ตอนที่ 1 New meeting and new relationship. – I [3/4]

New meeting and new relationship. – I

3/4

“สรุปว่าหมอบอกว่าเป็นอะไรครับ” ผมถามย้ำและพ่อก็เดินมานั่งเก้าอี้อีกตัวราวกับว่ารู้อยู่แล้วว่าแม่ป่วยเป็นอะไร แม่มองไปยังน้าไลก่อนจะเอ่ยปากขอร้องให้น้าไลกลับบ้านไปก่อน ในนาทีนั้นความรู้สึกกังวลค่อย ๆ เริ่มเกาะกินผม

“แม่เป็นมะเร็งเม็ดเลือดขาว” ผมนิ่งไปอึดใจหนึ่งหลังจากที่แม่พูดมา ผมไม่ได้เตรียมใจมาก่อนว่าแม่จะเป็นโรคนี้ ผมคิดมาตลอดว่าแม่อาจจะแค่อ่อนแอตามวัยอายุที่เพิ่มขึ้นและจะรักษาหายได้ “แม่ตรวจเจอช่วงเดือนก่อนที่เตไปออกเรือ ระยะที่แม่เป็นอยู่คือระยะเฉียบพลัน หรือว่าระยะสุดท้ายของมะเร็ง”

“แม่ แล้วแม่ทำไมแม่ไม่เคยบอกผมเลยล่ะครับ” เมื่อตั้งสติได้ผมก็เริ่มถามทันที “แล้วหมอบอกว่ายังไง จะรักษาได้ไหมครับ”

“หมอบอกว่าระยะนี้การรักษาส่วนใหญ่ได้ผลไม่ดีนัก อาจจะอยู่ได้6-8 เดือน แต่ถ้าตอบสนองต่อการรักษาดีก็อาจจะนานกว่านั้น” พ่อเป็นคนอธิบายและผมก็รับรู้ถึงความรู้สึกว่าตกใจจนตัวชามันเป็นยังไง

แม่ผมพึ่งจะอายุห้าสิบแปดปี ตามหลักแล้วหากดูแลสุขภาพดี ๆ ไม่มีโรคภัยแม่อาจจะอยู่ได้ไปอีกสิบถึงยี่สิบปี แต่ตอนนี้ผมกับรับรู้ว่าแม่จะอยู่กับผมได้สูงสุดแค่แปดเดือนเองเหรอ มันตลกร้ายชะมัด ผมพึ่งได้เจอแม่ผมแค่ยี่สิบหกปีเองนะ ทำไมถึงจากไปไวนักล่ะ

“เพราะแบบนี้เองเหรอ แม่ถึงอยากให้ผมแต่งงาน” แม่พยักหน้ากับคำถามของผม “แม่จะต้องหายแม่จะได้อยู่กับผมไปอีกนาน เห็นผมมีหลานให้แม่ก่อน”

“ถ้าเตไม่อยากแต่งงาน ก็ไม่ต้องก็ได้ลูก แม่ไม่อยากบังคับเต” แม่บอกมาแบบนี้และผมเริ่มรู้สึกผิดเพราะตลอดเวลาที่ผ่านมาผมไม่เคยคิดเรื่องนี้เลยเพราะคิดว่าตัวเองอายุยังน้อย

แต่มิน่าล่ะ ช่วงนี้แม่ถึงได้พูดถึงเรื่องที่อยากให้ผมแต่งงานบ่อยจนผิดแปลกไป ก่อนหน้านี้แม่ไม่ค่อยสนใจการใช้ชีวิตส่วนตัวของผมมากนักจนกระทั่งหลังจากผมกลับมาจากออกเรือ

แม่ก็เริ่มพูดเรื่องให้ผมแต่งงาน และเริ่มพูดถึงลูกสาวของเพื่อนสนิทของท่านกับและสนิทกับพ่อที่ผมก็ไม่เคยเจอหน้า

