Chapter 2

Ang katahimikan sa loob ng Castillejo Mansion ay mas nakakabingi kaysa sa ingay ng reception kanina.

Pagpasok ng itim na limousine sa dambuhalang gate ng mansyon, pakiramdam ni Amara ay pumapasok siya sa bibig ng isang dambuhalang halimaw na handa siyang lunukin nang buo. Ang mansyon, na nakatayo sa tuktok ng isang burol sa Antipolo, ay napapalibutan ng matatayog na pader at makakapal na puno. Maganda ito, majestic sa arkitekturang Espanyol, pero sa gabing ito, mukha itong sementeryo.

"Sir Alfonso, dahan-dahan po," alalay ng private nurse na sumalubong sa kanila sa grand foyer.

Inalalayan nila si Don Alfonso pababa ng sasakyan. Mula sa pagiging matikas kanina sa simbahan, tila biglang naubos ang lakas ng matanda. Nagsisimula na naman ang panginginig ng mga kamay nito at ang hirap sa paghinga.

"Amara..." tawag ni Alfonso, ang boses ay garalgal at mahina.

Mabilis na lumapit si Amara, hawak ang laylayan ng kanyang mabigat na wedding gown. "Narito po ako, Don Alfonso."

Hinawakan ng matanda ang kamay niya. Malamig ito. "Pasensya ka na sa inasal ni Xerxes kanina... Alam kong... mahihirapan ka dito."

Pinilit ni Amara na ngumiti, kahit na ang totoo ay gusto na niyang tumakbo palabas ng gate. "Huwag niyo na po intindihin 'yon. Ang mahalaga, makapagpahinga na kayo. Kailangan niyo ng lakas para sa treatments next week."

Tumango ang matanda. "Ang kwarto mo... ay nasa East Wing. Ipinahanda ko na 'yon. Malayo sa kwarto ni Xerxes na nasa West Wing. You will be safe there."

Safe. Isang salita na mukhang hindi niya mararamdaman sa pamamahay na ito.

Hinatid ng mga nurse at katulong si Don Alfonso sa Master’s Bedroom na ngayon ay mukha nang hospital suite dahil sa dami ng nakakabit na makina. Naiwan si Amara sa malawak na sala. Nakatayo siya doon, suot ang kanyang multi-million peso gown, pero pakiramdam niya ay isa siyang basahan na naligaw sa palasyo.

"Ma'am Amara," tawag ng mayordomang si Manang Sol. Matagal na ito sa pamilya at alam ni Amara na alam nito ang nakaraan nila ni Xerxes. Ang tingin nito ay may halong awa at pagtataka. "Sumunod po kayo sa akin. Ihahatid ko na kayo sa kwarto niyo."

Tahimik na sumunod si Amara. Bawat hakbang sa makintab na narra wood floor ay umaalingawngaw. Nadaanan nila ang mga portraits ng mga ninuno ng Castillejo sa dingding. Ang bawat mata sa painting ay parang nakasunod sa kanya, hinuhusgahan siya. Gold digger. Taksil. Manloloko.

Nang makapasok siya sa kanyang kwarto, agad siyang napaupo sa gilid ng kama. Napakalaki ng silid—may sariling balcony, walk-in closet, at banyo na mas malaki pa sa dating apartment ng pamilya niya. Pero ang hangin ay malamig at amoy lavender disinfectant. Walang warmth. Walang home.

Mabilis niyang hinubad ang gown. Hirap na hirap siya sa pagsungkit ng mga butones sa likod, at sa bawat paghatak, naaalala niya ang nangyari kanina.

Ang mukha ni Xerxes. Ang galit sa mga mata nito. Ang paraan ng paghawak nito sa panga niya—masakit, pero sa kabilang banda, ay nagpabuhay ng bawat nerve ending sa katawan niya. Tatlong taon. Tatlong taon niyang pinilit kalimutan ang lalaking 'yon. Pero sa isang titig lang, parang gumuho lahat ng pader na itinayo niya.

Nagpalit siya ng isang simpleng silk nightgown na kulay cream. Manipis ito at presko, bagay sa init ng panahon, pero pinatungan niya ito ng makapal na robe. Ayaw niyang magbigay ng kahit anong rason para bastusin siya ni Xerxes kung sakaling magpang-abot sila.

“Hindi ako lalabas ng kwarto,” pangako niya sa sarili. “Dito lang ako hanggang umaga.”

