Chapter 5

The Line We Cross

Hindi ko alam kung bakit paulit-ulit kong binabalikan ang sinabi ni Joaquin.

Kung gusto mo ng sagot, pumunta ka sa opisina ko. Mag-isa.

Mas lalo akong naguluhan nang maalala ko ang plano namin ni Mateo.

May dinner date kami ngayong gabi. Kami mismo ang nagplano nito noong nakaraang araw.

Nag-vibrate ang phone ko.

Mateo: Love, tuloy tayo sa dinner mamaya, ha? I'll pick you up at seven.

Nag-type ako ng Sure, see you later, pero binura ko rin. Hindi ko alam kung paano ako haharap sa kanya nang hindi iniisip ang lihim na dala ko.

Ako: Sorry, love. May kailangan lang akong asikasuhin mamaya. Puwede bang i-move muna natin ang dinner?

Mateo: Everything okay?

Ako: Oo naman. Everything’s fine. Bawi ako, promise.

Mateo: Okay, love. Pahinga ka rin. I miss you.

Dapat doon pa lang, magbago na ang isip ko. Pero hindi nangyari iyon. Kinuha ko ang bag ko at umalis. Hindi ko sinabi kay Mateo kung saan ako pupunta. Hindi ko rin sinabi sa sarili ko ang buong dahilan kung bakit kailangan kong makita si Joaquin.

Pagdating ko sa building, maaari pa kong umatras pero hindi ko iyon nagawa. At habang paakyat sa eighteenth floor, paulit-ulit kong sinasabi sa sarili ko na kakausapin ko lang siya. Tatanungin ko kung ano ang ibig niyang sabihin, tapos aalis na ko.

Pagbukas ng elevator, hinanap ko agad ang kanyang opisina at naroon ito sa dulong bahagi ng hallway. Kumakatok pa lang ako nang bumukas ang p***o.

“Akala ko hindi ka darating,” sabi ni Joaquin.

“Hindi rin ako sigurado kung bakit ako nandito.”

Umatras siya para papasukin ako. Nang maisara niya ang p***o, doon ko naramdaman ang katahimikan sa loob ng silid.

“May dinner date ka dapat kay Mateo,” sabi niya.

“Paano mo nalaman?”

“Narinig kong pinag-uusapan ninyo kahapon.” Tumingin siya sa akin. “Hindi ko inakalang ako ang magiging dahilan kung bakit hindi kayo matutuloy.”

“Hindi lahat umiikot sa iyo, Joaquin”

“Then tell me why you're here.”

Natahimik ako.

“Akala ko gusto mong malaman ang ibig kong sabihin tungkol kay Mateo,” sabi niya. “Noong gabing iyon, may business dinner ako. Nag-volunteer si Mateo na gamitin ang kotse ko. Hindi ko alam kung saan siya nagpunta pagkatapos noon. Pero ayokong mag-isip ka ng kung anu-ano. Wala akong ebidensiyang may ginawa siyang mali.”

“Kung ganoon, bakit mo ako pinapunta rito?”

“Dahil kailangan kong sabihin sa iyo ang totoo tungkol sa akin.”

Naramdaman kong nanlamig ang mga daliri ko.

“Hindi ko na kayang magpanggap na wala lang sa akin ang nangyari,” sabi niya. “Sinubukan kong isipin na aksidente lang iyon, Solana, na malilimutan din natin ang lahat. Pero hindi ko magawa. Naiisip kita kahit hindi dapat. Kapag nakikita ko kayong dalawa ni Mateo, kailangan kong paalalahanan ang sarili kong wala akong karapatang lumapit sa iyo.”

“Boyfriend ko ang kapatid mo.”

“Alam ko.”

“Mahal ko siya.”

“Alam ko rin. Hindi ko hinihiling na piliin mo ako. Gusto ko lang na huwag kang magsinungaling sa sarili mo tungkol sa nararamdaman mo.”

“Hindi ko alam kung ano ang nararamdaman ko.”

“Then don't decide right now.”

“I should leave,” sabi ko.

“If that’s what you want, I won’t stop you.”

Pero hindi ako gumalaw.

“Solana, tingnan mo ako.” Naghintay siya hanggang humarap ako. “Kung ayaw mong halikan kita, sabihin mo. Hindi mo kailangang gawin ito dahil sa nangyari dati.”

Bumuka ang labi ko, pero walang lumabas na salita. Alam kong puwede akong tumanggi. Alam kong susunod siya kung hihilingin kong tumigil siya. Pero hindi ko kayang sabihin ang mga salitang iyon nang hindi nagsisinungaling.

Ako ang unang lumapit.

Hinawakan ko ang mukha niya at hinalikan siya. Saglit siyang natigilan, marahil nagulat sa desisyon kong ako mismo ang gumawa ng unang hakbang. Pagkatapos, marahan niyang sinalubong ang halik ko.

