Kabanata 5: Bulong ng Damdamin

Pagkasara ng pinto ng penthouse, para akong nawalan ng hininga. Masyado itong tahimik, mas nakakatakot pa kaysa sa ingay ng press conference kanina. Sa sobrang lawak ng sala, naririnig ko ang sariling pagtikhim at ang marahas na tibok ng puso ko.

Habang ako’y nakatayo pa rin malapit sa entrada, si Leandro naman ay parang walang pakialam. Dire-diretso siyang naglakad papunta sa mini-bar, tinanggal ang coat niya at ikinawit iyon sa likod ng upuan, parang wala kaming pinagdadaanan.

Binuksan niya ang isang bote ng scotch, inilagay sa baso, at walang tanong-tanong na nilagok. “Cheers to us,” aniya, malamig ang boses, na para bang isa itong biro na siya lang ang natatawa.

“Kung iinom ako, hindi dahil may dapat tayong ipagdiwang,” sagot ko, sabay lakad palapit sa sofa. “Kundi dahil gusto kong makalimot.”

Tinignan niya ako, nakataas ang isang kilay, bago ngumisi ng pamilyar niyang mapanuksong ekspresyon. “Nakakatuwa. Wala pa tayong isang araw bilang engaged, gusto mo na agad lumimot.”

Umupo ako sa kabilang dulo ng sofa, nakapamewang. “Ikaw ang dahilan kung bakit kailangan kong makalimot. Ang swerte ko nga’t hindi pa ako nababaliw.”

Napatawa siya nang mahina, inilapag ang baso, at itinukod ang siko sa armrest habang nakasandal. “Sabi ko na eh. You hate me, pero sobra kang invested.”

“Invested? Don’t flatter yourself. Ang iniinvest-an ko lang ay ang katinuan ko, para hindi ako bumigay sa kalokohang ‘to.”

Sumeryoso ang mga mata niya, parang biglang tumalim. “You think this is a joke? Arielle, lahat ng mata sa high society nakatutok sa atin ngayon. Isa lang ang maling galaw mo, at hindi lang pangalan mo ang mabubura. Pati pamilya mo.”

Napakagat ako sa labi, pigil ang mga salitang gusto kong isigaw. “Alam ko,” mahina kong sagot. “Hindi mo na kailangang ipaalala.”

Lumapit siya ng konti, halos madikit ang tuhod niya sa akin. “Then play your role. Be my fiancée. Smile when I say smile. Hold my arm when I tell you to. Wala kang ibang choice.”

“Choice?” napatayo ako, hindi na nakatiis. “Lahat ng tao may choice. Ikaw lang ang nag-aakalang kaya mong diktahan ang mundo.”

Sumunod din siyang tumayo, mas mataas, mas nakaka-intimidate. “At ikaw lang ang babaeng nakikipag-argumento pa rin kahit alam mong matatalo ka.”

“Huwag kang magpakasigurado.” Tinapangan ko ang tingin ko, kahit na kinakabahan ako. “Hindi lahat ng laban mo kayang bilhin ng pera.”

Bahagya siyang ngumisi, yumuko nang kaunti para makatingin diretso sa mga mata ko. “Pero kaya kong bilhin ang lahat ng nasa paligid mo. At kapag nagawa ko ‘yon, saan ka tatakbo?”

Hindi ako agad nakasagot. Totoo ang sinabi niya, at iyon ang pinakamasakit.

Ilang sandali kaming parehong tahimik, pero mabigat, parang may bagyong nakabitin sa ere. Siya, nakatitig sa akin na para bang may binabasa sa mga mata ko. Ako, pilit na nagtatago ng takot sa likod ng matapang na mukha.

“Leandro…” mahina kong sabi, halos ayaw ko pero kailangan. “Kung sa tingin mo matatakot mo ako para sumunod, nagkakamali ka.”

“Hindi kita tinatakot.” Lumapit pa siya, halos magdikit ang balikat namin. “Sinusubukan lang kitang turuan ng realidad.”

