at iniabot iyon sa kaniya. “Magbihis ka na bago ka lamigin. Ayokong ako pa ang masisi kapag nilagnat ka,” sabi ko, pero bigla niyang hinawakan ang kamay ko. “A–Ano bang gusto mong mangyari? Ibinibigay ko na ang katawan ko sa ’yo. Gawin mo na ang gusto mong gawin, tapos bayaran mo ako agad.” Napabuntong-hininga ako. Hindi na talaga siya ang Meleah na nakilala ko. Sobrang laki ng pinagbago niya—hindi ganito kabulgar ang Meleah ko noon. “Ang gusto kong mangyari, magbihis ka muna. Maliligo pa ako bago ko gawin ang gusto kong gawin sa ’yo,” tugon ko saka pumasok sa shower room. Napabuga ako ng hangin dahil sa temptasyong nangyari. F*ck! I saw her full body naked. She’s the only one who can give me a boner in an instant! Mabilis akong tumapat sa shower at binuksan ito. Kailangan kong mawala ang init na nararamdaman ko. Kahit gaano ko pa siya kagustong halikan, hindi ko magawa—ayokong mangyari iyon dahil lang sa perang ibabayad ko. Pagpikit ko ng mga mata, hindi ko mapigilang maalala ang bawat detalye ng katawan niya. Walang pinagbago—balingkinitan pa rin, may katamtamang laki ng dibdib, at shaved ang private part niya. “Damn it!” Napamura ako nang maramdaman kong naninigas na naman ang taksil kong kaibigan. Kilala pa rin nito ang tanging lagusan na minsan ko nang napasok. Pagkatapos kong maligo, lumabas ako ng shower room at nagulat nang wala si Meleah. Mabilis akong lumabas ng kuwarto, takot na baka tumakas siya. Pero nawala ang pag-aalala ko nang makita ko siyang nakaupo sa sofa, nanonood ng TV habang may hawak na bote ng wine. That’s one of my collection. Kahit mga kaibigan ko, bawal humawak niyan—pero siya, tinungga pa sa harapan ko, at wala akong naging reaksyon. “Why? Akala mo ba tatakas ako? Siya nga pala, kinuha ko na itong wine mo para naman lumakas ang loob kong harapin ka sa kama mamaya,” saad niya na parang lasing na. Pinunasan ko ng towel ang buhok ko at lumapit sa kaniya. Mabilis kong inagaw ang bote. “Get up, and go to bed. Gusto ko nang gawin sa ’yo ang gusto kong mangyari,” sambit ko, dahilan para bahagya siyang magulat. “S–Sige,” utal niyang sagot, saka siya tumayo at iniwan ako sa sala. Napatingin ako sa wine collection ko at napailing. Si Meleah lang pala ang makakatikim niyon. That’s crazy. Sumunod ako sa kaniya sa kama. Naghintay lang siya roon, kaya agad ko siyang tinulak pahiga. Napasinghap siya. Pinatungan ko siya, at nakita ko sa kaniyang mga mata ang takot, imbes na tuwa. “Namiss mo ba ako, Meleah?” mahinang tanong ko. “It’s been five years.” Agad siyang umiwas ng tingin. “Hindi ko dinadala ang personal na buhay ko sa trabaho,” tugon niya. Napangiti ako at humiga sa tabi niya, saka siya niyakap nang mahigpit. “Kasi ako… namiss kita,” pag-amin ko. “A–Ano bang sinasabi mo? A–Akala ko ba gusto mong—” “Akala mo ano? Na aangkinin kita ngayong gabi? No, Meleah. I would love to make love with you, not just have sex with you. Ito ang gusto kong gawin sa ’yo. Kaya dapat yakapin mo rin ako pabalik para masiyahan ako.” Parang nag-aalangan naman siyang yakapin ako pabalik. May kung anong pumipigil sa kaniya na hindi ko alam kung ano 'yon, but I don't care. Gusto ko lang ng yakap niya— sa limang taon na nawala siya ay ito lang muna ang gusto kong maramdaman mula sa kaniya.Napatingin ang pamilya sa amin ng sabay, may halong pagkagulat at pagkalito. “Anak ninyo?!” sigaw ni Daddy Jerry, halos hindi makapaniwala.Tumayo si Carlos, pinisil ang kamay ko at tiningnan ang mga mata ng bawat isa. “Yes, Daddy. I love Rheign noon pa man. I love her very much. At alam kong limang taon na ang lumipas… and I still love her, at ngayon ko lang din nalaman na nagbunga ang pagmamahalan namin.”Humiga si Hershey at Harley sa akin, halatang nagulat pero excited. “Sabi na, eh! Kamukha talaga ni Kuya Carlos ang kambal!” sigaw nila sabay tawa at halik sa mga kamay namin.Sabay na yumakap ang kambal sa kanilang Tito at Tita.