LOGINNapatingin ako sa unipormeng suot ko. Hindi ko maiwasang ikumpara ang sarili ko sa babae. Kitang-kita ang magandang hubog ng katawan nito sa mukhang mamahalin niyang dress na hapit na hapit sa katawan niya.
Kumirot ang puso ko kung paano niya haplusin ang braso ni sir Axel. Habang todo ngisi naman ng amo ko, tila natutuwa sa pag-uusap nilang dalawa. Dahan-dahan akong napaatras at naisip na magkulong na lamang. Ngunit akmang aakyat na sana ako pabalik, nang makita ako ni Aling Roseta. “Oh, Ezrha… nandiyan ka na pala. Kumusta ang pakiramdam mo?” Dahil napalakas ang boses ni Aling Roseta. Sabay na napalingon sa akin ang dalawa. “O-okay naman na po. Kaya ko na pong magtrabaho,” pilit na ngiti ko. “Sigurado ka ba?” Napatango ako. “Kung ganoon, tulungan mo muna ako sa kusina.” Tahimik naman akong sumunod sa likuran ni Aling Roseta. Bago tuluyang umalis, nagkatinginan kami ni sir Axel. Ngunit ako ang naunang umiwas ng tingin sa amin. “S-sino po iyong babae na kausap ni sir, Aling Roseta?” Kinuha ko ang pagkakataon upang magtanong habang naghihiwa ako ng bawang at sibuyas. “Ah, iyon ba? Kababata iyon ni sir. Si ma’am Alexa. Bata pa lang ay palagi na iyang magkasama ang dalawa. Kaya hindi ako magtataka na magkatuluyan din iyan ang dalawa, eh. Bagay naman sila, ‘di ba?” kakaibang kirot ang naramdaman ko sa tanong ni Aling Roseta. “B-bagay nga…” mapait na wika ko. Alam kong wala akong maibubuga. Bukod sa magkasama na talaga sila noon pa. Isa lamang akong hamak na maid sa bahay nila. “A-aray!” reklamo ko nang bigla kong madala ang daliri ko sa hiwa. “Naku, hindi ka nag-iingat. Ako na riyan. Maupo ka na lang muna. Panoorin mo na lang akong magluto.” Tahimik akong sumunod kay Aling Roseta. Dahil sa totoo lang ay nawalan ako ng gana na magtrabaho. Inutusan ako ni Aling Roseta na dalhin ang pagkain sa dining area. Nang makarating doon, bumungad si sir Axel at kaibigan niya na nagtatawanan. “Kailan ba uuwi si mommy at daddy mo? I miss you, Axel. Sa sobrang pagkamiss ko sa ‘yo ay ako na mismo ang bumisita rito,” malambing na wika ng babae. “I’m not sure. But anytime, I can go home or take a vacation with you, Alexa.” Mabigat ang loob ko habang nilalapag ang pagkain sa hapag. Hindi ko nilingon si sir Axel kahit ramdam ko ang malalim na titig niya sa akin. “Iyon naman pala, eh. Bakit hindi ka pa umalis dito. Alam ko naman na ayaw mong umuwi rito dahil nababagot ka. Maliban na lang kung may pinagkakatuwaan ka ngayon.” Hindi ko narinig na sumagot si sir Axel. Gusto ko mang tingnan ang reaksyon niya. Ngunit ayaw kong tapunan siya nang tingin. Nang mailapag ko na lahat at akmang aalis na. Nagulat ako nang bigla niyang hinagip ang palapulsuhan ko. “What happened?” tanong niya bigla. Nakatingin sa daliri kong nahiwa ko kanina. Ang talas naman ng mga mata niya. “U-uh… w-wala po ‘to, sir. Aksidente kong nasugatan ang kamay ko,” sabi ko sabay tanggal ng kamay ko sa kaniya. “May medicine kit sa kwarto ko. Gamutin mo ang daliri mo roon,” utos niya sa akin. Napalunok at napatango. “S-sige po, sir.” Tinalikuran ko sila. Bago pa man ako tuluyang makabalik sa dining area. Narinig ko ang tanong ng babae sa kaniya. “Sino iyon, Axel?” bakas ang pagtataka at kakaibang pagdududa sa boses ni Alex. “Katulong namin sa bahay na ito,” narinig kong sagot ni sir. Totoo naman ang sinabi niya. Ngunit hindi ko maiwasang makaramdam ng kirot sa dibdib. Noong marinig ko ang bagay na iyon, pakiramdam ko’y mas lalong ipinaparamdam sa akin na hindi ako pwedeng mangarap… sa kaniya. Inaamin niyang dati pa lang talaga, mayroon na akong atraksyon kay sir Axel. Hindi ko man siya nakita sa personal, nakuntento na ako sa pagpapantasya sa mga larawan niya. Kung tutuusin, masyado akong maswerte na bukod sa nahawakan ko siya ay naranasan ko rin na magnasa ang katulad niya sa akin. Napabuntong-hininga ako. Hindi ko sinunod ang utos niya sa akin kanina. Hindi ako pumunta sa kwarto niya. Sanay na ako sa ganito. Hindi ko kailangan ng gamot. Tila namanhid na nga ang daliri ko dahil wala akong naramdaman ni kahit katiting na sakit. Ang mas masakit ay iyong