Kabanata 6: Sumama Ka Sa Akin

“Arielle?”

Napalingon ako mula sa hawak kong reports nang marinig ko ang pamilyar na tinig. Doon, sa pintuan ng opisina ko, nakatayo si Marcus, nakangiti pero bakas sa mga mata niya ang pag-aalala.

“Marcus…” mahina kong sambit, nagulat ako pero may kung anong gaan sa dibdib ko. “Anong ginagawa mo rito?”

Pumasok siya, dala ang isang paper bag. “Dinalhan kita ng kape. Alam kong malamang wala ka na namang tulog.” Inilapag niya iyon sa mesa ko.

Napatawa ako, pilit na tinatakpan ang bigat na nararamdaman. “Alam mo pa rin ang timpla ko, ha.”

“Of course,” sagot niya, naupo sa harap ko. “Best friend mo ‘ko since grade school. Alam ko lahat ng ayaw at gusto mo.”

Sandali kaming natahimik. Naramdaman ko ang titig niya, mas seryoso kaysa dati. Para bang binabasa niya ako.

“Bakit ka nandito talaga, Marcus?” tanong ko, nakayuko na lang sa mga papeles para umiwas sa mga mata niya.

Humugot siya ng malalim na hininga. “Because I saw the news. Ari, engaged ka na kay Leandro Vergara? Sabihin mong joke lang ‘yon. Please.”

Parang kinurot ang puso ko. Ang sakit pakinggan mula sa kanya, kasi wala naman akong lusot. “Hindi siya joke,” sagot ko sa wakas, mahina pero diretso. “It’s… complicated.”

“Complicated?” mariin ang boses niya. “Ari, this isn’t complicated. This is wrong. Alam mo kung sino si Leandro—lahat ng ginawa niya sa pamilya mo, sa’yo. Tapos ngayon, engaged ka sa kanya?”

Napapikit ako, pilit na pinipigil ang luha. “Marcus, wala akong choice.”

“Lagi kang may choice!” Napalakas ang boses niya. “Hindi ikaw ‘to. Hindi ikaw ‘yung susuko ng ganito.”

Tumayo ako at lumapit sa bintana, tinitigan ang lungsod na abala sa labas. “Kung ikaw lang ang pagbabasehan, oo, gusto kong tumakbo. Pero Marcus, pamilya ko ‘to. If I don’t do this, we lose everything. And I can’t let that happen.”

Tahimik siya sandali, pero naramdaman ko ang paglapit niya. “Ari, hindi p’wede na ikaw lagi ang nagbabayad ng lahat para sa kanila. Paano naman ikaw?”

Nanginginig ang labi ko. “This is bigger than me.”

Hinawakan niya ang kamay ko, marahan pero matatag. “Then let me make it about you. Ari… what if I told you I have a way out?”

Napatitig ako sa kanya, naguguluhan. “Anong ibig mong sabihin?”

Ngumiti siya, bittersweet. “I can take you away. Itatakas kita. Kung ayaw mong ikasal kay Leandro, you don’t have to. May mga kaibigan ako abroad, may connections. We can leave anytime. Hindi mo na kailangan magdusa dito.”

Nanlaki ang mga mata ko. “Marcus… are you serious?”

“Dead serious,” sagot niya, sabay haplos sa pisngi ko. “Arielle, I should’ve told you this a long time ago… pero matagal na kitang mahal.”

Parang tumigil ang mundo ko sa sinabi niya. Matagal na kitang mahal.

“Marcus…” bulong ko, halos hindi makapaniwala.

“Totoo ‘to,” patuloy niya. “Kahit noong umalis ako abroad, ikaw pa rin ang laman ng isip ko. And seeing you now, trapped sa sitwasyong ‘to, it breaks me. Kaya please… pumayag ka na. Let me fight for you. Let me love you the way you deserve.”

Napaupo ako sa sofa, hawak-hawak ang sentido ko. Sobrang bigat ng lahat. Safe. Warm. Familiar—si Marcus iyon. Pero ang pamilya ko, ang responsibilidad ko… hindi ko basta p’wedeng talikuran.

