Chapter 6

Tumunog ang cellphone ni Celestine habang nasa café siya, pinagmamasdan ang mga taong nagmamadali sa labas. Weekend, pero siya, nakaupo lang sa corner table, may laptop sa harap, at isang half-empty coffee

Unknown Number:

Good morning, Miss Navarro. This is Adrian’s associate. Mr. Cruz asked me to check if everything’s fine on your end.

Napakunot ang noo niya.

“Associate?” bulong niya sa sarili. “Bakit hindi siya mismo?”

Matagal na mula nang huli siyang makabalita kay Adrian. No calls. No messages. No sign of anything—maliban sa kotse na minsang nakaparada sa labas ng building niya.

Nag-type siya ng mabilis na sagot:

Celestine:

I’m fine. Please tell Mr. Cruz I’m doing well.

Halos isang minuto lang ang lumipas, nag-reply agad ito:

Unknown Number:

He’ll be glad to know that. By the way, he mentioned you’ve been avoiding social gatherings related to the Navarro Group. Any reason why?

Napatingin siya sa labas ng bintana, pinigilan ang buntong-hininga.

Celestine:

I don’t see the point in showing up sa events na puro tao lang na nagmamarunong. They never liked me anyway.

Unknown Number:

You don’t have to please anyone. Just be yourself.

Napahinto siya. Napatitig sa text.

Hindi niya alam kung bakit, pero parang may kakaibang lalim ang simpleng mensaheng iyon. Hindi tunog assistant o associate. Tunog… personal.

Celestine:

That’s easy to say. Pero mahirap gawin. Especially if they’re your own family.

Ilang segundo ang lumipas bago siya muling nakatanggap ng reply.

Unknown Number:

Family isn’t always defined by blood. Sometimes, may mga taong kaya kang protektaha kahit hindi mo sila kadugo.

Napatitig siya sa screen. Biglang bumigat ang dibdib niya.

“Protect me…” mahina niyang sambit, at sa isang iglap, bumalik sa isip niya ang malamig pero matatag na boses ni Adrian noong araw ng kasal.

“You are under my protection now.”

Napakapit siya sa phone, tila biglang bumilis ang tibok ng puso.

“Hindi kaya…” bulong niya, pero agad niya itong inalis sa isip.

Hindi. Imposible. Bakit naman siya magte-text sa kanya gamit ang ibang number?

Sa kabilang panig ng lungsod, sa loob ng glass-walled office ng Cruz Enterprises, nakaupo si Adrian, hawak ang cellphone, tahimik na binabasa ang mga sagot ni Celestine.

Hindi niya alam kung bakit siya kinakabahan sa tuwing magrereply ito. Sanay siya sa mga high-level negotiations, board meetings, investors—pero iba si Celestine.

Sa kanya, bawat text ay parang paghawak sa apoy: simple pero nakakapasong sa loob.

Nakangiti siya nang bahagya.

Hindi niya masabi ang totoo. Hindi pa ngayon. Pero gusto niyang makilala siya ni Celestine sa paraan na walang halong takot o utang na loob. Gusto niyang makita nito kung sino siya, hindi dahil sa pangalan niya bilang CEO, kundi bilang taong marunong ding makinig.

Muli siyang nag-type:

Unknown Number:

Would you like to have dinner sometime? Nothing formal. Just to talk.

Nagulat si Celestine. Tumigil siya sa ginagawa, napatingin sa screen. Dinner? With an “associate”?

Napailing siya, nag-type:

Celestine:

I don’t usually meet people I barely know. Especially sa ganitong setup.

Unknown Number:

Fair enough. I just thought you might want a break. You’ve been working hard lately.

Napakunot ang noo niya.

“Working hard?” Paano niya alam iyon?

Celestine:

You seem to know a lot for an associate.

Unknown Number:

Let’s just say… I’m someone who’s been paying attention.

Napahinto siya. Hindi niya alam kung matatakot o matutuwa.

May halong misteryo ang tono ng bawat mensahe—parang laging may tinatago, pero hindi nakakapanlumo.

Na-curious siya, kaya nag-reply ulit:

Celestine:

Okay then. Just coffee. Public place. Tomorrow, 5 PM.

Unknown Number:

Deal. I’ll be there.

Maaga siyang dumating sa café sa may BGC. Nakaupo siya sa corner, simple lang ang suot—white blouse at beige slacks.