“ผมอยากทำให้แม่มีความสุข แม่จะได้อยู่กับผมนาน ๆ” ผมมองแม่แล้วพยายามที่จะข่มความรู้สึกเครียดเอาไว้ในก่อนจะมองแม่ด้วยแววตาที่เหมือนไม่ได้คิดมาก

“แต่ถ้าเตแต่งกับคนที่เตไม่พอใจแม่ก็ไม่รู้ว่าจะมีความสุขไหมที่บังคับลูก” ผมดึงมือออกมาจากการเกาะกุมของผมแล้วลูบแก้มผมเบา ๆ “แม่อยากให้เตมีความสุขมากกว่านะ ที่แม่อยากให้เตแต่งงานไม่ใช่เพราะเพื่อแม่หรอก แต่แม่เห็นว่าอยากให้มีคนอยู่ด้วยในวันที่แม่ไม่อยู่”

“ไม่ครับ แม่จะต้องอยู่กับผมไปอีกนาน” ผมย้ำและพูดด้วยความรู้สึกหนักแน่นที่สุด

ในวันนั้นผมมาคุยกับหมอเกี่ยวกับอาการของแม่ หมอบอกว่าระยะนี้ยังรักษาได้แม้จะได้ผลน้อยแต่ก็มีโอกาสที่จะยื้อเวลาไปได้อีกถ้ามีปาฏิหาริย์ แต่โรคนี้จะประคองค่อนข้างยากเพราะถ้ามีแผลขึ้นมาก็จะเสี่ยงติดเชื้อง่าย แม้แต่แผลเล็กน้อยจากการแปรงฟัน

ต้องกินอาหารที่ทำให้ย่อยได้ง่ายเพื่อที่ให้ขับถ่ายสะดวก แล้วก็ต้องรักษาร่างกายให้แข็งแรงเสมอ ที่แม่เป็นโรคนี้อาจจะเพราะสิบปีก่อนแม่เคยได้รับการฉายรังสีรักษาตอนเกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์ อาจจะเป็นตัวกระตุ้นให้เกิดโรคนี้ และพอร่างกายอ่อนแอโรคก็แสดงออกมาได้เร็วขึ้น

เพราะหลายปีมานี้ตั้งแต่เกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์แม่ก็สุขภาพไม่แข็งแรงมาตลอด แต่แม่ตรวจเจอโรคนี้ช้าไป เพราะแม่แทบไม่มีอาการอะไรเลยนอกจากอ่อนเพลียวิงเวียนศีรษะ เป็นไข้ ท้องอืด หมอบอกว่าเคยมีเคสที่ไม่แสดงอาการอะไรเลยและตรวจพบโดยบังเอิญก็มี

ซึ่งดันมาเป็นแม่ของผมที่ตรวจเจอตอนโรคอยู่ในระยะที่รักษาได้ยาก

ในวันนั้นผมรู้สึกเครียดจนนอนไม่หลับ รู้สึกว่าทุกอย่างมันเหมือนฝันไป เรื่องนี้ผมได้คุยกับพี่ต่อและพี่ตาล พี่สาวและพี่ชายของผมแล้ว ทั้งคู่รู้เรื่องก่อนหน้าผมไม่เท่าไหร่ และพี่ตาลกำลังจะย้ายกลับมาอยู่ไทยก่อนกำหนดที่วางเอาไว้ คือปลายเดือนหน้า และพี่ชายผมก็จะกลับบ้านบ่อยขึ้น

ในตอนนั้นผมก็คิดว่าอยากจะแต่งงานตามคำขอของแม่เพื่อให้แม่ของผมมีความสุข เพราะตั้งแต่เกิดมาผมก็เห็นว่าแม่ของผมเป็นผู้หญิงที่สุดยอดมากแค่ไหน

ท่านสนับสนุนพ่อ สนับสนุนผมกับพี่ ๆ ให้ไปในทางที่เราต้องการ ไม่ว่าจะเรื่องไหนก็ไม่เคยขาดตกบกพร่องเลยสักครั้ง ไม่ว่าพวกเราอยากจะทำอะไรก็ขอแค่บอก แล้วพ่อกับแม่จะทำให้ให้พวกเราสมหวังแทบทุกเรื่อง มันทำให้ผมมาย้อนถามตัวเองว่ามีอะไรบ้างที่ผมทำให้แม่สมหวังดังใจ

