LOGINBulong ni Alliyah nang may misteryo, “Hindi sinasadya ni Mark ‘yung pagkakamali sa data. Tatlong buwan na siyang in charge ng project na ‘to. Bakit bigla na lang niyang ibibigay sa akin ang credit na kanya nang nakuha? Kasi hindi niya kaya i-balance ang pamilya at trabaho; kailangan lang niyang pumili ng isa!”
Pinili ni Mark ang pamilya at iniwan ang project.
Napatingin siya.“Hindi ko rin kayang manatili sa galit.”Napatigil si Samantha.“Kung gusto mong bumawi…” patuloy ni Isabela, “patunayan mo. Hindi sa salita. Sa gawa.”Unti-unting napuno ng pag-asa ang mga mata ni Samantha. “A-at… mapapatawad mo ba ako?” nanginginig niyang tanong.Hindi agad sumagot si Isabela.Ngunit sa huli—“Hindi ngayon,” sabi niya. “Pero… baka balang araw.”Para kay Samantha—sapat na iyon. Tuluyan siyang napaiyak. “Salamat…,” mahina niyang sabi ngunit mayroon pag-asa sa kanyang mga mata.Tahimik na tumalikod si Isabela. Ng
“Simulan na natin,” utos niya.Tumango si Mario. “Anong unang hakbang, boss?” masusing tanong ni Mario sa kanyang bossNgumisi si Eduardo. “Lapitan siya.” Hindi siya nagmadali sa pagsasalita.Parang sinisigurado ang bawat salita. “Hindi bilang kalaban, kundi bilang isang pagkakataon.”Isang mapanganib na ngiti ang gumuhit sa kanyang labi. “At kapag nahulog siya sa bitag…”Huminto siya sandali. “Hindi lang si Rafael ang babagsak.” masaya nyang sabi habang nakangiti abot tenga, “pati si Marco.”“Pati siya.”Saglit siyang natahimik. At s
Muli niyang kinuha ang folder at marahang ipinasok iyon sa kanyang bag—isang simpleng kilos, ngunit malinaw ang kahulugan.
Nakalaya na si Eduardo Asuncion makalipas ang pitong araw.Pitong araw—maikli para sa isang ordinaryong tao. Ngunit para sa isang lalaking tulad niya, bawat segundo sa loob ng malamig at masikip na selda ay parang isang siglo ng pagkakakulong sa sariling galit at paghihiganti.Paglabas pa lamang niya ng kulungan, sinalubong agad siya ng nakahilerang mga tauhan. Ngunit sa kanilang lahat, iisang tao ang diretsong lumapit—si Mario, ang kanyang kanang kamay. Tahimik ang lalaki, ngunit ang presensya nito ay sapat na para ipaalam na kontrolado pa rin nila ang sitwasyon.“Boss,” bahagyang yumuko si Mario. “Handa na ang sasakyan.”Hindi sumagot si Eduardo. Ang kanyang mga mata ay malamig, tila ba walang anumang emosyon. Ngunit sa ilalim nito,
Hindi na nag-isip pa si Marco. Ni hindi man lang siya nagkaroon ng kahit isang sandali ng pagdadalawang-isip. Sa gitna ng nagliliyab na apoy at kumakapal na usok na halos sumakal sa buong silid, iisa lamang ang malinaw sa kanyang isip—iligtas si Isabela.Wala nang iba.Hindi mahalaga kung masunog ang kanyang balat. Hindi mahalaga kung gumuho ang kisame sa ibabaw nila. Hindi mahalaga kung hindi siya makalabas nang buhay. Ang mahalaga lamang ay mailabas niya si Isabela mula sa impiyernong iyon. Mabilis niyang hinila ang babae palayo sa gitna ng studio.Mahigpit niyang niyakap ang katawan nito at binuhat sa kanyang mga bisig. Magaan lamang si Isabela noong mga panahong iyon—isang batang halos mawalan na ng lakas dahil sa usok na nalalanghap.Ngunit sa sandaling iyon, pakiramdam ni Marco ay parang pasan niya
Dahan-dahang inilapag sa palad ni Isabela ang maliit na garapon ng kendi. Parang ordinaryong candy lang sa una, pero may kakaibang pakiramdam siya habang tinitingnan ang laman nito. May iba't ibang flavor, pero halatang pinili na ang mangga—yung flavor na lagi niya
Seryosong nakatitig si Rafael sa sobrang pagiging protective ni Rita kay Isabela. Hindi niya kailangang magsalita—kitang-kita sa bahagyang pagkipot ng kanyang mga mata ang delikadong babala. Parang may tahimik na bagyong nag-uumpisa sa loob niya, ‘yung klase ng ten
Pinanood ni Marco habang dahan-dahang kinakain ni Isabela ang piraso ng cake na binili nya.Pinanood din niya ito habang lumalabas sa bahay ng pamilyang Villamor—ang bawat hakbang ni Isabela ay parang may kulog na sumas
“Isabela!”Nanginig ang mga labi ni Marco habang binibigkas ang pangalan niya, parang may gusto siyang habulin, pigilan, iligtas—pero huli na ang lahat.Si Samantha na ang n