Pero traydor ang katawan niya. Pagpatak ng ala-una ng madaling araw, nakaramdam siya ng matinding uhaw. Tuyo ang lalamunan niya kakaiyak nang patago. Wala nang tubig sa pitcher sa kwarto niya.

Kailangan niyang bumaba sa kitchen.

“Tulog na siguro siya,” pagkumbinsi niya sa sarili. “West Wing ang kwarto niya. Sa kabilang dulo ng mansyon. Hindi kami magkikita.”

Dahan-dahan siyang lumabas. Madilim ang pasilyo, tanging ang liwanag ng buwan mula sa matataas na bintana ang nagsisilbing ilaw. Tahimik ang buong bahay. Tulog na ang mga katulong.

Nakarating siya sa kitchen nang walang aberya. Malaki ang kusina, puno ng stainless steel appliances at isang mahabang marble island. Binuksan niya ang fridge at kumuha ng pitsel ng malamig na tubig. Uminom siya nang dire-diretso, hinahayaan ang lamig na pakalmahin ang nagwawalang kaba sa dibdib niya.

"Nauuhaw ka rin pala, Mother."

Nabitiwan ni Amara ang baso.

CRASH!

Basag ang baso sa sahig, at tumalsik ang tubig sa paa niya. Pero hindi niya ininda ang lamig o ang posibleng sugat. Ang atensyon niya ay nasa madilim na sulok ng kusina, malapit sa wine cellar.

May nakaupo doon.

Dahan-dahang tumayo si Xerxes mula sa dilim at humakbang papasok sa liwanag ng buwan. Wala na ang suot nitong coat at tie kanina. Ngayon, nakasuot na lang ito ng itim na slacks at puting polo shirt na nakabukas ang unang tatlong butones, ipinapakita ang matipunong dibdib. Nakatupi ang manggas hanggang siko, at sa kamay niya ay may hawak na baso ng whiskey.

Lasing na ito. Halata sa mapupungay pero matatalim niyang mata. Ang buhok niya ay magulo, na parang sinabunutan niya ang sarili sa frustration.

"X-Xerxes..." napaatras si Amara. Ang likod niya ay tumama sa marble counter. Wala siyang matatakbuhan.

"Bakit parang nakakita ka ng multo?" humakbang palapit si Xerxes. Mabagal. Mapanganib. Parang isang leon na nahanap na ang kanyang biktima. "Bahay ko 'to, Amara. Ako dapat ang nagtatanong kung anong ginagawa mo dito."

"K-kumuha lang ako ng tubig," nauutal na sagot ni Amara. Hinigpitan niya ang pagkakahawak sa kanyang robe. "Babalik na ako sa kwarto."

Akmang aalis siya sa kanan, pero mabilis na humarang ang kamay ni Xerxes sa counter, hinarangan ang daanan niya.

"Oops. Not so fast," bulong nito. Ang boses niya ay malalim at paos, puno ng alak at... pagnanasa?

"Xerxes, please. Huwag ngayon. Lasing ka," pakiusap ni Amara. Naamoy niya ang whiskey sa hininga nito, humahalo sa natural na amoy ng lalaki—amoy ng ulan at musk. Nakakahilo. Nakaka-adik.

"Lasing?" Tumawa si Xerxes nang mahina, pero walang humor sa tawa niya. Inilapit niya ang mukha kay Amara hanggang sa maramdaman na nito ang init ng hininga niya sa pisngi nito. "Kailangan kong maglasing, Amara. Dahil kung hindi... baka kung ano na ang nagawa ko kanina pa."

"Ano bang sinasabi mo?"

"Ang pasukin ka sa kwarto mo," direktang sagot ni Xerxes. Nanlaki ang mata ni Amara. "Wasakin ang pinto. Hilahin ka palabas ng kama at tanungin ka kung bakit."

Biglang nagbago ang tono ni Xerxes. Mula sa pang-aasar, naging puno ito ng sakit at galit. Hinawakan niya ang magkabilang balikat ni Amara at idiniin ito sa counter.

"Bakit, Amara? Bakit ang tatay ko pa?" Ang boses niya ay parang batang nagmamakaawa ng sagot. "Sa dinami-dami ng lalaki sa mundo... bakit kailangang sa pamilya ko pa? Ganun ka ba kadesperada sa pera? Binigay ko naman sa'yo lahat noon, 'di ba? Kulang pa ba?"

