Chapter 7

The Name He Wouldn't Say

Hindi ako nakatulog nang maayos.

Paulit-ulit kong binasa ang messages ni Joaquin, umaasang may susunod pa siyang sasabihin. Pero pagkatapos ng huling text niya, wala na. Ilang beses kong binuksan ang chat namin at ilang beses ko ring isinara. Gusto kong malaman kung sino ang babaeng tinutukoy niya, pero ayokong magmukhang naghahabol ako sa kanya.

Mas lalong ayokong aminin na gusto ko siyang makita.

Kinabukasan, nag-message si Mateo.

Mateo: Good morning, love. Can I take you to lunch? I want to make up for last night.

Matagal akong nakatitig sa screen bago sumagot.

Ako: Sure. What time?

Mateo: One. I'll pick you up.

I put my phone down. Isang oras lang ang pagitan ng lunch namin at ng tanong na matagal ko nang gustong itanong. Pero hindi ko alam kung kaya kong gawin iyon nang hindi nahahalata ni Mateo.

Alas-onse, habang naghahanda ako, may tumawag mula sa unknown number.

“Hello?”

“Solana?” Boses iyon ng isang babae. “This is Andrea. I think we need to talk.”

Napahinto ako sa pag-aayos ng hikaw ko. “Who is this?”

“Someone who knows Mateo.”

Bago pa ako makapagtanong, pinutol niya ang tawag.

Tinitigan ko ang phone ko. Andrea. Hindi ko kilala ang pangalang iyon, pero sapat na ang paraan ng pagsasalita niya para guluhin ang buong umaga ko.

Hindi ko sinabi kay Mateo ang tawag nang sunduin niya ako. Sa halip, pinili kong obserbahan siya. He was being sweet, opening the car door for me, asking if I had eaten, and telling me about a restaurant he thought I would like. Parang ordinaryong date lang. Parang walang kahit anong nakatago sa pagitan namin.

Sa restaurant, hinawakan niya ang kamay ko sa ibabaw ng mesa.

“I missed this,” sabi niya.

“Having lunch?”

“Being with you. Without work getting in the way.”

Pinilit kong ngumiti. “Then maybe you should stop bringing work everywhere.”

He laughed softly. “I'll try.”

Dumating ang waiter at umorder kami. Habang naghihintay, inilapag ni Mateo ang phone niya sa mesa. Nagliwanag ang screen. Isang pangalan ang lumitaw.

Andrea: We need to talk. You can't keep avoiding me.

Mabilis niyang binaliktad ang phone.

Hindi ko inalis ang tingin ko sa kanya. “Andrea?”

Nanigas ang mga kamay niya. “You know her?”

“She called me this morning.”

Nawala ang ngiti niya. “What did she say?”

“Nothing. She just said we need to talk.”

“Did you give her anything? Your address? Anything personal?”

“Mateo, why are you asking me that?”

He leaned back, then rubbed his forehead. “I'm sorry. I just don't want her bothering you.”

“Then tell me who she is.”

For a moment, akala ko sasagot siya. Pero dumating ang pagkain namin, at ginamit niya iyon para baguhin ang usapan. Nagsimula siyang magtanong tungkol sa trabaho ko, sa weekend plans namin, at kung gusto ko raw bang umalis kami ng Manila sa susunod na buwan.

Hindi ko na siya pinilit. Not yet.

Pagkatapos ng lunch, nagpaalam siyang may kailangan siyang asikasuhin sa office. Bago siya umalis, hinalikan niya ako sa pisngi.

“Call me when you get home, okay?”

Tumango ako. Nang makasakay na siya sa kotse, saka ko binuksan ang phone ko. May message mula kay Joaquin.

Joaquin: Did Mateo tell you anything?

Napabuntong-hininga ako.

Ako: No. But Andrea called me.

Matagal bago siya sumagot.

Joaquin: Don't meet her alone.

Ako: So you do know her.

Joaquin: I know enough. That's all I can tell you for now.

Napailing ako. Nakakainis ang paraan niya ng pagsagot—parang may hawak siyang buong kuwento pero paisa-isang pahina lang ang ibinibigay sa akin.

Ako: I'm tired of both of you keeping things from me.

Joaquin: Then come to my office. I'll tell you what I can.

Dapat hindi ako pumunta. Alam ko iyon. Pero may mga tanong na hindi kayang patahimikin ng simpleng pag-iwas.

Pagdating ko sa office niya, bukas ang p***o. Nakatayo siya sa tabi ng desk, sleeves rolled up, at may hawak na folder. Nang makita niya ako, ibinaba niya iyon.

“You came.”

“Don't sound so surprised.”

“I wasn't sure you'd want to see me after yesterday.”

“I'm not here because of yesterday.”

“Of course.”

May bahagyang ngiti sa labi niya, pero hindi umabot sa mga mata niya. Lumapit ako sa desk at inilapag ang bag ko.

“Who is Andrea?”

Nawala ang ngiti niya.

“She's connected to Mateo. That's all you need to know for now.”

“Stop deciding what I need to know.”

“I'm trying to keep you out of something complicated.”

“I'm already in it, Joaquin.”

Nagtagpo ang mga mata namin. Ilang segundo kaming walang sinabi. Pagkatapos, lumapit siya, pero huminto pa rin siya sa pagitan namin.

“I know,” mahina niyang sagot.

Nang iabot niya sa akin ang isang basong tubig, nagdikit ang mga daliri namin. Simpleng contact lang iyon, pero sapat para maalala ko ang nangyari sa office niya noong nakaraang araw. Mabilis kong binawi ang kamay ko.

“Don't,” sabi ko.

“I'm not doing anything.”

“That's the problem. You don't have to.”

Saglit siyang napatingin sa labi ko bago muling tumingin sa mga mata ko. Hindi siya lumapit. Hindi rin ako umatras.

“Solana,” sabi niya, “what happened between us wasn't a mistake I can erase. But I won't use it to keep you here.”

“Then tell me the truth.”

He looked away. “I can't tell you everything. Not yet.”

Bago ako makasagot, tumunog ang phone niya. Sinilip niya ang screen at nagbago ang ekspresyon niya.

“It's Mateo,” sabi niya.

Inilagay niya sa speaker ang tawag.

“Where are you?” bungad ni Mateo.

“Office. Why?”

“I'm coming over. We need to talk about Andrea.”

Napatingin ako kay Joaquin. Hindi niya inalis ang tingin sa akin.

Then Mateo added, “And I want Solana there.”

Nanlamig ang sikmura ko.

Hindi ko alam kung alam na ba ni Mateo na nasa harap ako ng kapatid niya, o kung nagkataon lang ang lahat.

Pero nang tumingin si Joaquin sa akin, isang bagay ang malinaw sa mukha niya.

Hindi niya inaasahan ang susunod na mangyayari.

At ilang minuto na lang, magkakaharap kaming tatlo.