Sa simula, maingat ang bawat galaw namin. Nang bahagya akong umatras, hindi niya ako hinabol. Hinintay niya akong magdesisyon kung gusto kong magpatuloy. At nang hawakan ko ang kuwelyo niya at ako mismo ang muling lumapit, doon nagbago ang halik.

“Sigurado ka ba?” tanong niya.

“Hindi ko alam,” sagot ko nang tapat. “Pero alam kong gusto kong mag stay.”

“Kung magbago ang isip mo, sabihin mo.”

Tumango ako, saka ako muling humalik sa kanya. Hinaplos niya ang pisngi ko at niyakap ako sa baywang. Naramdaman ko ang init ng kanyang katawan at ang maingat niyang paghinto sa bawat sandaling tumitingin siya sa akin para matiyak na gusto ko pa ring magpatuloy. Sa halip na umatras, inilapit ko ang sarili ko sa kanya.

Nang maghiwalay kami para huminga, idinikit ko ang noo ko sa kanya.

“Hindi nito binabago ang katotohanang si Mateo ang boyfriend ko,” bulong ko.

“Hindi,” sagot niya. “At hindi ko hinihiling na kalimutan mo iyon.”

Dapat sapat na iyon para umalis ako. Pero hinawakan ko ang kamay niya at sinabing, “Ayoko pang umuwi.”

Hindi niya ako tinanong kung ano ang ibig kong sabihin. Hinintay niya akong tumingin sa kanya, at nang muli ko siyang halikan, niyakap niya ako nang mas mahigpit.

Ang sumunod ay hindi na lamang halikan. Nagpatuloy kami sa paghaplos at pagyakap, at sa bawat sandali ay nagkaroon ako ng pagkakataong umatras. Hindi ako umatras. Nang tanungin niya kung sigurado akong gusto kong magpatuloy, malinaw kong sinabi na oo. Pareho naming alam ang bigat ng desisyon namin, pero pareho rin naming pinili na huwag nang magkunwaring wala kaming nararamdaman.

Nang lumapit siya at bumulong na maaari pa ring magbago ang isip ko, hinawakan ko ang mukha niya at hinalikan siya bilang sagot. Dahan-dahan kaming lumayo sa p***o at nagtungo sa pribadong bahagi ng opisina. Sa pagitan ng mga halik, may mga sandaling tumitigil kami para magtanong at makinig sa isa't isa. Hindi ko kayang ipangakong walang pagsisisi pagkatapos nito. Ang kaya ko lang sabihin ay may kakaiba akong nararamdaman sa kanya, at sa sandaling iyon ay pinili kong huwag itago ang katotohanang iyon.

Sa pagitan namin, wala nang pangalan ni Mateo o paliwanag tungkol sa kung paano kami napunta roon. May mga halik na marahan, may mga yakap na tila sinusubukang pahabain ang oras, at may mga sandaling nakatingin lang kami sa isa't isa, kapwa alam na hindi na maibabalik ang dating pagkakakilala namin. Hindi iyon pangako ng pag-ibig. Isa lang iyong tapat na pag-amin sa pagnanais na matagal naming pinipigilan.

Nagkaroon kami ng encounter na pareho naming pinili, at nang matapos ang mga sandaling iyon, hindi ako umalis. Hindi na iyon aksidente. Alam ko kung sino siya, at alam ko kung sino ang masasaktan kapag nalaman ang ginawa namin.

“Pinagsisisihan mo ba?” tanong niya.

Hindi ako agad sumagot. “Hindi ko alam kung ano ang mararamdaman ko bukas.”

Tumango siya. “Hindi kita pipilitin na sagutin iyan ngayon.”

Kinuha ko ang bag ko at tumayo. Sa may p***o, napalingon ako. Nakatayo pa rin siya sa gitna ng silid, tahimik, at hindi ko mabasa kung nagsisisi siya o sinusubukang pigilan ang sarili niyang lumapit ulit.

“Joaquin…”

“Hindi kita hihingan ng sagot ngayon,” sabi niya. “Pero ayokong isipin mong wala kang choice. Meron. Kanina, meron. At ngayon, meron pa rin.”

Tumango ako at lumabas.

Sa hallway, saka ko lang napansin na nanginginig ang kamay ko. Kinuha ko ang phone ko. May bagong mensahe si Mateo.

Mateo: Love, sorry. Late na naman ako. Miss you.

Tinitigan ang message niya. Mahal ko si Mateo. Hindi iyon biglang nawala dahil may nangyari samin ng kapatid niya. Pero may isa pang katotohanang hindi ko kayang burahin: alam ko kung sino ang pinili kong lapitan, at hindi ako nagkamali.

Ako ang nagkansela ng dinner namin. Ako ang pumunta kay Joaquin. Ako ang lumapit, nagpatuloy, at pinili kong mag-stay.

Dahil ngayon, hindi na lang siya ang may lihim na damdamin.

Ako rin.

That day, we crossed the line we should never have crossed.