Chapter 4

Maya-maya pa, bumukas ulit ang pinto at sa wakas ay pumasok na si Dad kasama ang iba pang business partners. Pero lahat sila, mukhang mga tauhan lang kumpara sa lalaking nasa harap ko ngayon. Ibang-iba talaga ang bigat ng presensya nito.

"Mr. Monzepat! You're here," bati ni Dad sabay yuko, isang bagay na hindi ko akalaing gagawin niya sa ibang tao. Ang aking ama na laging mataas ang tingin sa sarili ay yumuyuko sa harap ng lalaking ito. Sumunod din ang iba pang mga kasama ni Dad at yumuko bilang pagkilala.

"Tsk. Ano ba siya, santo?" bulong ko sa sarili ko.

Hindi man lang tumayo si Aquil Monzepat. Nanatili siyang nakaupo habang umiinom ng wine. He just gave a small nod para paupuin sila.

"Lucas... you never mentioned that your eldest daughter is very beautiful," sabi ng lalaki habang malagkit na nakatingin sa akin. Pinandilatan ko lang siya.

"Ah, yes. Come here, Armea, Aiah," utos ni Dad. "This is my younger daughter, Aiah, and the oldest, Armea," pagpapakilala niya sa amin. Yumuko lang kami bilang paggalang, kahit na labag sa loob ko ang bawat segundo ng gabing ito.

"Do you want to sit here with me, Miss Armea?" tanong ng lalaki. Halos mapatalon ako sa gulat. The nerve! Sumisigaw ang kalooban ko sa galit pero kailangang magtimpi para kay Aiah.

"Oh, let me introduce myself. My name is Aquil Monzepat. I am your father's boss, and the boss of everyone here," sabi niya sabay lahad ng kamay sa ere.

Pilit akong ngumiti kahit hindi na ako komportable. Tumingin ako kay Aiah. "Ahm, Aiah, you need to rest now. Gabi na," utos ko sa kapatid ko. Tumango naman siya at mabilis na umakyat sa itaas, salamat naman at nakatakas na siya.

Nang wala na si Aiah, napilitan akong lumapit at tumabi sa lalaking nagngangalang Aquil, pero tiniyak kong may distansya pa rin kami. Ano ito? Gagawin ba akong p****k ni Dad para sa kabutihan ng business niya?

Tiningnan ko si Dad, nagbabakasaling paalisin niya na rin ako, pero dedma lang siya. Inumpisahan nila ang meeting habang nandoon ako. Nag-uusap sila tungkol sa mga transaksyong hindi ko man lang malunok. Habang abala ang lahat sa pag-uusap, biglang gumalaw si Aquil. Inilapit niya ang upo niya sa akin, so close na nararamdaman ko na ang init na nanggagaling sa katawan niya.

Dahil sa ingay nina Dad at ng iba pang partners, kaming dalawa lang ang nakakarinig sa susunod niyang sasabihin.

"You know, Armea..." simula niya. Ang boses niya ay mahina pero nakakatakot. "That red dress looks so good on you. It fits your body perfectly."

Nanigas ako sa kinauupuan ko. Ramdam ko ang pag-akyat ng dugo sa aking mukha dahil sa sobrang inis. Dahan-dahan akong lumingon sa kaniya, ngunit lalo lang siyang lumapit hanggang sa maamoy ko ang kaniyang mamahaling pabango.

"Don't look at me like that," bulong niya habang nakangisi nang nakakaloko. "Those eyes... it looks like you want to scream at me, or maybe, you want me to do something else to you."

"Shut up," mahinang bulyaw ko sa kaniya. "You're being rude."

He chuckled, iyong tawang nakaka-asar. "Rude? I haven't even started yet. If I really want to be rude, I would have kissed you right here, in front of your father."

Napasinghap ako. My heart was beating so fast. Tumingin ako kay Dad, pero abala ito sa pakikipag-tawanan sa ibang mga boss. Walang nakakapansin na binabastos na ako ng kaniyang pinakaimportanteng bisita.

"Don't even try," banta ko sa kaniya, pilit na pinapatatag ang boses ko. "Hindi ako katulad ng ibang babae na nakilala mo."

Hinawakan niya ang isang hibla ng buhok ko at nilaro-laro ito sa kaniyang daliri. His touch was light, but it felt like fire on my skin.

"I know. That's why... maybe I like you," sabi niya habang tinititigan ang mga mata ko. "You act tough, but I can see the truth. You're shaking, Armea. Are you scared of me... or do you like this?"

"You're crazy," sagot ko habang pilit na binabawi ang aking buhok.

"Am I?" lalo siyang lumapit, halos magdikit na ang labi niya sa tenga ko. "Because your heart is beating so fast. I like the chase, Armea. And trust me, once I want something, I always get it."

Gusto ko siyang sampalin pero alam kong delikado. Nanatili akong tahimik, pero ang mga sinabi niya ay parang lason sa isip ko. Pakiramdam ko ay may mas malalim siyang binabalak.

