เข้าสู่ระบบThank you so much for reading this chapter! Please support the book by voting, commenting, and leaving a review - it means a lot to me! See you next chapter, lovelies! ~Helenmaria😘
“Alam ko namang matalino kang bata, Emerald Marie. Ang gusto ko, itigil mo na ang pakikipagkita sa lalaking iyon bago pa lumalim ang koneksyon ninyo sa isa't isa. Huwag kang magsisimula ng apoy kung alam mong hindi mo ito agad mapapatay," makahulugang pahayag nito sa kanya. She saw her father drew a sly and menacing smile then that made her anxiety go deeper.Ano ang pinaplano nito? Sinusubukan na ba nitong manipulahin ang buhay niya? Oh, God! May plano ba itong gawin sa kanya ang parehong bagay na ginawa nito kay Patty? Pinaplano ba nitong ipagkasundo din siya sa mga anak ng business partners nito sa hinaharap? Sa isiping iyon, takot at pag-aalala ang bumalot sa buong katawan niya. This is ridiculous! Kailangan niyang gumawa ng paraan! Ito na ba ang sandaling kinatatakutan niya? Ang dumating ang panahon na magsisimula nang makialam at magtangkang kumontrol ng buhay niya ang kanyang ama? “You’re not planning to manipulate and trying to fix my marriage soon, will you, Dad?" S
It has been a long, busy day at work, and she couldn't help but smile because her hard work is slowly being paid off. Nakikilala na at dinadayo na ang Gustoso Ristorante sa bayan. Parami nang parami ang kanilang mga customer araw-araw at nakatatanggap siya ng magagandang feedback mula sa mga customers. Masaya siya kahit na umuuwing pagod, dahil alam niyang maayos ang takbo at umuunlad ang restaurant niya. Nagpakawala siya ng malalim na hininga at napangiti habang marahang sinisuklay ang buhok sa harap ng salamin. Nasa ganoong ayos siya ng maramdaman ang marahang katok sa kanyang pintuan. "Come in!" anunsyo niya. Bumukas ang pinto at nakita niyang si Nana Marcela ang bumungad sa pinto. "Señorita, gusto kang makausap ni Señor Alonzo sa Study Room," imporma ng matanda. Awtomatikong napatuwid ang kanyang likod at biglang siyang napalunok. Ang pamilyar na kaba na nararamdaman niya tuwing nakakaharap ang ama ay biglang bumalot sa kanya matapos malaman na gusto siyang makausap ni
"You sure you don't wanna come inside?" Tanong niya kay Phil.Naging ugali na nitong ihahatid siya pauwi halos araw-araw. The man surely wanted to win her heart and she couldn't help but smile thinking about it. Hindi niya narinig o nakitaan man lang na napagod o nagreklamo ito kahit na galing pa ito sa mahabang araw ng trabaho kapag hinahatis siya nito.Naging matiyaga at masugid ito lalo sa panliligaw sa kanya. Lagi siyang pinadadalhan ng mga bulaklak at laging binibisita sa restaurant kapag hindi ito busy. "What can you offer me inside, uh?" Pilyong biro nito na para bang may kalokohang iniisip. "Umm, kahit ano. Coffee maybe?" Nangingiting turan niya. "Coffee? I think I want something else. Is there anything you can offer me except a cup of coffee?" Pilyong turan nito. "Like what? What else do you want then?" Sagot niyang nakataas ang kilay. Alam naman niya kung ano ang gusto nitong iparating. Minsan na niya itong sinita nang bigla siyang nakawan ng halik nito, at mula
"That rebellious, hardheaded young man! He’s really pushing me to my limits. Let’s start dinner without him, Emerald Marie," frustrated na saad ng ama.Napansin niya na pinakalma nito ang sarili saka uminom ng tubig. Malinaw na sinusubukan nitong pigilan ang galit, ngunit nababahala pa rin siya. Agad namang inihain ng mga tauhan ang pagkain nila para hindi na mas lalong maiinis ang ama. Kalkulado Ang bawat kilos ng mga katulong na wari g ayaw nagkamali at mapagalitan ng Don. Then ahe began to eat silently, making sure to act prim and proper. Around her father, it had always been second nature to watch her every move. She had to maintain composure and graceful poise, speaking and conducting herself with intelligence and elegance even in her table manners. Ayon dito ganoon dapat kumilos at umakto ang isang De Hizon— striking yet graced with refinement and style."How's your restaurant?" Biglang putol ni Don Alonzo sa kanilang katahimikan. Kinakabahan siyang uminom ng tubig bago sum
Nang makita si Alec sa verandah, bigla siya nakaramdam ng matinding kagalakan sa dibdib kung kaya't nagmamadali siyang pumasok sa mansyon para makita at makausap ito. He came home! Sa wakas ay umuwi na si Alec. Nasasabik siyang makausap ito dahil sobrang namiss niya ito. "Magandang gabi, Señorita." Bati sa kanya ng katulong nang makapasok sa bahay. "Good evening Ms. Tabitha." Masayang bati niya pabalik. Nagmamadaling pumunta siya sa kusina para hanapin si Nana Marcela imbes na dumiretso sa kanyang kuwarto. Napangiti siya habang ang mga mata ay nagniningning sa kagalakan nang makita si Nana Marcela na kausap ang dalawang katulong na tila nagbibigay ng mga utos sa mga ito. "Nana!" Napukaw ang atensyon ng matanda ng makita siya. Masaya itong gumanti ng ngiti na para bang may magandang ibabalita ito sa kanya. "Señorita! Umuwi na ang Señorito Alec!" Pagbabalita ni Nana Marcela. "Yeah Nana, I saw him in the verandah." "Nauna lang dumating ang Señor bagosiya." Pagpapaalam s
"P-Phil, y-you're being very straightforward," nauutal at biglang nahiyang saad niya. "I'm sorry, I don't mean to act like a jerk. Gusto talaga kita noon paman. Sinabi sa akin ni Hannah na dadalo ka sa birthday niya kaya hindi ko iyon pinalampas at pumunta ako rito. Please don't think that I’m moving too fast. I don't want to come across as pushy, but I feel like this is my chance before someone else catches your eye. Gusto kitang ligawan, Emerald. Please let me," seryoso at prankang turan nito na ikinagulat niya. "P-Phil..." Teka para yatang masyadong mabilis ito. Ngayon lang sila ulit nagkita. Oo, kilala na nila ang isa't isa noong sila ay mga teenagers pa ngunit maraming taon na ang lumipas mula noon. She found him attractive and she was interested in him, yes, but he was moving so quickly and being so blunt, she didn't like his ways. "Pakiusap maniwala ka sa akin. Totoo ang aking intensyon sa iyo. Sana pumayag kang ligawan kita." Honestly, she hates his ways. It's to







