ตอนที่ 1 New meeting and new relationship. – I [4/4]

New meeting and new relationship. – I

4/4

ตอนนั้นมีลมพัดอ่อน ๆ มา จังหวะที่เธอเดินมาขนานกับผมก่อนจะเดินผ่านไป ปลายผมเธอโดนลมพัดมาโดนแขนของผม กลิ่นน้ำหอมที่ละมุนชวนให้ผมต้องหันไปและคว้าข้อมือเธอ

“เธอ” สรรพนามที่เคยเรียกแทนตัวกันเมื่อครั้งเก่าก่อนที่เคยคบหาหลุดออกจากปากราวกับว่ามันไม่เคยจากไปจางเศษเสี้ยวความทรงจำของผม ราวกับว่าผมพึ่งใช้คำนี้เรียกเธออยู่เมื่อวาน

“.......” เธอไม่ตอบและมองหน้าผม สายตาเธอดูเปลี่ยนไปจากที่ผมจำได้อย่างสิ้นเชิง แววตาที่เคยเต็มเปี่ยมไปด้วยความใจดี ความอ่อนโยน ความสดใส วันนี้ ตอนนี้ นาทีนี้เธอมีแต่แววตาที่กรุ่นโกรธ เกลียดชัง และไม่หลงเหลือสิ่งที่เคยเปิดมาก่อน “ปล่อยค่ะ....”

“สบายดีไหม” ผมยังจับข้อมือเธอไว้และพูดออกไปโดยที่เธอก็เริ่มที่จะบิดข้อมือออกจากมือผม

“บอกว่าให้ปล่อย” เธอออกแรงดึงสุดกำลังและก็สามารถหลุดออกไปได้สำเร็จ ก่อนที่เธอจะหันหลังเตรียมจากไปโดยที่ไม่ได้ตอบคำถามผมเลย

“เธอ” ผมเดินไปดักข้างหน้าราวกับว่าลืมไปว่าตัวเองเคยทำอะไรกับเธอไว้ ไม่แปลกหรอกถ้าเธอจะเกลียด จะโกรธ จะไม่อยากคุย ผมรู้ตัวดีว่าผมทำอะไรลงไป

“ปล่อย ฉัน” เธอเน้นทีละคำ และพูดเสียงเข้มหลังจากที่ผมดักเธอข้างหน้า ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงทำแบบนั้น เพราะตอนนั้นผมก็ทิ้งเธอไปอย่างไม่ไยดี แต่ตอนนี้ผมกลับดีใจมากที่เจอเธอ

“ขอคุยด้วยได้ไหม” ผมถามแม้จะรู้ดีว่าคำตอบว่าเธอคงจะตอบว่าไม่ได้ “สักห้านาทีก็ได้”

“ฉัน ไม่ คุย” เธอบอกด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นและไม่สบตากับผม สีหน้าเธอบ่งบอกว่าเธอไม่สามารถที่จะหายใจร่วมโลกกับผมได้มากไปกว่านี้อีกแล้ว

สุดท้ายผมก็ปล่อยให้เธอเดินจากไป ผมก็มองตามแผ่นหลังของเธอจนแผ่นหลังเล็ก ๆ นั่นลับสายตา และผมก็ตระหนักได้ว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่ญาณินที่ผมเคยรู้จักอีกแล้ว

“เต” ผมเปิดประตูเข้ามาและเห็นว่าแม่นั้นนั่งอยู่บนเตียง พร้อมทานผลไม้อยู่ ใบหน้าแม้ถึงแม้จะซีดเซียวแต่ก็ประดับไปด้วยรอยยิ้มเหมือนอยากจะให้ผมสบายใจ “เลิกงานแล้วเหรอลูก”

“ครับ” ผมตอบเสียงเบาและเดินไปนั่งริมเตียงของแม่ ก่อนจะมองไปยังจานผลไม้ที่มีแอปเปิลถูกปอกเปลือก รวมถึงองุ่นและส้มที่ถูกแกเปลือกอย่างดี แต่เมื่อเห็นแม่อยู่คนเดียวผมจึงถาม “ใครปอกแอปเปิลให้ครับ อย่าบอกนะว่าแม่ปอกเอง หมอบอกระวังไม่ให้เลือดออกไม่ใช่เหรอ ถ้ามีดบาด...”