nararamdaman ko. Pero wala akong magagawa… Kahit kahit kailan ay masyadong malayo ang langit para abutin ng lupa. Kaya nga tinitingala lamang ito ng mga tao. Masyado akong hangal dahil nakalimutan kong itatak sa isip ko iyon dahil lamang sa sandaling kaligayahan na bigay ng langit sa akin. Narinig kong sabi ni Aling Roseta, nakaalis na ang kaibigan ni sir Axel. Upang hindi makita ang mukha niya, ginawa ko na ang trabaho ko habang naroon pa ang babae kanina. Ngayon ay nakahilata lamang ako sa kama at halos gumulong dahil hindi makatulog. Naisipan kong tulog na ang lahat. Kaya lumabas ako. Nagbabalak na pumuslit ng gatas sa ref. Naglalakad pa lamang ako sa gitna ng hallway. Nagulat ako nang may biglang humatak sa kamay ko patungo sa madilim na parte. Nanlaki ang mga mga mata ko. May humawak sa labi ko upang hindi makagawa ng anumang ingay. “Shh… hindi ako makapunta sa kwarto mo dahil hindi pa tulog si Aling Roseta,” nanindig ang balahibo ko nang maramdaman ang mainit na hininga ni sir Axel sa tainga ko. Pareho naming pinanood mula sa madilim na parte si Aling Roseta na naglalakad sa hallway. Lalo pa akong napaatras, natatakot na baka mahuli ni Aling Roseta. I heard him groaned behind me when I pressed myself harder, making our body so close. Napapikit ako nang maramdaman ko ang bukol kung saan nakatago ang alaga niya. “Sinasadya mo ‘to,” he whispered. I moaned when he suddenly encircled his finger on my nipples. Oo, hindi na naman ako nakasuot ng bra! His hand dropped on my tight and found my sensitive flesh. Iyon naman ang inaabala niya ngayon. A moan escaped from my lips. Bigla niyang tinakpan ang labi ko. “Ingay…” puna niya ngunit ramdam ko ang ngisi. Nanlaki ang mga mata ko nang makita si Aling Roseta na pinagbuksan ang guard ng p***o. Hinila siya nito palabas at alam kong sa guardhouse na naman tutungo ang dalawa. Buong akala ko ay magagalit si sir Axel sa nakita. Ngunit naramdaman ko ang tawa niya. “Aling Roseta is in love,” natutuwang wika niya. Hindi ko alam kung paano ako sumabog ulit sa gabing iyon. Basta’t pagkatapos no’n ay dinala niya ako sa kwarto at ginamot ang daliri ko. Bahagya niya pa akong tinimplahan ng gatas at hinatid sa kwarto ko."Umupo ka na. Ilagay mo lang rito si Lexie sa kuna. Itatabi ko lang siya sa atin," wika ni Axel nang matapos sa pagluluto.Napatango ako. Nilagay ko ang anak namin sa kuna. Mabuti naman at hindi umiyak si Lexie dahil nilagyan agad ni Axel ng pinggan at kutsara ang bata para laruin niya ito.Tahimik akong umupo sa upuan na ipinaghila niya para sa akin. Tinulak niya ang kuna palapit sa hapag namin.Pinanood ko siyang tumungo sa kusina at pagbalik ay may dala siyang mangkok na may ulam. Inayos niya ang mga plato at kanin sa lamesa.Gustuhin ko mang tumulong, alam kong hindi niya rin ako papayagan.Umupo siya sa harap ko at sinandukan ako ng pagkain. Tahimik ako habang tinititigan siya. Parang may humahaplos sa puso ko habang pinapanood siya sa ginagawa niya.At bakit niya ba ginagawa ito?Ngunit natatakot akong tanungin sa kaniya ito. Natatakot ako sa magiging sagot. Natatakot ako na baka nagkakamali lang ako ng iniisip. Natatakot akong umasa.Napasimangot ako nang maisip na ganito rin b
Una kong naramdaman ay ang pagbigat ng talukap ng mga mata ko, hanggang sa mahila ako ng antok.Nagising ako na magaan na ang pakiramdam ko. Kinapkap ko ang kamay ko sa katabi ko, ngunit napadilat ako nang unan lang ang tanging nakapkap ko.Napabalikwas ako ng bangon nang mapagtantong wala na si Lexie. Inilibot ko ang tingin ko sa paligid.Nanlaki ang mga mata ko nang mapagtanto kong walang katao-tao.Wala si Lexie at Axel!Mabilis akong tumayo. Ni wala na sa isip ko ang mag-ayos. Ramdam ko ang pamamawis ng buong katawan ko sa kabila ng lamig na nararamdaman ko.Halos matalisod ako sa pagmamadaling tumakbo pababa ng hagdan.Ramdam na ramdam ko ang init ng mga mata ko. Tahip-tahip ang kaba ko. Para akong nawawala sa sarili sa iniisip kong baka kinuha na ni Axel ang anak ko!Kilala ko si Axel. Hindi siya ganoon.Pero malay ko ba?Dalawang taon na rin ang nakalipas. Maraming nagbago.Baka naisip niyang kunin sa akin ang anak ko.Ngunit sa kalagitnaan ng pagtakbo ko, bigla kong naamoy ang
