Chapter 8

Between Two Brothers

Hindi ko alam kung bakit parang mas bumigat ang pakiramdam ko nang marinig kong papunta na si Mateo sa opisina ni Joaquin.

Nakatayo si Joaquin sa tabi ng desk niya habang ako naman ay nananatiling malapit sa sofa.

“Do you want me to leave?” tanong ko.

“Kung gusto mong umalis, hindi kita pipigilan.”

Napailing ako. “Hindi mo ba kayang minsan sabihin kung ano talaga ang gusto mo?”

Tumingin siya sa akin. “Gusto kong manatili ka. Pero alam kong hindi dapat ako ang dahilan kung bakit ka nandito.”

Bumukas ang p***o bago pa ako makapagsalita.

Pumasok si Mateo at agad kaming tiningnan. Saglit na natigil ang mga mata niya sa akin bago lumipat kay Joaquin.

“Solana. You're here.”

“Obviously,” sagot ko, pilit na pinapakalma ang boses ko.

“Can we talk?”

“I'm listening.”

Napatingin siya sa kapatid niya. “Can we have a little privacy?”

“She's not leaving,” sagot ni Joaquin.

“I'm talking to my girlfriend, not you.”

“Then talk to her. I'm not stopping you.”

“Enough,” putol ko. “Hindi ako aalis para lang makapag-usap kayong dalawa tungkol sa akin na parang wala ako rito.”

Napabuntong-hininga si Mateo at humarap sa akin.

“I know you have questions about Andrea.”

“Marami, actually.”

Umupo siya sa sofa at tinuro ang bakanteng puwesto sa tabi niya. Hindi ako gumalaw.

“Mateo, mas gusto kong nakatayo habang nag-uusap tayo.”

Tumango siya. “Okay.”

“Gaano kayo kalapit ni Andrea?”

Matagal bago siya sumagot. “We worked together. Madalas kaming magkasama dahil sa isang project. Minsan, umaabot kami ng gabi sa office. We had dinners, meetings, and personal conversations.”

“Personal conversations?”

“Mga bagay tungkol sa trabaho, family problems, pressure sa company. Things like that.”

“Hanggang doon lang ba?”

Napatingin siya sa akin. “What do you mean?”

“Mateo, huwag mo akong piliting magtanong nang paulit-ulit. May nangyari ba sa inyo?”

Napadaan ang kamay niya sa batok niya. Hindi niya ako matingnan nang diretso.

“I liked having her around,” amin niya. “She understood things I couldn't easily share with other people.”

“Hindi pa rin iyan ang tanong ko.”

“Solana…”

“Did you have feelings for her?”

Tahimik siyang tumingin sa akin bago bahagyang tumango.

“Maybe, at some point.”

Parang may kung anong dumagan sa dibdib ko.

“Paano naman ako? Nasaan ako habang nangyayari iyon?”

“I never stopped loving you.”

“Hindi iyon ang tinatanong ko, Mateo.”

Napayuko siya. Ilang segundo ang lumipas bago siya muling nagsalita.

“We kissed once.”

Naramdaman kong nanlamig ang mga kamay ko.

“Kailan?”

“Three months ago.”

“Habang tayo pa?”

“Yes.”

“Ang galing. Three months ago, nag-uusap pa tayo tungkol sa future natin. Habang ikaw pala, may ibang hinahalikan.”

“I'm sorry, love. It was a mistake.”

“Isang beses lang ba talaga?”

Hindi siya agad nakasagot.

Doon ako tuluyang nawalan ng gana na makinig sa mga paliwanag niya.

“Alam mo kung ano ang mas masakit? Hindi lang dahil may nangyari sa inyo. Kundi dahil nagawa mong harapin ako araw-araw na parang walang kahit anong nangyari.”

“Natakot akong mawala ka.”

“Pero hindi ka natakot na saktan ako?”

Wala siyang naisagot.

Mula sa gilid ng silid, narinig ko ang paggalaw ni Joaquin.

“At least ngayon, alam na niya,” sabi niya.

