Kabanata 2: Ang Maling Lalaki

Hindi kilala ni Luna ang lalaking nakatayo sa paanan ng kaniyang kama. Sigurado siya roon.

“Naligaw ka ba ng kuwarto?” tanong niya, halatang nagtataka.

Malamig ang ekspresyon ng lalaki. Mula sa maayos nitong buhok hanggang sa itim na suit na suot nito, kapansin-pansing elegante ang dating niya. May kung anong kumpiyansa sa tindig nito, na para bang sanay itong masunod ang lahat ng gusto nito.

“I’m Neo. I’m the father of your baby.”

Diretso at walang pag-aalinlangan ang pagkakasabi nito.

Saglit na natigilan si Luna. Para siyang binuhusan ng malamig na tubig sa narinig. Paanong ang isang estrangherong hindi niya man lang nakikilala ay basta na lamang magpapakilalang ama ng kaniyang anak?

Biglang nagdilim ang kaniyang mukha. Sa kabila ng panghihina ng katawan, pilit siyang bumangon at dinampot ang unan sa tabi niya. Buong lakas niya itong ibinato sa lalaki.

“Manyak! Rapist! Ang kapal ng mukha mong magpakita rito! Pagkatapos ng lahat ng ginawa mo sa akin, may lakas ka pa talagang humarap sa akin? Hindi ka ba natatakot na ipakulong kita?!”

Nanginginig sa galit ang boses ni Luna.

Madaling nasalo ni Neo ang unan. Ni hindi man lang nagbago ang ekspresyon niya. Para bang walang halaga sa kaniya ang galit ng babae. Sa halip na sumagot, kalmado siyang lumapit sa kama.

Nang mapansin ni Luna na papalapit ito sa sanggol, agad niyang binuhat ang anak. Nanghihina pa ang kaniyang mga braso, ngunit mahigpit niya itong niyakap, na para bang may posibilidad na agawin iyon sa kaniya anumang oras.

“So why haven’t you called the police yet?”

Mula sa sanggol ay ibinaling ni Neo ang tingin kay Luna. Madilim ang kaniyang mga mata, ngunit nanatiling kalmado ang kaniyang mukha.

Natigilan si Luna.

Totoo. Kung sigurado siyang ang lalaking ito ang umabuso sa kaniya, bakit hindi pa niya ito ipinapakulong?

Hindi niya alam kung paano sasagutin ang tanong. Sa totoo lang, hindi pa rin buo ang kaniyang alaala sa nangyari noong gabing iyon. Ang tanging alam niya, may lalaking umabuso sa kaniya, at ang pangyayaring iyon ang tuluyang nagpabago sa kaniyang buhay.

“Dahil hindi ko pa alam ang lahat ng nangyari,” matigas niyang sagot. “Pero hindi ibig sabihin no’n ay mapapatawad na kita.”

Bahagyang kumilos ang panga ni Neo, ngunit hindi siya nakipagtalo. Sa halip, tumingin siya sa sanggol na mahimbing na natutulog sa mga bisig ni Luna.

“Then let’s make things simple,” sabi niya.

Napakunot ang noo ni Luna. Hindi niya gusto ang mahinahong paraan ng pagsasalita nito. Para bang isang simpleng usapan lang ang lahat, samantalang siya ang kailangang mamuhay sa mga kahihinatnan ng nangyari.

“Marry me, or give me custody of the baby.”

Napatingin si Luna sa kaniya, hindi makapaniwala sa narinig.

“Ano?!”

“Hindi mo kailangang sumagot ngayon,” dagdag ni Neo. “Pag-isipan mo muna. Tawagan mo ako kapag nakapagdesisyon ka na.”

“Ni huwag mong pangarapin—”

Hindi na hinintay ni Neo na matapos siya. Inilapag nito ang isang itim na business card sa mesang katabi ng kama. Makapal ang papel at may nakaukit na gintong mga letra.

“Don’t take too long, Miss Luna. My patience has a limit.”

Pagkasabi niyon, tuluyan na itong umalis.

Naiwang nakatayo si Luna sa tabi ng kama, mahigpit pa ring yakap ang kaniyang anak. Hindi niya alam kung alin ang mas dapat niyang ikagalit—ang walang pakundangang pagdating ng lalaki o ang pag-aakalang maaari nitong diktahan ang buhay nilang mag-ina.

Dahan-dahan siyang bumalik sa kama at maingat na inilagay ang sanggol sa tabi niya. Nang makita ang payapang mukha nito, unti-unting humupa ang galit na kanina pa kumukulo sa kaniyang dibdib. Ngunit kasabay niyon ang panibagong takot.

