ตอนที่ 1 New meeting and new relationship. – I [2/4]

New meeting and new relationship. – I

2/4

“ริณ” ตอนที่ฉันดันคุณป้าเข้ามาในรถ คุณป้าก็ลืมตาขึ้นมาเล็กน้อยก่อนจะมองฉัน ดวงตาท่านดูเหม่อลอยนิดหน่อยพลางขยับปากพูด “ดาริณ”

ฉันชะงักตอนที่ท่านพูดเสียงแผ่ว ๆ ด้วยชื่อนั้นก่อนจะจับแก้มฉัน ฉันตกใจมากนะเพราะว่าชื่อที่ท่านพูดออกมาคือชื่อแม่ของฉัน

“ไปกันเลยไหมคะ” แต่เสียงของคุณน้าคนนั้นก็มากระชากสติฉันไป

“ค่ะ ๆ” ฉันรีบวิ่งไปขึ้นรถก่อนจะรีบบึ่งไปโรงพยาบาลซึ่งเป็นโรงพยาบาลในฐานทัพเรือ เพราะคุณน้าบอกว่าใกล้ที่สุดแล้วก็เป็นโรงพยาบาลประจำของคุณป้าที่เป็นลมด้วย

พอมาถึงหมอกับพยาบาลก็กรูกันเข้ามาช่วย ส่วนฉันก็ยังไม่ได้ออกมาจากโรงพยาบาลนั้นหรอก

“ขอบคุณมากนะคะที่มีน้ำใจมาส่งน้ากับคุณพิม” คุณน้าที่ฉันจำได้ว่าแทนตัวเองว่าไล มานั่งข้างฉันหลังจากที่บอกข้อมูลต่าง ๆ กับหมอแล้ว

“ไม่เป็นไรค่ะ” ฉันยิ้มให้ “แล้วโทรหาญาติหรือยังคะ”

“โทรแล้วค่ะสามีของคุณพิมท่านเข้าไปที่กรุงเทพกำลังรีบกลับมา ส่วนลูกชายไม่รับสาย เข้าใจว่าน่าจะติดงานอยู่” น้าไลพูดก่อนจะมองไปยังห้องฉุกเฉิน

“งั้นเดี๋ยวหนูนั่งรอเป็นเพื่อนนะคะ” ฉันบอกแล้วก็ตัดสินใจแบบนั้นเพราะคิดว่าถ้าขาดเหลืออะไรจะได้ช่วย อีกอย่างหนึ่งอาการของคุณป้าท่านก็น่าเป็นห่วงมากด้วย

เรานั่งรอกันอยู่นานคุณหมอก็มาแจ้งว่าคุณป้าท่านได้นอนโรงพยาบาล แต่ระหว่างที่นั่งรอเคลื่อนย้ายไปห้องพักน้าไลก็มีสายเข้าพอดี ทำให้ฉันต้องนั่งอยู่เป็นเพื่อนคุณป้าแค่สองคน ฉันคิดว่าถ้าคุณป้าเข้าห้องพักฟื้นไปแล้วฉันถึงจะเดินทางกลับ

“คุณป้ามีอะไรหรือเปล่าคะ” ตอนฉันละสายตาจากทางซึ่งมีรถพยาบาลนำคนป่วยมาส่ง ฉันก็เห็นว่าคุณป้าพิมาลา หันมามองฉัน ฉันจำชื่อได้ตอนที่พยาบาลขานเรียกน่ะ เหมือนฉันจะเคยได้ยินชื่อนี้จากที่ไหน แต่ตอนนั้นพยาบาลก็ไม่ได้เรียกนามสกุลด้วยก็เลยไม่แน่ใจ

“เปล่าจ้ะ” คุณป้าที่ดูใบหน้าซีดเซียวราวกับกระดาษตอบกลับมา “ขอบคุณหนูมากนะลูกที่ช่วยป้าไว้ ไม่อย่างนั้นป้าคงแย่มาก”

“ไม่เป็นไรค่ะ ว่าแต่คุณป้าป่วยเป็นอะไรเหรอคะ” ฉันไม่ใช่คนชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านนะ แต่ในหัวตอนนั้นก็อยากรู้ขึ้นมาเสียดื้อ ๆ

“ป้าเป็น....เป็นมะเร็งระยะสุดท้ายลูก” ตอนที่พูดแววตาของท่านดูห่อเหี่ยวมาก

หลังจากได้ฟังฉันเงียบไปอึดใหญ่หนึ่งก่อนจะเอื้อมมือไปจับมือท่าน ฉันไม่แน่ใจเหมือนกันว่าตัวเองกำลังคิดอะไรอยู่ แต่แค่คิดว่าท่านเป็นภรรยาและเป็นแม่ของใครสักคน หากต้องจากลูกไปทั้งที่ไม่ใช่วัยอันควร ทั้งคุณป้า สามี และลูกของท่านคงเศร้าน่าดู