“Kung gano’n, umalis ka para itago ang kambal?” tanong ni Daddy Jerry, halatang may hinanakit sa boses niya.Umiling ako, pilit na pinipigilan ang pag-ikot ng luha sa mga mata ko. “Hindi po. Wala po akong alam na buntis ako no’ng panahon na nakipaghiwalay ako kay Carlos. Pero... kailangan ko talagang lumayo.”“Lumayo ka dahil saan?” singit ni Carlos, bakas
Rheign’s Point of ViewKatahimikan ang namayani sa loob ng kotse, halos marinig ko ang sariling tibok ng puso ko. Nakatingin si Carlos sa akin nang matagal, halos mabasa niya ang bawat lihim ko. Hindi ko alam kung paano ko haharapin ang mga mata niya—ang tingin na iyon ay parehong puno ng galit, pangungulila, at pag-asa.Huminga ako nang malalim at pilit kinokontrol ang panginginig ng kamay ko.“Carlos…” simula ko, halos bulong, “May… may kailangan akong sabihin.”Napaharap siya ng bahagya at nakahawak sa kanyang braso sa gilid ng upuan. Ramdam ko ang bigat ng titig niya sa akin, at alam kong alam niya na may itinatago ako.“Ano?” tanong niya.Tumigil ako at tinitigan ko ang mga kamay ko sa aking kandungan, ramdam ko ang init ng luha na gustong bumagsak mula sa mga mata ko.“Ang kambal… anak mo talaga sila…” bulong ko na halos hindi ko kayang sabihin.Kumalma siya sandali, at nakita ko ang kaunting pagkagulat sa mga mata niya, kasabay ng pagdali ng kanyang hininga.“They are mine…”“
Nang gabi rin na ‘yon, tahimik pa rin ang terrace. Nakatingin si Carlos sa venue mula sa balcony, iniisip kung paano niya sisimulan ang pagharap kay Rheign. Ramdam niya ang kaba, halo ng takot at pangungulila, at alam niyang hindi na puwede pang patagalin pa.Lumapit si Harley sa tabi niya, may nakangiting plano sa mukha.“Guguluhin ko si Kyle,” sabi nito, halos bulong, “At ikaw na ang bahala kung paano mo masosolo si Rheign para makapag-usap kayong dalawa.”Tumango si Carlos, nanginginig siya sa loob pero determinado.“Sige,” maikling sagot niya habang pinipilit ayusin ang boses.Hindi pa man nagsimula ang plano, ramdam na ni Carlos ang bigat ng bawat hakbang. Alam niyang hindi madali—makikita niya muli ang mga matang dati niyang minahal, at maririnig ang bawat tanong na matagal niyang iniiwasan. Pero kailangan niyang harapin ito, para sa kanya… at para sa mga bata.Habang papalapit siya sa venue, sinilip ni Harley si Kyle, na abala sa pag-aasikaso ng kambal. Nagkatinginan lang sila
Samantala tahimik lang si Carlos habang naglalakad silang palabas ng venue kasama si Aryana. Ramdam niya ang higpit ng pagkakahawak nito sa braso niya, lalo na nang maramdaman nilang kumalaw si baby kanina. Dapat ay puro saya ang nararamdaman niya—magiging ama na siya, may kasal na nakatakda. Dapat, buo na ang lahat. Pero kahit anong pilit niyang ngumiti sa fiancée niya, may ibang kirot na bumabalot sa dibdib niya.Kanina, nang makita niya si Rheign… para siyang binuhusan ng malamig na tubig. Limang taon. Limang taon na hindi sila nagkita, at sa isang iglap, bumalik lahat. Ang sakit, ang alaala, ang mga salitang hindi niya nasabi.At ngayon, naroon ito… may dalang dalawang bata. Dalawang batang may mga matang pamilyar. Mga ngiting parang kanya.Napakagat siya ng labi at pilit na iniwas ang tingin habang naglalakad papunta sa sasakyan. Ayaw niyang mag-isip. Ayaw niyang umasa. Pero habang naririnig pa rin niya sa isip ang tawa ng kambal kanina, alam niyang hindi iyon basta pagkakahawig