Mabilis na napalingon si Mateo. “Stay out of this.”

“Hindi ako ang nagsimula nito.”

“Joaquin, don't make this worse.”

“Hindi ko kailangang gawin iyon. Ikaw na mismo ang gumawa.”

“Enough!” sigaw ko.

Pareho silang natahimik.

Ayokong makita silang nagtatalo dahil sa akin, lalo na't alam kong hindi lang si Andrea ang dahilan kung bakit naging komplikado ang lahat.

“May gusto pa akong malaman,” sabi ko, nakatingin kay Mateo. “Kung alam mong mali ang ginawa mo, bakit hindi mo sinabi sa akin noon?”

“Because I didn't want to lose you.”

“Hindi mo ba naisip na mas masasaktan ako kapag sa iba ko pa nalaman?”

Lumapit siya at sinubukang hawakan ang kamay ko. Hinayaan ko siyang hawakan iyon nang ilang segundo bago ko marahang binawi.

“Please, love. I want to make things right.”

“Hindi ko alam kung paano ka muling pagkakatiwalaan.”

“Give me a chance.”

Napatingin ako kay Joaquin. Tahimik lang siya, pero alam kong naririnig niya ang bawat salita namin.

“May isa pa akong gustong itanong,” sabi ni Mateo.

“What's that?”

“May nangyayari ba sa inyo ng kapatid ko?”

Parang biglang nawala ang hangin sa silid.

Napatingin ako kay Joaquin. Hindi siya gumalaw, pero nakita ko ang bahagyang pagbabago sa mukha niya.

“Bakit mo naitanong iyan?” tanong ko.

“Because something feels different. The way you look at him. The way he looks at you.”

“Mateo, huwag mong gawing dahilan si Joaquin para makaiwas sa sarili mong ginawa.”

“I'm asking you a question, Solana.”

At sa unang pagkakataon, hindi ko alam kung paano siya sasagutin.

Puwede akong magsinungaling. Puwede kong sabihing wala siyang dapat ipag-alala. Pero paano ko sasabihin iyon nang hindi naaalala ang nangyari sa amin ni Joaquin sa opisina nito?

“Wala akong gustong pag-usapan tungkol sa kanya ngayon,” sagot ko.

Napailing si Mateo. “That's not an answer.”

“Hindi rin naman lahat ng tanong mo ay kailangan kong sagutin ngayon.”

Kinuha ko ang bag ko at naglakad papunta sa p***o.

“Solana, wait.”

Huminto ako pero hindi lumingon.

“Can we talk tonight? Just the two of us. Please.”

“Hindi ko ipinapangakong maaayos natin ang lahat pagkatapos ng pag-uusap na iyon.”

“I understand.”

Lumabas ako ng opisina. Bago tuluyang sumara ang p***o, narinig ko ang mahinang boses ni Joaquin.

“You should let her breathe, Mateo.”

Hindi ko na narinig ang sagot ng kapatid niya.

Pagdating ko sa elevator, saka ko lang inilabas ang phone ko. May bagong message mula kay Mateo.

Mateo: I love you, Solana. Please don't give up on us.

Matagal kong tinitigan ang message bago ko ito isinara.

Makalipas ang ilang segundo, may isa na namang pumasok.

Joaquin: Are you okay?

Hindi ko alam kung bakit mas madali para sa akin na sagutin ang tanong niya kaysa kay Mateo.

Ako: I don't know anymore.

Agad siyang nag-reply.

Joaquin: I wish I could hold you right now.

Napapikit ako.

Ako: Don't make this harder for me.

Joaquin: I'm trying, Solana. Believe me.

Nang bumukas ang elevator, ibinulsa ko ang phone ko at naglakad palabas.

May boyfriend akong nagtaksil sa akin. May isang tao namang hindi ko na kayang ituring na basta kapatid lang ng taong mahal ko.

At ang pinakamasakit sa lahat?

Habang iniisip ko kung paano ko muling pagkakatiwalaan si Mateo, ang lalaking gusto kong makita ay si Joaquin.