Chapter 5

Tahimik ang gabi. Sa maliit na condo ni Celestine, tanging tunog ng wall clock at hum ng aircon ang maririnig. Nakaupo siya sa harap ng laptop, sinusubukang tapusin ang mga reports para sa trabaho, ngunit hindi mapigilan ng isip niyang bumalik sa mga nangyari nitong mga araw.

Ang lalaking naka-hood.

Ang mga misteryosong sulat mula sa Cruz Enterprises.

At ang kotse na lagi niyang nakikita tuwing gabi.

Minsan napapaisip siya—coincidence lang ba talaga ang lahat?

Pero bago pa siya tuluyang malunod sa pag-iisip, biglang nag-vibrate ang phone niya.

Isang unknown number ang nag-text.

Unknown: Good evening, Mrs. Navarro.

Napakunot ang noo niya. “Mrs. Navarro?” Iilan lang ang tumatawag sa kanya ng gano’n.

Agad niyang nireplyan.

Celestine: Who is this?

Unknown: Someone who’s been watching over you.

Napaatras siya sa upuan. Ang puso niya biglang bumilis ang tibok.

“Watching over me?”

Celestine: Nakakatakot ka, kung trip mo ako, irereport kita.

Unknown: You don’t need to. I’m not here to hurt you.

Unknown: I gusto ko lang malaman na ligtas ka.

Tahimik siyang napatingin sa bintana. Sa labas, nakita niyang andoon na naman ang itim na kotse sa tapat. Ang parehong sasakyan na palaging naroon.

Celestine: ikaw ba yung nasa black car?

Unknown: Maybe.

Unknown: Pero pinapangako ko sayo Mrs. Navarro, wala ka sa kapahamakan, binabantayan kita pata protektahan.

May kakaibang init na gumapang sa dibdib ni Celestine. Hindi niya alam kung bakit parang may tiwala siyang naramdaman sa hindi kilalang taong ito. Ang tono ng mga salita ay hindi nakakatakot, bagkus ay may halong pag-aalala.

Celestine: Why are you calling me “Mrs. Navarro”?

Unknown: Kasi ayun ang dapat itawag ko sayo. My wife.

Napahawak siya sa bibig. Hindi siya agad nakasagot.

Wife? Hindi kaya—?

Celestine: Sino ka ba talaga?

Unknown: isang lalaki na hindi ka dapat tinitext ngayon.

Unknown: Pero hindi ko mapigilang itext ka.

Pinindot niya ang message, binasa ulit—paulit-ulit.

May kung anong kilig na sumundot sa kanya, kahit gusto niyang sabihing hindi ito tama.

Celestine: asawa kita hindi ba?

Unknown: You can think of me that way.

Unknown: But for now… let’s just keep it between us. Please trust me, Celestine.

Hindi niya alam kung bakit parang may kilig sa mga salitang iyon, kahit formal ang dating.

Tahimik siya sandali bago sumagot.

Celestine: If kung talagang asawa kita, bakit ayaw mo mag pakita saakin sa personal?

Unknown: Because the world you live in isn’t kind yet.

Unknown: And I don’t want them to hurt you just because you’re mine.

Sa kabilang dulo ng lungsod, nasa loob ng kanyang pribadong opisina si Adrian, nakasandal sa upuan habang hawak ang cellphone.

Ang mga daliri niya ay mabigat sa bawat pindot ng mga letra.

Hindi niya talaga balak magpakilala pa sa ngayon.

Pero mula nang makita niyang muling ininsulto ni Margarita at Veronica si Celestine, hindi na siya mapakali.

“At least sa ganitong paraan,” bulong niya, “malaman man lang niyang may nag-aalala sa kanya.”

Hindi niya alam kung paano nagsimula ang kagustuhan niyang protektahan ito.

Noong una, awa lang—nang makita niyang pinapahiya siya sa harap ng mga bisita ng Navarro. Pero nang tumingin si Celestine pabalik, hindi umiiyak, kundi matatag—doon siya tinamaan.

Hindi siya makapaniwala na sa isang simpleng tao lang siya magkakaroon ng ganitong urge na maging tagapagtanggol.

Hindi bilang CEO. Hindi bilang Cruz.

Bilang lalaki.

Napangiti siya nang makita ang reply ni Celestine sa screen:

Celestine: ang seryoso mo pero… thank you.

Celestine: I don’t even know who you are, pero naninibago ako, feeling ko ligtas ako lagi kapag kausap ka.

Tumaas ang sulok ng labi ni Adrian.

Hindi niya sinasadyang mapangiti, pero ang damdamin ay totoo.

Adrian: That’s all I need to know for now.

Adrian: Good night, Mrs. Navarro. Sleep well. Don’t worry about anything tonight.

Pinatay niya ang phone.

Ngunit sa loob-loob niya, ramdam niyang lalong lumalalim ang emosyon na dapat ay tinatago niya.

Habang nakahiga si Celestine, hindi niya mapigilang ngumiti.

Hindi niya alam kung bakit tila nagiging magaan ang loob niya sa bawat text na natatanggap niya mula sa hindi kilalang “husband.”

May pag-aalaga sa paraan nito magsalita. Hindi gaya ng ibang lalaki na puro palabida.

Ang mga mensahe nito ay diretso, kalmado, pero may halong init—parang laging sinasabing “You’re safe with me.”

Napahawak siya sa dibdib.

“Who are you really?” mahina niyang tanong sa dilim.

Sa labas, patuloy pa ring naka-park ang itim na sasakyan.

Sa loob nito, nakaupo si Adrian, tahimik na nakamasid sa liwanag mula sa bintana ng unit ni Celestine.

Pinagmamasdan niya ang silhouette ng babaeng mahal na niyang hindi pa niya kayang lapitan.

“One day,” mahina niyang sabi, “makikilala mo ako, Celestine. Hindi bilang lihim mong asawa, kundi bilang lalaking pipiliin mong mahalin.”

Kinabukasan, habang nag-aalmusal si Celestine, nag-vibrate ulit ang phone niya.

Parehong unknown number.

Unknown: Did you sleep well?

Celestine: Yes, Binabantayan mo talaga ako hanggang umaga?

Unknown: I told you, I’ll always make sure you’re safe.

Ngumiti siya. “Masyadong sweet to, hindi ko naman kilala kung sino talaga.”

Celestine: If you keep texting me like this, I might get used to it.

Unknown: Then let me make it a habit.

Hindi niya napigilan ang tawa. Para sa unang pagkakataon, naramdaman niyang may koneksyon siya sa taong ito, kahit hindi pa niya nakikita ang mukha niya.

Habang nasa elevator si Adrian papunta sa board meeting, tinignan niya ulit ang cellphone.

May notification:

Celestine: Take care today, whoever you are.

Napangiti siya.

Simple lang ang mensahe, pero ramdam niya ang init sa bawat letra.

Hindi niya maiwasang mag-type ng reply.

Adrian: I will. Thank you, Mrs. Navarro.

Adrian: And remember—if they hurt you again, I’ll know. Always.

Pagka-send niya, napasandal siya sa elevator wall, bahagyang natawa.

“Kainis,” bulong niya, “Mas nahuhulog ako, hindi ko to inaasahan”