Pakiramdam ko ay napaso ako sa gulat at kaba, lalo na nang maramdaman kong naroon pa rin si Carlos, nakamasid sa amin mula sa di-kalayuan.Noon kasi sobrang seloso niya kaoag magkadikit kami ni Harley. Gano’n pa rin kaya ang reaction niya ngayon?“Wow, you didn’t even age a bit,” biro ni Harley habang humihiwalay sa yakap. “And… oh, my! Sino ‘tong dalawang cuties na ’to?”Lumingon siya sa direksyon nina Maliya at Skye na parehong nakatingin sa kaniya, curious.“They are my kids.” proud at nakangiti kong sambit.Napasinghap si Hershey. “Woah! May pamangkin na pala kami?! Waaah, ang cuties nila!” sabay halik sa kambal.Tuwang-tuwa naman ang dalawa na pinanggigigilan sila.“Kids, she’s your Tita Hershey, and this is your Tito Harley.” pakilala ko.Sabay na ngumiti at nag-bless ang dalawa kay Hershey at Harley.“They both look like you!” sambit ni Hershey, sabay tingin din nito kay Carlos.Napalunok ako. Harley chuckled, clearly amused, pero mula sa gilid ng mata ko, nakita ko kung paano
FIVE YEARS LATERMabigat ang ulan sa labas ng maliit naming bahay sa Italy, at sa loob, maririnig ang tawa ng dalawang munting tinig na pinakamahal ko sa mundo.“Mommy, look!” masayang sigaw ni Maliya habang ipinapakita ang ginuhit niyang bulaklak sa maliit na notebook. Katabi niya si Skye, nakanguso habang sinusubukang ayusin ang Lego na hindi magkadikit-dikit.Limang taon na ang lumipas mula nang iwan ko si Carlos, limang taon mula nang itinago ko ang pagbubuntis ko sa kanya. Sa araw na nanganak ako, umiyak ako ng walang humpay—hindi lang sa sakit ng panganganak, kundi sa sakit ng katotohanang wala siya sa tabi ko para makita ang mga anak naming ipinanganak.Pinangalanan ko silang Maliya at Skye. Maliya—mula sa salitang “liwanag,” para ipaalala sa akin na may pag-asa pa rin kahit sa gitna ng kadiliman. At Skye naman dahil noong unang beses kong maramdaman siyang kumilos sa tiyan ko, ay sobrang aliwalas ng kalangitan, parang ipinapaalala na kahit mabangis ang unos, may buhay na lalab
Meleah’s Point of View “Meleah, nalulungkot ako para sa kondisyon ng nanay mo…” mahinang bungad ng doktor, ngunit ramdam ko ang bigat sa bawat salitang bibitawan niya. “Nasa panganib ang buhay ng iyong ina.” Para akong nabingi sa unang linya pa lang. Pakiramdam ko’y nanigas ang buong katawan ko
Pagkasalubong ng mga mata namin ni Walden, para akong nabato sa kinatatayuan ko. Kita ko sa kaniyang mukha ang pagkagulat, at hindi iyon maitatanggi—pero alam kong pareho kaming nakaramdam ng parehong emosyon. Hindi ko inaasahan na sa dinami-dami ng doktor sa ospital na ito, siya pa ang mag-oopera k
Meleah’s Point of ViewKinabukasan, nagising ako sa katahimikan. Walang tunog ng tao, walang presensya ng init mula sa tabi ko. Napakunot ang noo ko at agad na bumangon mula sa kama. Hinaplos ko pa ang malamig na bahagi ng kama kung saan nakahiga si Walden kagabi—patunay na matagal na siyang umalis
Meleah’s Point of View Hindi ko alam kung ano ang dapat kong maramdaman. Dapat ba akong matuwa na nagkita kami muli at hindi siya galit sa akin? O mas dapat akong matakot dahil baka muling manganib ang buhay namin? At higit sa lahat… paano kung malaman niya ang tungkol kay Alliya? Tahimik akong