“Reality?” natawa ako nang mapait. “Ikaw lang ang reality na hindi ko gustong harapin.”

Mula sa malapit, ramdam ko ang init ng hininga niya. At kahit galit na galit ako, hindi ko maitago ang mabilis na pagtibok ng puso ko. Pinilit kong umatras, pero mabilis niyang naipit ang daan—isang kamay sa gilid ng sofa, isa sa dingding. Cornered.

“Anong ginagawa mo?” halos pabulong, pero puno ng poot ang boses ko.

Hindi siya agad sumagot. Pinagmasdan niya lang ako, parang sinusuri bawat detalye ng mukha ko. “Gusto ko lang makita kung hanggang saan ang kaya mong tapang,” aniya, mababa ang boses.

“Kung akala mo matatakot ako—”

“Hindi ko kailangan ng takot,” putol niya, mas malapit pa. “Gusto ko makita kung hanggang kailan mo maitatanggi na apektado ka.”

Nanginginig ang mga kamay ko, pero hindi ko pinakita. “Hindi ako apektado.”

Ngumisi siya, mabagal, parang alam na niya ang sagot bago ko pa sabihin. “Kung ‘di ka apektado, bakit nanginginig ang labi mo?”

Parang naubusan ako ng hininga. Hindi ko alam kung galit o kaba, pero gusto ko siyang itulak. Ang problema, hindi kumikilos ang katawan ko.

At sa isang iglap, umatras siya. Parang walang nangyari. Kinuha ang baso ng alak at muling uminom.

“Relax, Arielle,” sabi niya, kalmado na ulit. “Hindi ako hahalik sa’yo ngayong gabi. Hindi pa.”

Nagpantig ang tainga ko. “Bastos ka.”

“Honest lang,” sagot niya, parang wala lang.

Lumipas ang ilang minuto, at parehong nanahimik. Ako, nakaupo na ngayon sa gilid ng kama sa kabilang kwarto, hawak-hawak ang unan, halos mapiga ko na sa higpit ng kapit. Siya, nakahiga sa sofa, parang kampante, parang wala siyang ginawang mali.

Nakatitig ako sa kisame, pilit nilulunok ang lahat ng emosyon na parang sasabog sa dibdib ko. Galit. Takot. At isang bagay na hindi ko matanggap.

“Hindi, Arielle,” bulong ko sa sarili, pilit na pinipigil ang luha. “Hindi ka pwedeng mahulog sa lalaking ‘yon.”

Pero habang inaalala ko ang bilis ng tibok ng puso ko kanina, habang naiisip ko ang titig niyang parang kaya akong hubaran ng kaluluwa, lalong bumibigat ang dibdib ko.

At doon ko napagtanto ang pinakanakakatakot na parte ng lahat.

Hindi lang galit ang dahilan kung bakit kumakabog ang puso ko.

Kinabukasan, bago pa pumasok ang liwanag sa bintana, ramdam ko na agad ang bigat ng sitwasyon. Tahimik ang buong silid, pero parang sumisigaw ang bawat sulok na wala na akong ligtas na daan.

Napatingin ako sa tabi ng kama, si Leandro, nakahiga pa rin, mahimbing, parang walang iniintinding problema. Lalong uminit ang dugo ko.

“Ang kapal ng mukha mo,” mahina kong bulong, halos ako lang ang nakakarinig. “Ikaw ang dahilan kung bakit ako nakakulong dito. Kung bakit miserable ang buhay ko." Napairap pa ako, ngunit ang kaninang kunot na noo ko ay unti-unting nawala ng mula sa kaniya mga nakapikit na mata ay bumagsak ang aking tingin sa kaniyang labi.

At sa unang gabi namin bilang fiancés, may isang bagay akong natutunan:

Hindi palaging ang sigaw ng kaaway ang nakakatakot. Minsan, mas malakas ang bulong na hindi mo kayang itanggi. Pero imposible, imposibleng mahalin ko ang katulad niya.