Nag-text siya:

Celestine:

I’m here.

Walang reply.

Lumipas ang limang minuto, sampu, labinlima. Wala pa rin.

Pero napansin niya ang isang lalaking nakaupo sa kabilang mesa, naka-black hoodie at baseball cap. Tahimik lang ito, may hawak na phone, tila nakamasid.

Nang tumingin siya rito saglit, agad itong umiwas ng tingin.

“Hindi kaya siya yun…” bulong niya sa isip.

Tama siya. Si Adrian iyon.

Hindi siya lumapit. Hindi siya nagpakilala. Pinagmamasdan lang niya si Celestine mula sa distansya. Nakikita niya kung paano ito tahimik na nag-aayos ng buhok, kung paano nito pinipigilan ang pagtingin sa pinto tuwing may pumapasok.

May parte sa kanya na gustong tumayo at sabihing, “Ako ‘to.”

Pero pinigilan niya.

Gusto niyang makita kung anong klaseng mundo ang ginagalawan ni Celestine—yung totoo, hindi yung mundong nababalot ng yaman o negosyo.

Makalipas ang tatlumpung minuto, tumayo si Celestine, binayaran ang order, at lumabas.

Agad din siyang tumayo, sinundan siya mula sa di kalayuan.

Paglabas ni Celestine, dumaan ito sa gilid ng kalsada, tinutukan ng isang lalaki na mukhang lasing.

“Miss, pwede bang makausap ka sandali?” sabi ng lalaki, sabay lapit.

Napaatras si Celestine, halata ang takot. “Sorry, I’m in a hurry.”

Pero hinawakan siya nito sa braso. “Sandali lang naman—”

Bago pa siya makasigaw, may isang lalaking biglang humarang. Malaki ang katawan, suot ang dark coat na may hood.

Isang mabilis na galaw, at napaatras ang lalaki.

“Leave,” malamig na utos ng bagong dating.

Nagulat si Celestine, pero hindi niya makita nang buo ang mukha ng lalaki. Naka-hood ito, nakayuko, pero ramdam niya ang lakas ng presence nito—parang pamilyar.

“Salamat,” mahina niyang sabi.

Tumango lang ito, saka tumalikod.

“Wait!” tawag niya, pero mabilis na umalis ang lalaki.

Naiwan siyang nakatayo sa gilid ng kalsada, hawak pa rin ang braso niyang kanina lang ay hinawakan ng estranghero.

May kakaibang pakiramdam—hindi takot, kundi parang… ligtas.

Habang nasa kwarto niya, nakahiga sa kama, tumunog ulit ang phone niya.

Unknown Number:

I heard you had an unpleasant encounter earlier. Are you alright?

Biglang kinilabutan si Celestine.

Paanong alam niya?

Celestine:

How did you know that? Were you there?

Matagal bago ito sumagot.

Unknown Number:

Let’s just say I keep my promises.

At doon siya natahimik.

Bumalik sa isip niya ang boses ni Adrian — “You are under my protection now.”

Hindi niya alam kung anong dapat maramdaman.

Takot? Kaba? O… ginhawa?

Sa kabilang banda, si Adrian naman ay nasa study ng penthouse niya, hawak pa rin ang cellphone, habang nakatingin sa malaking larawan ni Celestine sa phone screen.

Hindi siya mapakali. Alam niyang hindi pa tamang panahon para ipaalam ang totoo.

Pero sa bawat araw na lumilipas, mas lalong lumalalim ang koneksyon nila — kahit sa mga simpleng mensahe lang.

At alam niyang darating ang araw na hindi na niya ito kayang itago.

Pero hindi pa ngayon.

Hindi pa siya handa na makita sa mga mata ni Celestine ang gulat, ang tanong, at ang posibilidad na magbago ang lahat kapag nalaman nitong siya ang mister na tinatago niya sa papel.

Tinignan niya muli ang huling mensahe niya kay Celestine.

“Let’s just say I keep my promises.”

Napangiti siya ng mahina.

Because it was true.

He promised to protect her—kahit sa anong paraan.

At sa tahimik na gabi, habang tinitingnan ang mga ilaw ng lungsod sa labas, isang linya lang ang umikot sa isip ni Adrian Cruz:

“Soon, Celestine. Soon, you’ll know who I really am… but not until I’m sure you’ll stay.”