Chapter 5

I went inside the room and saw my grandfather’s worried eyes met mine. Agad itong napatayo nang makita ako.

“Apo.”

Napabuntong hininga na lang ako nang makita ko siya. Ganun din si Lolo M, nilingon ako at ang taong kasunod kong pumasok. Kita sa mga mata ng mga chairman ang pag-alala dahil sa biglaan kong paglayas kanina.

Binigyan ko ng ngiti ang dalawang matanda bago humakbang palapit sa kanila. “Sorry po, urgent lang talaga yung pag-bathroom break ko,” pagsisinungaling ko sa kanila.

Hinagod ko ng haplos ang kamay ng Lolo ko upang i-assure siya bago ako umupo sa tabi niya. Umupo na rin si Alessandro sa harapan ko. Kahit wala akong salamin ngayon dahil binato ko sa kaniya kanina, nakita ko pa rin ang titig niya sa akin.

Si Lolo M ang unang tumikhim at bumasag sa katahimikan.

“So…have you talk?” mahina lang ang boses niya, sinisguradong hindi na ako mabigla.

Ngumiti ako kay Lolo M at tumango. “Pasenya na po kanina, Lolo M. Nag-away po kasi kami ni Alessandro kaya nabigla lang po talaga ako nang sinabi niyo yung about sa kasal.” Bahagya akong napatawa at pinandilatan ng mata si Alessandro nang saa ganon ay siya naman ang magsalita.

Tumikhim muna ito at sumabay na rin sa pagsisinungaling ko. “Yes, Lo. We haven’t mention this before to the both of you, but actually Felicia and I are already in a relationship.”

Nasamid ako sa iniinom na tubig dahil sa sinabi niya. The fuck?! Anong pinagsasabi ng babaerong ito?

Binigyan niya lamang ako ng ‘what-look’ kaya napakislot na lamang ako sa labi ko.

Lolo M at ang Lolo ko ay sabay na nanlaki ang mata sa rebelasyon ni Alessandro.

“Talaga? Kailan pa naging kayo?” tanong ng Lolo ko.

“Last month po.”

“Last week po.”

Sabay kaming nagtinginan ni Alessandro nang hindi magtugma ang sinabi namin. Pwede ba, ayusin mo!

Bahagya na lang akong napatawa. “Ang ibig po niyang sabihin, last month pa po siyang nanligaw. Pero last week pa po naging kami.”

Tumango ang dalawang matanda sa sinabi ko. Hindi pa rin makapaniwala sa nalaman nila. Tsk, kung maka react akala mo naman hindi nag-arrange ng kasal namin ni Alessandro eh.

“Mabuti naman kung ganoon, ay hindi na kayo maiiwasan pang mag-adjust.”

“Oo nga apo, mabuti naman at first boyfriend mo ay si Alessandro. Importante rin kasi ‘yong pakasalan mo ang lalaking matagal mo ng kilala.”

“Haha oo nga po.”

Pilit lamang akong ngumiti para itago ang hindi ko pagsang-ayon sa planong ito. Oo nga po, sa sobrang kilala ko sa lalaking ‘yan mabibilang ko na ilan ang babaeng nadala niya sa opisina niya.

Nagsitawanan lang ang dalawang matanda at saka nag cheers ng wine glass nila. Habang ako dito sumimsim nalang ng tubig, at tumahimik. Mukha ba akong nasisiyahan dito para makisabay sa kanila.

Ganoon din si Alessandro tahimik itong umiinom ng rum sa baso niya. Maingat at tahimik ko lamang siyang tinitigan habang nag-uusap ang mga matatanda.

Umangat ang tingin niya at nagtagpo ang mata naming dalawa. Wala akong nakitang reaksyon sa sseryoso niyang mukha. Nagtitigan lamang kaming dalawa kahit lumipas ang isang oras. Hanggang sa tumayo na ang dalawang chairman upang mauna ng umalis.

Naiwan kaming dalawa sa private room, tahimik na nagtitigan habang magkaharap. Nakailang baso na rin siya ng alak kaya namumula na ang mukha niya.

“You look gorgeous without your glasses.” Basag niya sa katahimikan.

“Lasing ka na,” sabi ko.

“I am.”

Napairap na lamang ako sa pagiging honest niya. Napabuntong hininga ako at tumayo saka lumapit sa kaniya. Mataman niya lamang akong tinitigan hanggang makalapit ako. Mapupungay ang mata niya nang inilahad ko ang kamay ko. Lasing na talaga siya.

“Where’s your key? I’ll drive,” sabi ko.

Sumilay lang ang ngiti niya sa labi. Umiling siya sa naging suggestion ko. “Trying to act as my secretary, hm? Bukas maging asawa na kita. What should I call you in the office then? Ms. Sanuevoz or Misis ko?”

Kumunot lang ang mukha ko sa sinabi niya. “Pwede ba huwag kang mag joke dahil nagsitayuan ang mga balahibo ko. Akin na nga ang susi mo at uuwi na tayo!”

Mas lalo lamang siyang ngumiti sa naging asik ko. Lasing na talaga ‘tong gung-gong na ito eh. Sumilay na rin ang dimple niya kakangiti. Ang mga mata niya ay mapupungay lamang na nakatingin sa akin habang namumula ang pisngi dahil sa alak.

“Uuwi na tayo? Sa akin ka uuwi.”

I rolled my eyes in frustration dahil sa pinagsasabi niya. Isa sa pinaka ayaw ko sa lahat ay ang mag-asikaso ng isang lasing eh.

“Bibilang ako ng tatlo. Kung hindi mo ibibigay ang susi, iiwan kita dito.” Pagbabanta ko.

Ngumuso lamang siya na parang bata at naghalukipkip sa bulsa niya para kunin ang susi.     

Agad niya itong ibinigay sa akin at umirap na akala mo hindi pinagbigyan ng candy eh.

“Hmp sungit ng misis ko.”