"Tonight is just the beginning," huling hirit niya bago siya lumayo nang bahagya at muling uminom ng wine, na tila ba wala siyang sinabing kahit anong nakakabastos sa akin. Humarap siya ulit kay Dad na parang isang matinong negosyante, habang ako ay naiwang tulala at nanginginig.

“Sir, nakahanda na po ang hapunan sa dining hall,” magalang na singit ng isa sa mga kasambahay na bahagyang nakayuko.

Tumayo si Dad nang may malapad na ngiti, tila nabunutan ng tinik dahil maayos ang takbo ng usapan nila. “Mabuti pa nga. Let’s resume our talk later, Mr. Monzepat. Masamang pinaghihintay ang pagkain, lalo na’t espesyal ang gabing ito,” aya ni Dad habang iginigiya ang iba pang business partners patungo sa kusina.

Tumayo na rin ako, gustong-gusto nang matapos ang pagpapahirap na ito. Pero bago pa ako makahakbang nang malayo, naramdaman ko ang presensya ni Aquil sa likuran ko. Hindi siya basta sumunod; ramdam ko ang init ng kaniyang matipunong dibdib na halos dumikit na sa likod ng aking balikat. Sa bawat hakbang namin patungo sa dining hall, sinasadya niyang paikliin ang distansya. Ang dulo ng kaniyang sapatos ay muntik nang tumama sa sakong ko, at ang kaniyang hininga ay humahaplos sa batok ko, sapat na para magtayuan ang lahat ng balahibo ko sa katawan.

Sunod-sunod ang naging paglunok ko. Ang bawat pulgada ng katawan ko ay alerto, tila ba anumang sandali ay susunggaban niya ako mula sa likod. Hindi na ako nakatiis. Huminto ako nang marahas at hinarap siya nang may nagniningas na mga mata.

“What are you doing?!” pabulong pero mariing bulyaw ko. Bakas sa boses ko ang galit at ang panginginig na kanina ko pa pilit itinatago.

Aquil stopped, tilting his head slightly to the side. He wore a mask of pure innocence, but the glint in his gray-green eyes betrayed him. “What? What did I do, Miss Armea?” maang-maangan niyang sagot. Tinaasan niya ako ng kilay habang ang isang kamay ay relax na nakabulsa sa kaniyang pantalon.

Wala siyang ginagawa sa paningin ng iba, pero ang paraan ng pagdikit niya, ang pag-angkin niya sa personal space ko, isang tahasang pambabastos iyon. Tinapunan ko siya ng isang mariing tingin, iyong tingin na sana ay nakakamatay, bago ako halos patakbo na pumasok sa loob ng kusina para lang makalayo sa kaniya.

Sinalubong ako ng mahabang mesa na punong-puno ng mga mamahaling putahe. Mayroong roasted lamb, iba’t ibang klase ng seafood, at mga bote ng alak na siguradong libo-libo ang halaga. Umupo ako sa aking pwesto, tanging hangad ay mabilisang ubusin ang pagkain para makatakas na sa presensya nila.

Ngunit tila nananadya ang tadhana. Diretsong umupo si Aquil sa upuang tapat na tapat ko. Ngayon, wala na akong ibang pagpipilian kundi makita ang kaniyang mapanuring mukha sa bawat subo ko.

Nagsimula ang kainan nang may tawanan at plano para sa negosyo. Pilit kong ibinababa ang tingin sa plato ko nang biglang tumikhim si Dad at uminom ng wine.

“Alam niyo, napag-isipan ko,” panimula ni Dad, habang nakatingin kay Aquil. “Siguro, mas maganda kung mas bilisin pa natin ang petsa ng kasal niyo.”

Napatigil ako sa pagsubo. Ang tinidor ko ay tumunog nang tumama ito sa porselanang plato. Parang nawalan ng hangin ang buong paligid. Dahan-dahan akong nag-angat ng tingin, gulat na nakatitig kay Dad bago lumipat ang mga mata ko kay Aquil na ngayon ay relaks na nakasandal sa kaniyang upuan.

Aquil swirled the wine in his glass, a dark, playful smirk playing on his lips. “I agree. Why wait longer? What about next week?”

“Kasal?!” hindi ko na napigilang mapasigaw. Ang boses ko ay umalingawngaw sa tahimik na silid. Tiningnan ko si Dad nang may pagtataka at takot. “Anong kasal ang pinagsasabi niyo?”

Tumingin sa akin si Aquil, ang kaniyang mga mata ay tila nangaasar, ninanamnam ang bawat sandali ng aking pagkalito.

“Hindi mo pa ba alam?” sabi niya sa isang malambing pero mapanganib na tono. Mas lalong lumawak ang kaniyang ngisi habang tinititigan ako nang diretso sa mga mata. “We’re getting married.”