ช่วงเวลาวันสองวันหลังจากรู้ว่าแม่ป่วยเป็นมะเร็งระยะสุดท้ายผมค่อนข้างจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเท่าไหร่นัก ก่อนไปทำงาน และหลังเลิกงานก็มักจะมาหาแม่ที่โรงพยาบาลเสมอ และวันนี้เย็นวันศุกร์ หลังจากเลิกงานผมก็มาหาแม่ทันที

ระหว่างที่ผมเดินตามทางเดินเชื่อมระหว่างอาคารจอดรถมาที่ตึกพักฟื้นผมก็คิดอะไรเรื่อยเปื่อยจนกระทั่งเดินมาถึงช่วงสวนด้านข้างทางเดินที่อยู่กึ่งกลางระหว่างตึกพักและอาคารจอดรถ

สายตาผมก็มองไปยังหญิงสาวคนหนึ่งที่กำลังเดินมาทางนี้

ท่าทางเธอดูคุ้นตาแปลก ๆ เธอเหมือนกับแฟนเก่าของผมเมื่อห้าปีก่อน เราห่างกันสักระยะสิบเมตรได้ สายตาผมยังมองเธอแต่เธอก้มมองมือถือ

จนกระทั่งเธอเงยหน้าขึ้นมาและสายตาเราก็ประสานกัน

เธอมองผม ผมหยุดเดิน ตอนนี้อยู่ในระยะที่ประมาณสักหกถึงเจ็ดเมตรได้ ผมเห็นแววตาว่างเปล่าของเธอ เธอเดินมาพร้อมแววตาที่ไม่ได้รู้สึกสะทกสะท้านอะไรในขณะที่ผมอาจจะตกใจ ตื่นเต้น หรือหลาย ๆ อย่างแบบอธิบายไม่ถูก

ผมยังคงยืนอยู่ ส่วนเธอกำลังเดินใกล้เข้ามา วินาทีนี้เธอไม่ได้มองหน้าผม สายตาเธอมองผ่านผมไปราวกับผมเป็นอากาศ เป็นรูปปั้น หรือเป็นอะไรสักอย่างที่เธอไม่สามารถเรียกร้องความสนใจจากเธอไปได้เลยสักนิด ผมรู้สึกว่าใจผมเต้นแรงมากเมื่อเธอเดินใกล้เข้ามา

ผมค่อย ๆ พิจารณาใบหน้าเธอ มันไม่ได้มีอะไรเปลี่ยนไปมากมายนัก เธอยังสวยเหมือนเดิม และอาจจะสวยมากขึ้นกว่าที่ผมเคยจำได้ ดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้น สง่างามมากขึ้น หุ่นอาจจะดีขึ้นด้วย การแต่งตัวก็ออกแนวผู้ใหญ่กว่าครั้งสุดท้ายที่ผมเคยเห็น ผมสีน้ำตาลอ่อนนั้นช่างเข้ากันเธอเหลือเกิน

เพียงระยะหนึ่งเมตรที่เธอกำลังเดินเข้ามา เธอดูเหมือนจะเดินผ่านหน้าผมไปราวกับมองไม่เห็น

ตอนนั้นมีลมพัดอ่อน ๆ มา จังหวะที่เธอเดินมาขนานกับผมก่อนจะเดินผ่านไป ปลายผมเธอโดนลมพัดมาโดนแขนของผม กลิ่นน้ำหอมที่ละมุนชวนให้ผมต้องหันไปและคว้าข้อมือเธอ

“เธอ” สรรพนามที่เคยเรียกแทนตัวกันเมื่อครั้งเก่าก่อนที่เคยคบหาหลุดออกจากปากราวกับว่ามันไม่เคยจากไปจางเศษเสี้ยวความทรงจำของผม ราวกับว่าผมพึ่งใช้คำนี้เรียกเธออยู่เมื่อวาน