“แม่ไม่ได้ปอกเอง มีคนปอกให้จ้ะ” แม่รีบพูดทันทีเมื่อรู้ว่าผมกำลังดุ “แม่หนูคนที่ช่วยพาแม่มาโรงพยาบาลเขามาเยี่ยม แล้วก็ช่วยปอกให้ระหว่างที่ไลกลับไปจัดการเรื่องที่บ้าน”

“แล้วเขาไปไหนล่ะครับ” ผมสอดสายตามองหาไปรอบ ๆ ห้องพัก เพื่อหาคนที่แม่พูดถึง “ผมยังไม่มีโอกาสได้ขอบคุณเขาเลยที่พาแม่มาโรงพยาบาลให้”

“กลับไปแล้วล่ะจ้ะ เห็นบอกว่ามีธุระด่วนต้องกลับกรุงเทพ” แม่บอกมาและดูยิ้มแย้มเมื่อนึกถึงหญิงสาวคนนั้น “หนูคนนั้นใจดีมากนะ เธอมาเยี่ยมแม่อีกรอบเพราะเป็นห่วงแม่ แถมยังใจดีอยู่เป็นเพื่อนแม่ด้วย หน้าตาก็สวย ฉลาดด้วย แถมยังชอบคุยเรื่องเดียวกับแม่อีก”

“ผมควรจะจีบเขาดีไหมครับถ้าแม่ดูจะชอบเขาขนาดนี้” เพราะแม่ดูของเธอมากผมเลยกวนแม่ไป

“หน้าตาสวยขนาดนั้นแม่ว่าคงไม่โสดหรอก” แม่พูดพร้อมสีหน้าเสียดาย “แต่ว่านะแม่คุยกับหนูคนนั้นเพลินจนลืมถามชื่อเลย เขาก็แทนตัวเองว่าหนู ๆ แม่ก็เรียกหนูกับเขาด้วย”

“ครั้งหน้าเธออาจจะมาเยี่ยมใหม่ก็ได้ครับ” ผมวางมือลงบนมือข้างหนึ่งของแม่ และพูดคุยถามไถ่กับในเรื่องวันนี้ รวมถึงพูดถึงการที่แม่จะย้ายออกมาอยู่บ้านสวนหลังจากออกจากโรงพยาบาลนี้เลย

ระหว่างคุยกันอีกสิบนาทีถัดมาประตูห้องพักก็ถูกเปิดออกพร้อมกับผู้ชายคนหนึ่งที่รุ่นราวคราวเดียวกับพ่อผม ซึ่งแม่ก็เรียกเขาว่าพี่ธนนท์ ซึ่งคงเป็นลุงธนนท์ที่พ่อกับแม่เคยพูดถึงนั่นล่ะ แม่แนะนำให้ผมทำความรู้จักกับท่าน ท่าดูเป็นผู้ใหญ่ที่น่าเกรงขามมาก อาจจะเพราะเป็นนักธุรกิจด้วยล่ะมั้ง

แล้วก็เป็นผู้ชายวัยหกสิ่งที่ยังดูดีอยู่มากทีเดียว ซึ่งผู้ชายคนนี้สินะที่จะมาเป็นว่าที่พ่อตาผมในอนาคตหากไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไป

“พอไตรรงค์โทรไปบอกเมื่อวันก่อนพี่ก็รีบจองตั๋วมาเลย” ลุงธนนท์พูดกับแม่และดูเหมือนสรรพนามที่พูดก็ออกจะสนิทสนมกัน ถึงแม้ว่าจะไม่ได้เจอกันมานานมากแล้วก็ตาม “ขอโทษทีนะที่ไม่ได้มาเยี่ยมเลย หาเวลากลับไทยไม่ได้เลยจริง ๆ แต่ครั้งนี้ยังไงก็ต้องมาให้ได้”

