Chapter 6

The Things We Hide

Hindi ko alam kung paano ako nakauwi nang hindi tuluyang bumibigay ang mga tuhod ko.

Paglabas ko sa building, wala nang bagong message mula kay Joaquin. Pero kahit wala siyang sinasabi, parang naririnig ko pa rin ang boses niya—mahinahon, mababa, at punong-puno ng mga salitang hindi namin dapat binigkas.

I crossed the line.

At ang mas nakakatakot, hindi ko alam kung gusto ko pa itong balikan.

Pagdating ko sa condo, dumiretso ako sa bathroom at matagal na naghilamos. Nang tumingin ako sa salamin, nakita ko ang babaeng ilang oras lang ang nakalipas ay may boyfriend na hinihintay siyang sunduin para sa dinner.

Ngayon, may lihim na siya sa kapatid nito.

Nag-vibrate ang phone ko.

Joaquin: Are you home?

Tinitigan ko ang message bago nag-type.

Ako: Yes.

Joaquin: Good. I won't ask you to explain what happened. But I won't pretend it meant nothing.

Napapikit ako. Pinatay ko ang screen.

Hindi pa ako nakakapagpalit ng damit nang tumawag si Mateo.

“Love, nasa condo ka na?” tanong niya.

“Oo. Kakauwi ko lang.”

“Can I come over? I know I said I was busy, but I miss you.”

Napatingin ako sa sarili ko. “Sure.”

“Twenty minutes. See you.”

Nang matapos ang tawag, napaupo ako sa gilid ng kama. Twenty minutes. Paano ko haharapin si Mateo? Paano ko siya hahalikan nang hindi naaalala ang labi ng kapatid niya?

Nagpalit ako ng damit at inayos ang buhok. Bago tumunog ang doorbell, ilang beses akong huminga nang malalim.

Pagbukas ko, sinalubong ako ni Mateo ng pamilyar niyang ngiti. May dala siyang maliit na paper bag at ang paborito kong dessert.

“Peace offering,” sabi niya, sabay abot nito. “Sorry about tonight.”

“It's okay.”

Lumapit siya at hinalikan ako sa noo. Napahigpit ang hawak ko sa paper bag. Ang simpleng lambing niya ay biglang naging mabigat.

“Are you sure you're okay?” tanong niya. “You seem distant.”

“Pagod lang siguro.”

“Then let me take care of you.”

Hinawakan niya ang kamay ko at hinila ako nang marahan palapit. Nang yumakap siya, ipinikit ko ang mga mata ko. Kilala ko ang amoy niya, ang init ng katawan niya, pati ang paraan ng paghaplos niya sa likod ko. Dati, sapat na ang mga iyon para mawala ang lahat ng pagod ko.

Pero ngayon, may ibang alaala na sumisingit.

Hinalikan niya ako. Sinubukan kong salubungin iyon nang normal, pero nang lumalim ang halik niya, bigla akong nanigas.

“Love?” Mahina siyang umatras. “Did I do something?”

Umiling ako. “No. Sorry.”

Tinitigan niya ako nang ilang segundo bago hinaplos ang pisngi ko. “You don't have to force yourself. We can just sit together.”

Mas lalo akong nakonsensiya sa kabaitan niya.

Umupo kami sa sofa. Binuksan niya ang dessert at nagkuwento tungkol sa trabaho, sa meeting na na-delay, at sa tawag na kailangan niyang sagutin. Nakikinig ako, pero may isang tanong na paulit-ulit na bumabalik sa isip ko.

“Mateo?”

“Hmm?”

“Noong isang araw, nung ginamit mo ang kotse ni Joaquin… may kasama ka ba?”

Natigil ang kamay niya sa pagbukas ng kutsara. Saglit lang, pero napansin ko.

“Why are you asking?”

“Curious lang. You said you took his car after the business dinner.”

“May dinaanan lang ako.” Ibinaba niya ang kutsara. “Why?”

“Wala. I just remembered something.”

“Solana.” Lumapit siya nang kaunti. “Is there something you're not telling me?”

Halos hindi ako makahinga. “Ikaw ba?”

Kumunot ang noo niya. “What?”

“May something ka bang hindi sinasabi sa akin?”

Matagal niya akong tinitigan. Pagkatapos, ngumiti siya, pero hindi umabot sa mga mata niya.

“Everyone has things they don't talk about, love. It doesn't mean they're doing something wrong.”

Hindi iyon sagot. At alam kong alam niya iyon.

Bago pa ako makapagtanong ulit, tumunog ang phone niya. Sinilip niya ang screen at agad tumayo.

“I need to take this.”

Lumayo siya papunta sa balcony. Hindi ko sinasadyang marinig ang usapan niya, pero nang marinig ko ang pangalan ni Joaquin, napatingin ako sa kanya.

“Not now,” mahinang sabi ni Mateo. “I told you, I'll handle it.”

Nanlamig ang mga daliri ko.

Pagbalik niya, ibinulsa niya agad ang phone.

“Work?” tanong ko.

“Something like that.”

“Joaquin?”

Bahagya siyang natigilan. “Why would you think that?”

“Name niya ang narinig ko.”

Napabuntong-hininga siya at umupo sa tabi ko. “May issue lang sa company. Nothing you need to worry about.”

“Then why do you sound worried?”

Hinawakan niya ang kamay ko. “Because I don't want you dragged into family problems.”

Gusto kong itanong kung anong klaseng problema iyon. Gusto kong sabihin na huli na ang lahat—dahil mas malalim na ang pagkakasangkot ko kaysa sa alam niya. Pero wala akong nagawa kundi tumango.

Maya-maya, nagpaalam siyang umuwi. Hinalikan niya ako sa noo at nangakong babawi sa dinner namin. Pinanood ko siyang maglakad papunta sa elevator bago ko isinara ang p***o.

Pagbalik ko sa sala, may bagong message sa phone ko. Hindi iyon galing kay Mateo.

Joaquin: He was with her again.

Napatayo ako.

Ako: Who?

Ilang segundo bago nag-reply.

Joaquin: The woman you asked me about. The one who was in Mateo's car.

Napahawak ako sa gilid ng mesa. Hindi ko alam kung bakit mas masakit basahin iyon kaysa sa inaasahan ko.

Ako: What do you know?

Dumating agad ang sagot.

Joaquin: Enough to know that Mateo isn't telling you the whole truth.

Bago ko pa siya matanong kung ano ang ibig niyang sabihin, may sumunod na message.

Joaquin: And Solana, there's something else. He doesn't know that I saw them together.

Napatitig ako sa screen. Sa unang pagkakataon, hindi ko alam kung alin ang mas dapat kong katakutan—ang lihim na ginawa ko kasama si Joaquin, o ang lihim na matagal nang itinatago ni Mateo.

At kung pareho silang may itinatago sa akin, kanino ako dapat maniwala?

Because the truth was no longer just between the twins. It was beginning to destroy all three of us.