“Marcus, hindi siya ganun kasimple,” nanginginig kong sagot. “Kung gagawin ko ‘yan, parang tinalikuran ko lahat ng pinaghirapan ng pamilya ko. Lahat ng sakripisyo nila.”

“Pero Ari, isipin mo rin sarili mo,” giit niya, sabay dahan-dahang lumuhod sa harap ko, para bang sinisikap niyang abutin ang puso kong pilit kong tinatago sa likod ng mga dahilan. “Bakit kailangan mong sirain ang buhay mo para sa kanila? You deserve happiness, hindi sakripisyo.”

Napatitig ako sa kanya, at doon ko nakita ang sakit sa mga mata niya, hindi lang simpleng awa, kundi genuine, raw pain. Ramdam ko ang bigat ng mga salitang bitbit niya, para bang bawat letra’y tumatama sa mga pader na itinayo ko sa sarili ko.

“Marcus…” mahina kong bulong, hindi ko alam kung paano ko uumpisahan ang sasabihin. “Hindi ito gano’n kasimple. Hindi puwedeng sarili ko lang ang isipin ko. Hindi ako pinalaki ng pamilya ko para lang talikuran sila sa oras na kailangan nila ako.”

Umiling siya, ramdam ang desperasyon sa boses niya. “Ari, lagi kang gano’n, laging sila muna bago ikaw. Pero kailan mo naman pipiliin ang sarili mo? Kailan mo hahayaang mahalin ka sa paraang hindi nakatali sa tungkulin, hindi dahil sa utang na loob o pressure?”

Naramdaman kong lumambot ang puso ko sa mga tanong niya. Totoo...Wala pa yata ni isang beses na sarili ko ang inuna ko. Lagi kong iniisip ang pamilya, ang kumpanya, ang expectations nila Mama at Papa.

Humigpit ang hawak niya sa kamay ko, halos nanginginig. “Alam kong natatakot ka,” dagdag niya, halos pabulong, parang baka mabasag ako kapag tumaas pa ang boses niya. “Pero hindi ka nag-iisa. Nandito ako."

Napapikit ako, pinipigilan ang luhang nagbabadya. Ang init ng kamay niya sa balat ko ay kabaligtaran ng lamig na palagi kong nararamdaman kapag kaharap ko si Leandro. Kay Marcus, may ginhawa. May kapanatagan.

“Ari,” marahan niyang tawag, hinihintay ang sagot ko. “Kung sasama ka sa akin, hindi mo na kailangang tumingin pa sa likod. Hindi mo na kailangan isipin kung sino ang masasaktan o kung anong kumpanya ang malulugi. Ako ang bahala. I’ll take care of you.”

Nanlaki ang mga mata ko sa sinabi niya. “Marcus, hindi mo alam kung gaano kabigat ‘to. Ang pamilya ko… ang pangalan nila… lahat nakatali sa desisyon ko. Paano kung tumakas ako at mas lalo silang masira?”

“Kung talagang mahal ka nila, hindi nila ipapasan lahat sa balikat mo,” mabilis niyang sagot, mahigpit ang titig. “Hindi mo responsibilidad na ayusin lahat ng pagkakamali nila. Hindi ikaw ang dapat magsakripisyo ng kalayaan mo.”

Hindi ko alam kung paano sasagutin. Ang puso ko, hinihila ng kaginhawaan na dala niya. Pero ang isip ko, nakakadena sa responsibilidad.

Bago pa man ako makapagsalita muli, biglang bumukas ang pinto ng opisina.

“Enjoying my fiancée’s company, Marcus?”

Parang yelo ang bumalot sa buong silid sa boses na ‘yon.

Napatayo si Marcus, agad na sumeryoso ang mukha. Ako naman, napahinto ang hininga ko.

Si Leandro.

Nakatayo siya sa may pintuan, nakasuot ng itim na suit, matalim ang titig. Walang kahit anong emosyon kundi lamig at awtoridad.

“Ms. Velasco,” malamig niyang sambit, hindi man lang tumingin sa akin ng matagal. “We need to talk. Alone.”