Gustong sumigaw ni Amara. Gusto niyang sabihin, “Ginagawa ko ito para sa’yo! Para hindi mawala sa’yo ang kumpanya! Para mabuhay ang kapatid ko!” Pero naalaala niya ang Non-Disclosure Agreement na pinirmahan niya. Kapag nagsalita siya, mawawalan ng pondo ang chemotherapy ng kapatid niya. Mawawalan ng proteksyon ang mana ni Xerxes.

Kaya’t pinili niyang maging kontrabida.

Itinaas ni Amara ang tingin at sinalubong ang mata ni Xerxes. Pinatigas niya ang kanyang ekspresyon.

"Dahil siya ang kayang magbigay ng buhay na gusto ko, Xerxes," pagsisinungaling niya. Ang bawat salita ay parang bubog na lumlaslas sa lalamunan niya. "Minsan ka lang magmahal ng bata, pero ang matanda... mabilis mamatay, at maiiwan sa akin ang lahat."

Nakita niya ang pagguho ng pag-asa sa mga mata ni Xerxes. Napalitan ito ng purong poot.

"Damn you," bulong ni Xerxes.

Biglang bumaba ang tingin ni Xerxes sa leeg ni Amara, pababa sa bahagyang nakabukas na robe. Nakita niya ang cream silk na nightgown sa ilalim. Ang tela ay manipis at halos bumakat ang kurba ng katawan ni Amara.

"Ganyan ba ang suot mo para sa kanya?" tanong ni Xerxes, puno ng lason ang boses. "Hinihintay mo ba siyang gumaling para... paglingkuran mo siya?"

"Wala kang karapatan—"

"Wala?!"

Biglang hinablot ni Xerxes ang bewang ni Amara at hinila ito padikit sa katawan niya. Napasigaw ng mahina si Amara. Ramdam niya ang tigas ng katawan ni Xerxes, ang init na nagmumula rito na tumatagos sa manipis niyang damit.

"Ako ang may karapatan sa'yo, Amara!" asik ni Xerxes. "Ako ang nauna. Ang bawat pulgada ng balat mo... ako ang unang nakahawak. Kabisado ko kung saan ka sensitibo. Kabisado ko ang tunog mo kapag... nasasarapan ka."

"Xerxes, tama na! Bitawan mo ako! Asawa ako ng ama mo!" pagpupumiglas ni Amara.

Pero mas lalong humigpit ang yakap ni Xerxes. Inilubog niya ang mukha sa leeg ni Amara, sinisinghot ang pamilyar na amoy nito.

"Asawa ka ng ama ko sa papel," bulong ni Xerxes sa balat ni Amara, na nagpatayo ng balahibo nito. Ang labi niya ay dumampi sa pulse point sa leeg ni Amara. Mabilis ang tibok ng puso nito. "Pero tignan mo... nanginginig ka pa rin sa hawak ko. Traydor ang katawan mo, Mother."

"Please..." mangiyak-ngiyak na sabi ni Amara. Hindi dahil sa takot, kundi dahil sa takot na bumigay siya. Gusto niya itong itulak, pero gusto rin niya itong yakapin.

Biglang kumalas si Xerxes. Itinulak niya si Amara palayo na parang nandidiri siya sa sarili niya.

Humingal si Amara, hawak ang dibdib.

Inayos ni Xerxes ang kanyang collar. Ang mukha niya ay bumalik sa pagiging malamig at blangko.

"Huwag kang mag-alala," sabi ni Xerxes habang tinitignan si Amara na parang isang maruming bagay. "Hindi ako pumapatol sa leftovers ng tatay ko. Sayong-sayo na ang pera niya. Pero sisiguraduhin kong pagsisisihan mo ang bawat sentimong kukunin mo sa pamilyang 'to."

Tinalikuran siya ni Xerxes. Bago ito lumabas ng kusina, huminto ito sandali.

"At huwag ka nang magpapakita sa akin nang ganyan ang suot mo," dagdag nito nang hindi lumilingon. "Dahil sa susunod... baka hindi ko na mapigilan ang sarili kong bawiin ang dating akin. Kahit pa used goods ka na."

Nang mawala si Xerxes sa dilim, doon lang bumigay ang tuhod ni Amara. Napaupo siya sa sahig, sa gitna ng basag na bubog at tubig, at humagulgol nang tahimik.

Ang gabi ay mahaba pa. At ito pa lang ang simula ng kanyang parusa.