Kabanata 4: Isang Tambay

Mahigit isang buwan ding pabalik-balik ang mataas na lagnat ni Luna bago tuluyang bumuti ang kaniyang kalagayan. Sa mga panahong iyon, madalas ay hindi na niya alam kung umaga o gabi na. Ang puting kisame ng ospital at ang mahinang tunog ng mga kagamitang medikal sa paligid ang palagi niyang nakikita at naririnig.

Sa tuwing maririnig niya ang iyak ng kaniyang anak, muli siyang nagkakaroon ng lakas ng loob. Maaaring hindi naging maganda ang simula ng buhay ng sanggol, ngunit ipinangako ni Luna sa sarili na gagawin niya ang lahat upang mabigyan ito ng magandang kinabukasan.

Nang makabawi na siya ng lakas, agad niyang hinanap ang itim na business card na iniwan ni Neo. Matagal niya itong pinagmasdan bago kinuha ang cellphone at tinawagan ang numerong nakasulat doon.

Dalawang beses siyang nag-alinlangang pindutin ang call button. Sa tabi ng kaniyang kama ay naroon si Yaya Wilma, may hawak na tasa ng mainit na lugaw. Napansin ng matanda ang ginagawa niya, ngunit hindi ito nagtanong. Hinayaan lamang siya nitong magpasya para sa sarili.

Sa wakas, itinuloy ni Luna ang pagtawag.

Isang ring pa lamang ay may sumagot na.

“I’ll be there tonight.”

Iyon lang ang sinabi ni Neo bago ibaba ang tawag.

Napakurap si Luna. Hindi man lang nito tinanong kung sino ang tumatawag o kung ano ang kailangan niya. Para bang alam na nitong tatawag siya.

Gabi na nang dumating si Neo sa ospital.

Magkaharap silang naupo sa maliit na mesa sa loob ng silid. Walang pagbati, walang kamustahan, at lalong walang ngiting palitan. Para silang dalawang taong nagkita upang pag-usapan ang isang seryosong kasunduan.

Sa labas ng bintana, kumikislap ang mga ilaw ng lungsod. Paminsan-minsan ay naririnig ang busina ng mga sasakyang dumaraan sa ibaba.

Payat at maputla pa si Luna dahil sa matagal niyang pagkakasakit. Gayunman, nanatiling malinaw ang kaniyang mga mata. Nanghina man ang kaniyang katawan, hindi naman tuluyang nawala ang katatagan ng kaniyang loob.

Tahimik niyang pinagmasdan ang lalaking nasa tapat niya. Ngayon lamang niya ito nagkaroon ng pagkakataong tingnan nang mabuti.

Nakasuot si Neo ng maitim na polo. Litaw ang malalapad niyang balikat at mahahabang bisig kahit nakaupo lamang siya. Nakatupi hanggang siko ang manggas ng kaniyang polo, at sa kaliwang pulso ay may relong halatang luma na at matagal nang ginagamit.

Napakunot ang noo ni Luna.

Para sa kaniya, ang relo ay parang handbag ng isang babae—madalas itong nagsisilbing palatandaan ng katayuan sa buhay. Ngunit iba ang ipinahihiwatig ng relong suot ni Neo.

Hindi kaya kapos ito sa pera? O isa ba itong lalaking umaasa lamang sa ibang tao?

“Ilang taon ka na?” tanong ni Luna.

“Twenty-eight,” sagot ni Neo.

“Ano’ng trabaho mo?”

Bahagyang tinaas ni Neo ang isang kilay.

“Background check ba ’to?”

“Wala ba akong karapatang malaman ang kalagayan ng ama ng anak ko?” seryosong sagot ni Luna.

“I run a small business with some friends.”

Tumango si Neo, na para bang hinihikayat siyang magpatuloy sa pagtatanong.

Lalong kumunot ang noo ni Luna. Pamilyar sa kaniya ang ganitong sagot. Kapag walang maayos na trabahong maipagmamalaki ang isang lalaki, madalas nitong sabihing may negosyo siya. Pero kapag tinanong kung ano talaga ang negosyo, wala namang maibigay na malinaw na sagot.

“May permanente ka bang tirahan?”

“None,” tapat na sagot ni Neo.

Napahawak si Luna sa noo.

Wala talaga?