Labinsiyam na taong gulang pa lamang siya. Sa edad na dapat ay inaalagaan pa siya ng kaniyang mga magulang, isa na siyang ina. At ngayong wala siyang maaasahan, kailangan niyang protektahan ang kaniyang anak sa abot ng kaniyang makakaya.

Hindi niya kilala ang ama ng bata. Noong una niyang malaman na buntis siya, halos gumuho ang mundo niya. Gayunman, sa loob ng siyam na buwan, unti-unti niyang natutuhang mahalin ang sanggol na lumalaki sa kaniyang sinapupunan. Hindi na niya kayang isipin ang posibilidad na mawala ito sa kaniya.

Napayuko si Luna. Sa kabila ng lahat ng pinagdaanan niya, ang anak niya ang naging dahilan upang magpatuloy siya. Handa niyang harapin ang anumang pagsubok, basta ligtas ang kaniyang sanggol.

Pumikit siya at marahang hinalikan ang noo ng bata.

At sa katahimikan ng silid, bumalik sa kaniyang alaala ang gabing tuluyang sumira sa buhay niya.

Isang taon na ang nakalilipas, ipinagdiwang niya ang kaniyang debut. Napagkasunduan nila ng kaniyang nobyong si Jace na sa gabing iyon nila ibibigay ang sarili sa isa’t isa sa unang pagkakataon.

Masayang-masaya siya noon. Habang namimili ng damit para sa espesyal na gabing iyon, hindi niya mapigilang ngumiti. Kinakabahan siya, ngunit mas nangingibabaw ang pananabik. Mahal niya si Jace, at buong puso siyang naniniwalang hindi niya pagsisisihan ang desisyon nilang dalawa.

Ngunit sinira ni Megan, ang kaniyang kapatid sa ama, ang lahat ng iyon.

Nilasing siya ni Megan at pumalit ito sa kaniya sa kama ni Jace. Samantala, sa isang hiwalay at madilim na silid, isang lalaking hindi niya kilala ang umabuso sa kaniya.

Buong akala ni Luna ay si Jace ang kasama niya buong gabi. Ngunit nang magising siya kinabukasan, mag-isa na lamang siya sa silid. Wala siyang saplot, masakit ang buong katawan, at dali-dali niyang hinila ang kumot upang takpan ang sarili.

Paulit-ulit niyang tinawag si Jace, umaasang sasagot ito at sasabihing naroon lamang siya. Ngunit walang dumating.

Maya-maya, bumukas ang p***o. Pumasok ang kaniyang madrasta na si Marie, kasama ang ilang tao. Humahagulgol itong lumapit at niyakap siya.

“Luna, anak ko! Kawawa ka naman! Paano nangyari ito sa iyo? Tumawag na ako ng pulis! Hindi natin hahayaang makalusot ang hayop na gumawa nito sa iyo!”

Sa likod ng mga luhang iyon at ng kunwaring pag-aalala ni Marie, mabilis na kumalat ang balitang may nangyari kay Luna sa isang lalaking hindi niya nobyo.

Parang apoy na kumalat ang tsismis. Sa paaralan, sa simbahan, at maging sa palengke, pinag-uusapan siya ng mga tao. Bawat bulong at mapanghusgang tingin ay tila panibagong sugat na idinadagdag sa kaniyang dinadala.

Ang kaniyang ama namang si Luis ay hindi man lamang nag-abalang alamin ang katotohanan. Sa halip, sa harap ng maraming tao, malakas siya nitong sinampal.

Hanggang ngayon, tila nararamdaman pa rin ni Luna ang hapdi ng sampal na iyon. Mas masakit pa iyon kaysa sa lahat ng pinagdaanan niya, dahil nagmula iyon sa taong inaasahan niyang unang magtatanggol sa kaniya.

Isang malakas na katok ang biglang gumising sa kaniya mula sa mapait na alaala.

Akala ni Luna ay bumalik si Neo. Puno pa rin ng galit ang kaniyang dibdib kaya maingat niyang inilapag ang sanggol sa kama. Pagkatapos, pilit siyang bumangon at padabog na binuksan ang p***o.

“Ano na naman ang kailangan mo?!”

“Ay, grabe! Ang init naman ng ulo mo!”

Tinanggal ng babaeng nasa labas ang suot nitong itim na salamin. Lumitaw ang mukha ni Megan, kumpleto sa maayos na makeup at malapad na ngiti.