“หนูเป็นกำลังใจให้นะคะ” ฉันยิ้มออกมาแล้วบีบมือให้กำลังใจ แต่ทว่าตอนนั้นเองมือถือของฉันก็ดังขึ้นมาซึ่งเป็นพี่สาวฉันน่ะที่โทร “หนูขอตัวรับสายสักครู่นะคะ”

“จ้ะ” คุณป้าพยักหน้าและฉันก็เดินออกมาให้ไกลจากบริเวณคนพลุกพล่าน

“ว่าไงคะพี่พา” ฉันกรอกเสียงลงไปตามสาย

[ถึงกรุงเทพหรือยังจ๊ะ] พี่สาวส่งเสียงอารมณ์ดีกลับมา

“ยังค่ะ พอดีติดธุระนิดหน่อยก็เลยยังไม่กลับ พี่พามีอะไรหรือเปล่า” เพราะน้ำเสียงของพี่สาวดูอารมณ์ดีทำให้ฉันสงสัย

[จะชวนมาทานข้าวที่บ้านพี่ เอ็กซ์ได้ฤกษ์เปิดไวน์ล็อตที่บ่มมาตั้งแต่ตอนที่ซื้อบ้านที่แซง เตมียงมาพอดี แล้วพี่ก็ได้เนื้อออสฯ มาด้วย] เป็นเช่นนี้สินะพี่สาวถึงได้อารมณ์ดีนัก สามีของเธอมีโรงบ่มและกลั่นไวน์อยู่ที่ฝรั่งเศสซึ่งฉันก็เคยไปหลายครั้งตอนที่ฉันเรียนอยู่ที่นั่น

“ณินน่าจะถึงค่ำ ๆ แต่เดี๋ยวแวะที่บ้านพี่ก่อนเลยแล้วกันค่ะ”

[ดีเลย งั้นฝากแวะเอาเค้กกับขนมที่ร้านประจำหน่อยนะ พี่สั่งไว้แล้ว]

“ได้ค่ะ ไว้เจอกันค่ะ” ฉันกับพี่สาวคุยกันแค่นั้นก่อนจะวางสายไป ตอนฉันเดินกลับมาฉันก็เห็นว่าที่เตียงที่คุณป้านอนนอกจากน้าไลก็มีชายวัยเกือบหกสิบที่ดูแล้วน่าจะอายุเท่าๆ กับพ่อฉันอยู่ด้วย

“นี่ไงคะคุณ หนูที่ช่วยฉันไว้แล้วพามาส่งโรงพยาบาล” คุณป้าแนะนำ “ถ้าไม่ได้หนูคนนี้ช่วยไว้ฉันคงล้มหัวฟาดไปแล้ว”

“สวัสดีค่ะ” ฉันยกมือไหว้คนที่คาดเดาได้ว่าคงเป็นสามีท่าน

“ขอบใจหนูมากนะ ถ้าไม่ได้หนูภรรยาลุงคงแย่แน่เลย” ท่านมองฉันด้วยแววตาขอบคุณ แต่ในแววตานั้นฉันก็รู้สึกเหมือนมีใครอีกคนซ้อนทับอยู่ เหมือนฉันเคยเห็นแววตานี้ที่ไหนสักที่

“ถ้าสามีคุณป้ามาแล้วหนูขอตัวนะคะ เดี๋ยวจะถึงกรุงเทพค่ำเอา” ฉันยกมือไหว้อีกครั้งก่อนจะเดินกลับมาที่รถเพราะมองที่นาฬิกาแล้วมันก็สี่โมงเย็นแล้วด้วย ต้องใช้เวลาอีกเกือบสองชั่วโมงบวกลบรถติดกว่าจะถึงบ้านพี่สาวฉันน่ะ พอเข้ามาในรถสายตาฉันก็มองตรงไปข้างหน้าตอนคาดเข็มขัด

สายตาฉันก็ไปหยุดอยู่ที่ชายคนหนึ่งในระยะหลายสิบเมตร มันคลับคล้ายคลับคลาเหลือเกิน

เขากำลังเดินจ้ำ ๆ เข้าไปที่อาคารโรงพยาบาลด้วยท่าทางเร่งรีบ แต่ท่าเดินแบบนั้น รูปร่างแบบนั้น แม้จะเห็นหน้าไม่ชัดมันก็ทำให้ฉันนึกถึงผู้ชายคนหนึ่ง