Hindi niya alam na hindi naman talaga walang bahay si Neo. Sa dami ng pag-aari nito, wala lamang itong iisang lugar na palagi nitong tinutuluyan.

Lalong tumibay ang hinala ni Luna na isa itong tambay na umaasa sa ibang tao.

“If you don’t mind, puwede ring sa parents’ house ko muna tumira ang bata,” dagdag ni Neo.

Natigilan si Luna.

Sa bahay pa ng mga magulang nito?

Hindi niya alam na kabilang ang pamilya Gutierrez sa mga pinakamatatandang angkan sa bansa. Napakaraming ari-arian ng pamilya, at ang malawak nilang ancestral estate ay maihahambing sa isang palasyo.

Ngunit para kay Luna, malinaw na malinaw ang lahat.

Hindi lang pala walang permanenteng tirahan ang lalaking ito. Nakikitira pa ito sa mga magulang niya!

“Are you done with your questions?” tanong ni Neo, bahagyang kumikipot ang mga mata.

“Oo. ’Yan muna,” iritadong sagot ni Luna.

Grabe. Kailan pa naging ganito kakapal ang mukha ng mga tambay?

Walang imik na inilapag ni Neo ang dalawang dokumento sa mesa.

Napatingin si Luna sa mga papel. Ang una ay isang prenuptial agreement, samantalang ang ikalawa ay kasunduan para sa paglilipat ng kustodiya ng kanilang anak.

Hindi man lang niya pinag-aksayahan ng oras ang prenup. Kinuha niya iyon, pinunit sa gitna, at basta na lamang inihagis sa basurahan sa paanan niya.

Tahimik na pinanood ni Neo ang ginawa niya. Hindi ito nagpakita ng pagkagulat o pagkainis, na para bang wala itong pakialam sa desisyon ng babae.

Pagkatapos, kinuha ni Luna ang natitirang dokumento. Nilaktawan niya ang mga unang pahina at dumiretso sa huling bahagi, kung saan nakalaan ang puwang para sa kaniyang pirma.

Napatigil siya.

Isang pirma lamang ang kailangan, ngunit alam niyang hindi na basta-basta maibabalik ang lahat kapag ginawa niya iyon. Kapag pumirma siya, maaaring hindi na niya makasama ang kaniyang anak sa tuwing gugustuhin niya.

Ngunit agad na bumalik sa isip niya ang mapanuring bulungan ng mga tao, ang sampal na tinanggap niya sa harap ng lahat, at ang kahihiyang idinulot sa kaniya ng sarili niyang pamilya.

Ano nga ba ang maibibigay niya sa kaniyang anak sa ngayon, bukod sa isang buhay na puno ng paghihirap?

Mahigpit niyang hinawakan ang ballpen.

Bago pa siya magbago ng isip, pumirma siya.

Hindi niya alam na may kasama palang kasunduan para sa kaniyang pinansiyal na kinabukasan ang dokumentong iyon. Nakapaloob dito ang mga ari-arian, bonds, investment funds, at maging ang isang maliit na kumpanyang nakalista sa stock exchange.

Hindi mahalaga kay Neo ang pera. Hindi rin siya nagdamot sa babaeng nagsilang sa anak niya. Gayunman, hindi na niya ipinaalala kay Luna na basahin ang buong dokumento.

Sa halip, pinanood lamang niya ito na para bang may nakaaaliw na palabas sa harap niya.

“Malas ko lang talaga,” sabi ni Luna habang ibinabalik ang pirmadong kasunduan.

Pagkatapos, inilapag niya sa harap ni Neo ang isang susi at isang bank card.

“May condo ako sa Katipunan. Kapag isang buwan na ang baby, doon na kayong dalawa tumira. Magbibigay ako ng buwanang allowance para sa mga gastusin niya. Basta huwag kayong magwaldas. Sapat na ’yon para sa inyong mag-ama.”

Tumingin si Neo sa susi, sa bank card, at pagkatapos ay kay Luna.

Sa unang pagkakataon, bahagyang nagbago ang ekspresyon niya. May lumitaw na kalahating ngiti sa kaniyang mga labi, kasabay ng bahagyang pagtaas ng kilay.

Hindi niya inaasahan ang ganitong pangyayari.

Wait. Am I being… kept?