Chapter 2

*Kring* *kring* *kring*

Agad akong nagising dahil sa tunog ng aking cellphone—isang tawag mula sa aking tita Fiona, ang kapatid ni Daddy.

Kahit inaantok pa, agad akong umupo nang maayos, pinindot ang answer button, at tinapat sa aking tainga ang cellphone. Nasa tabi ko pa si Viktor, natutulog. Sinulyapan ko ang orasan sa gilid ng kama—alas otso na pala ng umaga.

Ilang minuto ang lumipas, ngunit wala pa ring nagsasalita mula sa kabilang linya.

“Hello, tita? Why?” tanong ko.

Kalaunan, ang katahimikan ay napalitan ng mahihinang hikbi. Boses ni Tita—umiiyak. Hindi ko alam kung bakit, dahil hindi pa rin siya makapagsalita nang maayos.

“Tita? Are you okay? What’s wrong?” sunod-sunod kong tanong, dala ng labis na pag-aalala.

“Ali, your dad… he– he’s gone…” utal niyang sabi sa pagitan ng pag-iyak.

Kahit kakagising ko lang, malinaw kong narinig ang sinabi niya—alam ko ang ibig niyang ipahiwatig. Ngunit napatawa pa rin ako nang mahina, isang pilit at hindi totoo.

Pinilit kong patatagin ang sarili ko. Ayokong maniwala.

“Tita, what are you talking about? Kasama ko pa nga si Dad kahapon…” nanginginig ang boses kong sagot.

Totoo ’yon—kasama ko pa si Daddy kahapon. Nakikita ko pa sa isip ko kung paano siya ngumiti habang kumakain kami sa isang restaurant, parang walang anumang masamang mangyayari.

“Naaksidente siya kaninang umaga, habang papunta sa opisina, he was declared death on arrival, Ali…” umiiyak na paliwanag sa akin ni tita sa akin, pilit pinapaintindi na wala na si Daddy.

“No… that's not true…” umiiling-iling ako habang umiiyak, na animo’y makikita niya ako ngayon.

“Ali…” tawag ni tita sa akin, kasabay ko ay umiiyak din.

Nabitawan ko ang aking cellphone at tuluyang lumabas sa aking bibig ang malakas na hagulgol, hindi ko alam kung ano ang nararamdaman ko ngayong oras na ito, alam kong wala na akong maisip pa, ni maramdaman ay wala.

Hindi napansin na nagising ko na pala si Viktor, na ngayon ay nagtataka na sa kaniyang nakikita ngayon.

“What happened?” nagtataka niyang tanong sa akin. Hinawakan niya ang aking pisngi, hinarap sa kaniya.

“Wa–wala na si Daddy, Viktor…” nahihirapan kong usal sa kaniyang harapan, kita ko naman ang gulat sa mga mata niya.

“What?! But he's too healthy?” panibagong tanong niya sa akin.

“Naaksidente ang daddy… wala na ang daddy ko…” para kong bata na sabi sa kaniya, naramdaman ko na lamang ang kaniyang yakap sa akin.

Kahit akap niya ako, hindi ako natigil kakaiyak, hindi nabawasan ang nararamdaman ko ngayon, nananatiling malungkot, nananatiling nasasaktan…

NARIRITO kaming lahat sa lugar kung saan namin ililibing si Daddy, isang linggo lamang ang tinagal ng burol ni Daddy, dahil na rin sa gusto na siya ipalibing ni tita Dina, na agad naman sinangayunan nila tita Fiona. Naiintindihan ko naman sila, ayoko na rin makita si Daddy na naririto nga sa tabi ko, ngunit nasa loob ng kabaong.

Ayoko na siya makitang ganito, hindi ko gustong paulit-paulit maalala na wala na si Daddy… wala na akong magulang.

Ang nasa isip ko na lamang ay magkasama na sila ni Mommy.

“Thank you so much for coming, I really appreciate you all. Alam ko na lahat tayong naririto ay mahal ang aking Daddy, he's too soft, he's too kind, hindi niya gustong may nalulungkot dahil sa kaniya. I hope na bago tayo umalis dito, lahat ay iwan natin dito ang lungkot, sa behalf ng aking Daddy ay nais kong umuwi kayo na ang dala lamang ay ang masasayang alaala natin sa kaniya.” Mahaba kong saad sa kanilang harapan, naiiyak man ay nagawa ko iyon sabihin lahat.

Narinig ko naman ang iyakan nilang lahat, marami ang naririto, patunay na marami nga talaga ang nagmamahal sa aking ama.

Nilibing ang aking ama, umuwi ang lahat, nagpaalam na sa akin si tita Fiona, ngunit ako ay nanatiling naririto pa rin. Hindi ko pa rin kaya umuwi, hindi ko pa gustong iwan ang daddy ko rito.

“Alina,“ tawag sa akin, nilingon ko si tita Dina, nasa tabi niya si Ellice.

Bakas sa mukha nila na tila walang nangyari, tila hindi nagluksa ang kanilang mga mata.

Tumayo ako mula sa pagkakaupo.

“Wala na ang iyong ama, wala na rin tayong koneksyon sa isa't isa. Ito na ang oras upang magkalayo tayo ng landas.” Makabuluhang sabi niya sa akin.

Nagtataka naman ako dahil sa sinabi niyang iyon sa akin.

“Tita? Aalis ho kayo?” agad kong tanong dito.

Isang malakas na halakhak naman ang binigay sa akin ni Ellice, isang halakhak na pinapamukha sa akin na para ba akong isang tanga.

“What are you talking about? Hindi kami ang aalis,” nakatitig lamang ako sa kanilang dalawa, nanunuya naman ang tingin nila sa akin. “Ikaw, ikaw ang aalis.” Turo niya sa akin.

Nangunot naman ang noo ko.

“Ho? Ellice, Tita? Ano po ba ang sinasabi niyo?” paulit-paulit kong tanong sa kanilang dalawa.

Mahinang tumawa si tita, nakangisi naman si Ellice. Alam ko na kung ano ang tinutukoy nila.

“Mula ngayon, hindi ka na ulit tutungtong sa mansyon, ako ang asawa ng iyong ama kaya naman ako ang masusunod. Maging lahat ng kaniyang negosyo ay akin na rin, lahat ng kaniyang ari-arian ay mapupunta na sa aking pangalan.” Maliwanag at mahaba niyang sabi sa akin, bawat salita ay tila sinadyang ibaon sa aking dibdib upang mas lalo kong maramdaman ang bigat ng katotohanan.

Walang pag-aalinlangan sa kaniyang tinig, para bang matagal na niya itong pinag-isipan at ngayon lamang niya piniling iharap sa akin nang walang kahit anong awa.

“Oras na tumungtong kang muli sa mansyon na iyon o ano mang mga naiwan niya, sisiguraduhin kong mawawala ang lahat sa ‘yo.” Muli niyang sabi sa akin.

Hindi siya nag-iwan ng puwang para sa pagtutol o paliwanag—ang lahat ay malinaw, at ako ay wala nang karapatang magtanong pa.

“Bye, my dear stepsister.” Seryoso ngunit may bahid ng pang-aasar sa boses ni Ellice, hinawi niya rin ang aking buhok sa mukha at nilagay iyon sa likod ng aking tainga.

Malinaw pa sa tubig, nakita ko kung ano ang intensyon nila sa aking ama—kayamanan.

They took everything…