ไอ้ผู้ชายเฮงซวยชาติหมาที่ชื่อเต

End Yanin Yainthida Talk

Tey Techaphon Talk

“แม่” ผมเปิดประตูเข้าไปและเห็นแม่นอนอยู่บนเตียงและใบหน้าซีดเซียว ซึ่งผมมาตอนที่แม่ถูกพามาส่งห้องพักฟื้นพอดี ผมเลยวิ่งตามมาน่ะ

“เต” แม่เรียกผมและทำท่าทางให้เหมือนสบายดีที่สุด

“แม่เป็นยังไงบ้าง น้าไลบอกว่าแม่เป็นลม” ผมมองไปยังน้าไลที่นั่งเฝ้าอยู่โซฟา แม่พยักหน้ารับเบา ๆ “แล้วใครพามาโรงพยาบาลครับ ได้ยินว่ามีคนพามา”

“ผู้หญิงวัยรุ่น ๆ น้องเตคนหนึ่งน่ะค่ะ เธอน่าจะไปทำบุญที่วัดเหมือนกัน” น้าไลบอก

“ถ้าไม่ได้หนูคนนั้นประคองแม่ไว้ตอนหน้ามืดล้ม แม่คงหัวฟาดไปแล้ว” แม่พูดแล้วเหมือนนึกถึงใบหน้าผู้หญิงคนนั้นก็ยิ้มละมุนออกมา “แถมใจดีพามาส่งโรงพยาบาลด้วย”

“ทั้งใจดี หน้าตาก็ส๊วยสวย อย่างกับนางฟ้านางสวรรค์” คนช่างเปรียบเปรยแบบน้าไลพูดออกมา “ออกไปก่อนคุณเตมาแค่แป๊บเดียวเองนะคะ เสียดายไม่ได้เจอกัน”

“จริงด้วย แม่ว่าเตจะชอบนะหน้าตาส๊วยสวย น่าเอ็นดูเชียว” ผมมองแม่ด้วยสายตาดุ ๆ

“ขนาดป่วยแท้ ๆ ยังไม่วายพูดถึงผู้หญิงให้ลูกอีก” ผมว่าพร้อมกับกุมมือแม่ที่ดูซูบลง ช่วงนี้แม่มักบ่นว่าเหนื่อยง่าย สองสามวันนี้พึ่งหายไข้ไป และผอมลงผิดปกติ แต่อาจจะเพราะแม่ป่วยทานข้าวไม่ค่อยได้เลยผอมลง “แม่ไม่สบายแล้วไปทำบุญทำไมครับ น่าจะนอนพัก”

“วันนี้แม่ก็รู้สึกมีแรงขึ้นมาก็เลยติดรถคุณวรรณออกไปน่ะลูก” แม่บอกพร้อมเสียงเศร้า ๆ

“แล้วหมอบอกหรือเปล่าครับว่าแม่เป็นอะไร ผมอยากให้หมอตรวจแม่ละเอียด ๆ เพราะแม่ไม่สบายบ่อยช่วงนี้” ผมลูบมือแม่เบา ๆ ด้วยความเป็นห่วง

“หมอบอกแล้วล่ะ” แม่บอกผมและสีหน้าก็เศร้าลงกว่าเดิม ในตอนนั้นเองพ่อก็เปิดประตูเข้ามาด้วยท่าทางร้อนอกร้อนใจ

“สรุปว่าหมอบอกว่าเป็นอะไรครับ” ผมถามย้ำและพ่อก็เดินมานั่งเก้าอี้อีกตัวราวกับว่ารู้อยู่แล้วว่าแม่ป่วยเป็นอะไร แม่มองไปยังน้าไลก่อนจะเอ่ยปากขอร้องให้น้าไลกลับบ้านไปก่อน ในนาทีนั้นความรู้สึกกังวลค่อย ๆ เริ่มเกาะกินผม

“แม่เป็นมะเร็งเม็ดเลือดขาว” ผมนิ่งไปอึดใจหนึ่งหลังจากที่แม่พูดมา ผมไม่ได้เตรียมใจมาก่อนว่าแม่จะเป็นโรคนี้ ผมคิดมาตลอดว่าแม่อาจจะแค่อ่อนแอตามวัยอายุที่เพิ่มขึ้นและจะรักษาหายได้ “แม่ตรวจเจอช่วงเดือนก่อนที่เตไปออกเรือ ระยะที่แม่เป็นอยู่คือระยะเฉียบพลัน หรือว่าระยะสุดท้ายของมะเร็ง”