“ไม่เป็นไรหรอกจ้ะพี่ แค่พี่มารอบนี้พิมก็ดีใจ” แม่พูดไปพร้อมรอยยิ้มเหมือนเคย “แต่ฉันก็ดีใจนะที่ยังไม่ลืมสัญญาที่เราเคยให้ไว้ด้วยกัน”

“ไม่ลืมหรอก ริณก็คงอยากจะให้เป็นอย่างนั้น เพราะริณรักพิมมากนี่” บุคคลที่ลุงกับแม่พูดถึงอาจจะเป็นภรรยาลุงที่ตายไปแล้วหรือเปล่า แม่บอกว่าเธอเป็นเพื่อนรักของแม่ “ตอนแรกพี่ก็คิดว่าพิมคงจะไม่อยากดองกับพี่ล่ะ เพราะพี่ให้ลูกกลางแต่งงานไปแล้ว เหลือก็แต่คนเล็ก คนโตก็ไม่อยากแต่งงาน”

“ตอนแรกพิมก็คิดว่าลูกสาวคนเล็กพี่จะแต่งงานไปแล้ว พอได้ยินว่ายังก็โล่งใจ” แม่พูดไปแล้วก็มองมายังผมสลับกับลุง “พิมเองก็อยากจะให้เราเป็นทองแผ่นเดียวกันเอาไว้ ถ้าไม่ทำตามสัญญาที่เคยให้ไว้กับริณคงไม่มีหน้าไปเจอกันทางโน้น

“อย่าพูดอย่างนั้นเลย ไม่ใช่ว่าจะไม่มีทางรักษาสักหน่อย” ลุงพูดปลอบใจแม่

“ก็พูดไว้ก่อน เพราะถ้าพิมได้เจอริณ พิมจะได้ยิ้มได้เต็มปากว่าลูกเราได้แต่งงานกันจริง ๆ” แม่ระบายยิ้มยามนึกถึงใบหน้าเพื่อนรัก “ว่าแต่พี่คุยกับทางลูกพี่หรือยังว่าตกลงไหม รายนี้กว่าจะยอมได้ล่ะ”

“เรื่องนั้นไม่ต้องห่วงหรอก” ลุงพูดด้วยเสียงเรียบ ๆ “ว่าแต่เราเถอะเต หน้าตาหล่อเหลา หน้าที่การงานมั่นคงทำไมถึงยังโสดอยู่ล่ะ อายุเท่าเรา พ่อเรามีลูกสองแล้วนะ”

“ผมยังสนุกกับชีวิตอยู่ครับลุง” ผมตอบไปอย่างไม่คิดอะไร

“แล้วคิดยังไงถึงยอมแต่งงานล่ะ หน้าตาก็ไม่เคยเจอ” ลุงถามต่อ

“ผมอยากให้แม่มีความสุขครับ เมื่อก่อนผมก็บ่ายเบี่ยงมาตลอด แต่ตอนนี้คิดว่าคงถึงเวลาแล้ว” ผมตอบ และวินาทีนี้ผมไม่คิดถึงอย่างอื่นเลยนอกจากความสุขของแม่ในช่วงเวลาแบบนี้

“พี่จะกลับไปคุยกับลูกสาวพี่ แล้วก็จะพามาเจอที่บ้านนะ” ลุงบอกมา

“ได้ยังไงพี่ ฝ่ายเจ้าเตเป็นผู้ชายก็ต้องเข้าไปหาสิ”

“พิมป่วยพี่ไม่อยากให้เดินทาง เดี๋ยวพี่จะจัดการเรื่องนี้กับเจ้าไตรเอง” ลุงพูดกับแม่ด้วยท่าทางอ่อนโยนและหันมายิ้มให้ผม ทำให้ผมคิดว่าคุณลุงคงเลี้ยงลูกสาวของท่านมาด้วยความอ่อนโยนมากแน่ ๆ และลุงเองก็หน้าตาดีมากแม้จะอายุอานามหกสิบแล้ว ลูกสาวลุงก็คงหน้าตาดีมากเหมือนกัน

End Tey Techaphon Talk