Nakakahiya!Baka isipin niyang sinadya ko iyong ihulog. At bakit kasi itong lingerie ang napulot ko sa sobrang pagmamadali ko kanina? Ang inaakala kong simpleng panty na napulot ko ay lingerie pala iyon.Baka kung ano na ang isipin ni Axel!That lingerie was a gift from Doña Felicia. Hindi ko nga alam kung bakit iyon ang iniregalo niya sa akin kahit tutuusin, ang dami namang puwedeng bilhin para ibigay sa akin.Pakiramdam ko ay kasing-pula na ako ng kamatis. Hindi ako makatingin sa kaniya habang nagmamadaling pinulot ang lingerie ko. Pagkakuha ko noon ay kumaripas ako papuntang banyo.I heard his chuckle because of what I did. I slammed the door before I entered. Nagngitngit ako habang isinusuot ang lingerie ko.Nadako ang tingin ko sa salamin. Pinanood ko ang kabuuang repleksyon ko.I was wearing lingerie.Hindi ako makapaniwala habang tinitingnan ang sarili ko sa salamin. I looked hot and... sensual.Ngunit habang pinagmamasdan ko ang sarili ko, napadako ang tingin ko sa bakas ng ta
He looked serious while doing his job. Nakakunot ang noo niya habang nilalagay ang bimpo sa noo ni Lexie na mahimbing na natutulog."Kumusta ang pakiramdam niya?" nag-aalalang tanong ko.Napalingon sa akin si Axel."Medyo mataas pa rin ang temperature niya," seryoso niyang sagot. "Pero mukhang nakakatulog naman siya nang maayos."Lumapit ako sa kama at napatingin kay Lexie. Tahimik siyang natutulog habang nakapikit ang mga mata."May kailangan ba akong gawin?" tanong ko."Keep her comfortable. Huwag mo muna siyang balutin nang makapal," paliwanag niya habang inaayos ang bimpo sa noo ni Lexie. "At kailangan nating bantayan ang temperature niya."Tumango ako.Hindi ko maiwasang titigan si Axel habang ginagawa niya ang lahat para sa anak namin.Parang natural lang sa kaniya ang maging isang ama.At hindi ko alam kung bakit, pero may kakaibang kirot na naramdaman ako sa dibdib ko.Dahil sa loob ng dalawang taon, ako lang ang kasama ni Lexie sa lahat.Ngayon, narito na siya.At unti-unti n
Muntik ko nang makalimutan na doktor pala siya.At ama ng anak ko..."Sige. Pumunta ka rito," pagsuko ko pa."Okay. I'll be there," aniya at nagpaalam nang ibaba ang tawag.Napabuntong-hininga ako at tulala na nakatingin sa cellphone ko.Napailing ako nang ilang sandali.Hindi ko kailangang magpaapekto sa kaniya. Bago ko maisip na maghintay sa kaniya at umasa, isa-isa kong binigyan ng mensahe ang mga estudyante ko na wala munang session ngayon.Matapos kong makapagpaalam sa lahat, inilapag ko ang cellphone ko sa mesa.Napatingin ako kay Lexie.Mahimbing pa rin ang tulog niya, ngunit paminsan-minsan ay bahagya siyang gumagalaw."Konti na lang, baby. Darating na ang doktor."Napangiti ako nang bahagya. Hindi ko alam kung sino ang mas hinihintay ko.Ang doktor?O ang ama ng anak ko?Agad kong pinigilan ang sarili kong mag-isip nang ganoon. Hindi mahalaga kung sino ang darating. Ang mahalaga ay gumaling si Lexie. Iyon lang ang dapat kong isipin ngayon.Maya-maya ay may narinig akong tunog
Mabuti na rin at naisipan ni Doña Felicia na paunlakan ang anyaya ng mga relatives niya. She needs companions, especially at her age. Nandito naman ako sa kaniya, ngunit hindi ko maipapangako na ang buong atensyon ko ay nakalaan sa kaniya. Hindi tulad ng pamilya niya na kaya siyang tutukan.But at the same time, I feel sad. Siguradong maninibago ako kapag wala na siya. Pero masaya ako para sa kaniya.Kinaumagahan, nang magising ako ay si Lexie agad ang chineck ko. Medyo may lagnat pa siya kagabi, napuyat ako kakabantay sa kalagayan niya."Opo, Doña Felicia. Mataas pa po ang lagnat niya, eh. Binantayan ko naman kagabi at maayos naman. Paggising ko ay nilalagnat pa rin siya," wika ko nang tawagan si Doña Felicia."Gusto mo bang magpatawag ako ng doktor at ipapunta riyan?" nag-aalalang suhestiyon pa ng matanda.Napahawak ako muli sa noo ni Lexie. Naikagat ko ang ibabang labi ko. Maya-maya pa'y inialis ko ang thermometer sa kili-kili niya nang tumunog ito.Mataas nga talaga ang lagnat niy







