LOGIN“Ikaw si Ms. Ledesma, ’di ba?” malamig na tanong ng lalaki habang tinitingnan siya mula ulo hanggang paa, parang ini-scan kung worth it ba siyang kausapin. “Graduate ka ng Architecture Department ng Ateneo University?”
Tumango si Isabela, diretso ang likod. “Opo.”
“Hindi mo na kailangang pumasok,” sabi ng manager ng HR department sabay angat ng salamin niya, parang final
“Simulan na natin,” utos niya.Tumango si Mario. “Anong unang hakbang, boss?” masusing tanong ni Mario sa kanyang bossNgumisi si Eduardo. “Lapitan siya.” Hindi siya nagmadali sa pagsasalita.Parang sinisigurado ang bawat salita. “Hindi bilang kalaban, kundi bilang isang pagkakataon.”Isang mapanganib na ngiti ang gumuhit sa kanyang labi. “At kapag nahulog siya sa bitag…”Huminto siya sandali. “Hindi lang si Rafael ang babagsak.” masaya nyang sabi habang nakangiti abot tenga, “pati si Marco.”“Pati siya.”Saglit siyang natahimik. At s
Muli niyang kinuha ang folder at marahang ipinasok iyon sa kanyang bag—isang simpleng kilos, ngunit malinaw ang kahulugan.
Nakalaya na si Eduardo Asuncion makalipas ang pitong araw.Pitong araw—maikli para sa isang ordinaryong tao. Ngunit para sa isang lalaking tulad niya, bawat segundo sa loob ng malamig at masikip na selda ay parang isang siglo ng pagkakakulong sa sariling galit at paghihiganti.Paglabas pa lamang niya ng kulungan, sinalubong agad siya ng nakahilerang mga tauhan. Ngunit sa kanilang lahat, iisang tao ang diretsong lumapit—si Mario, ang kanyang kanang kamay. Tahimik ang lalaki, ngunit ang presensya nito ay sapat na para ipaalam na kontrolado pa rin nila ang sitwasyon.“Boss,” bahagyang yumuko si Mario. “Handa na ang sasakyan.”Hindi sumagot si Eduardo. Ang kanyang mga mata ay malamig, tila ba walang anumang emosyon. Ngunit sa ilalim nito,
Hindi na nag-isip pa si Marco. Ni hindi man lang siya nagkaroon ng kahit isang sandali ng pagdadalawang-isip. Sa gitna ng nagliliyab na apoy at kumakapal na usok na halos sumakal sa buong silid, iisa lamang ang malinaw sa kanyang isip—iligtas si Isabela.Wala nang iba.Hindi mahalaga kung masunog ang kanyang balat. Hindi mahalaga kung gumuho ang kisame sa ibabaw nila. Hindi mahalaga kung hindi siya makalabas nang buhay. Ang mahalaga lamang ay mailabas niya si Isabela mula sa impiyernong iyon. Mabilis niyang hinila ang babae palayo sa gitna ng studio.Mahigpit niyang niyakap ang katawan nito at binuhat sa kanyang mga bisig. Magaan lamang si Isabela noong mga panahong iyon—isang batang halos mawalan na ng lakas dahil sa usok na nalalanghap.Ngunit sa sandaling iyon, pakiramdam ni Marco ay parang pasan niya
Tahimik ang silid ng ospital.Ang liwanag ng araw ay pumapasok sa bintana, nagbibigay ng banayad na init sa puting kurtina.Nakahiga si Isabela sa kama.Ang kanyang mukha ay mas maayos na kaysa noong nakaraang araw, ngunit halata pa rin ang pagod sa kanyang mga mata.Sa tabi niya—Nakaupo si Rafael.May hawak siyang mangkok ng sopas. “Sabi ng doktor kailangan mong kumain,” sabi niya.Bahagyang napangiwi si Isabela. “Hindi pa ako gutom.”Umangat ang isang kilay ni Rafael. “Hindi
Sobrang pagod na pagod na talaga si Isabela—yung tipong pagod na hindi na kayang solusyunan ng isang oras na tulog o isang tasa ng kape. Ang plano niya sana ay humiga lang saglit, pikit-mata, recharge ng konti. Kahit fifteen minutes lang, sapat na. Pero syemp
Naroon pa rin ang bahagyang pagkakapikit ng madidilim niyang mga mata—yung tipong mukhang gising pero halatang hindi pa naglo-load nang buo ang utak. Parang naka-airplane mode pa ang sistema niya. Malabo ang tingin, at ang buong aura niya ay lutang, nakasabit sa gitna ng antok at tama ng alak.“Isa
Ang salitang “emergency contraceptive pill” ay parang switch na biglang pinatay ang liwanag sa guwapong mukha ni Rafael.Sa isang iglap, nawala ang dating kalmadon
Anong klaseng “mabuting lalaki” ang gagamit ng alak bilang excuse para gumawa ng ganitong klase ng eksena? Paulit-ulit na umiikot ang tanong na iyon sa isip ni Isabel







