MasukKumitid ang mga mata ni Marco, halos nagfo-focus sa bawat galaw ni Isabela, ramdam ang seriousness at konting curiosity sa kanyang titig.
“Yung project proposal kasama ang SR Enterprises?” tanong ni Isabela nang diretso.
Medyo nagulat si Isabela sa mabilis na pagtugon ni Marco. Hindi niya inaasahan na agad-agad itong aaksyon.
Lumapit si Marco. Kita sa mga mata nya ang nakakatakot na aura. Hindi mapigilan ni Isabela ang matakot pero pilit nya itong nilabanan at matapang na harapin ang lalaki.Mahigpit na hinawakan ni Marco ang pulso ni Isabela, at ang titig niya—malalim at matalim—ay sapat upang manlambot ang kanyang tuhod sa takot. Hindi iyon galit, ngunit may kung anong desperasyon doon na mas nakakapangamba kaysa sigaw.Nang itutulak na sana siya ni Isabela palayo, bigla niyang narinig ang paos at mabigat na tinig ng lalaki.“Isabela… ito na ang huling pagkakataon,” bulong ni Marco, tila pinipigil ang sariling emosyon. “Maniwala ka sa akin—ito na talaga ang huli.”Nanlaki ang mga mata ni Isabela. Galit na hinarap si Marco.
“Ayos lang ako, maglalaro pa ako ng kaunti,” masiglang sagot ni Rita. “Mauna ka nang matulog! Kailangan mo yan para bumalik ulit ang lakas mo.”Tahimik na umiling si Isabela. Hindi pa rin sya inaantok ng mga oras na ‘yon. Bitbit sa kanyang isip ang mga napag-usapan nila kanina ni President Shiela.“Gusto kong mapag-isa,” mahina niyang sabi.Napakunot ang noo ni Rita. “Bakit pareho kayo ng sinasabi ng dad ko? Ganyan din sya kapag marami syang problema pagdating sa kumpanya o kapag maraming iniisip.”Napahinto si Isabela, bahagyang nag-atubili bago nagtanong, “Nasaan ang tatay mo… si Mr. Santillan? Hindi ko pa sya nakita magmula kanina”Tapat na sumagot si
Tahimik na kumuha si Shiela ng isang upuan at naupo sa tabi ng bintana ng ward.Mula roon, maingat niyang sinuri si Isabela—hindi padalus-dalos, kundi may matang sanay tumimbang ng tao, parang isang negosyanteng sanay magbasa ng sitwasyon at personalidad.Maselan ang mga tampok ng mukha ni Shiela. Ang kanyang mga kilay ay tila iginuhit ng pintor—malinis, banayad, at may natural na kagandahan. May taglay siyang lambing na parang tubig, payapa at malinaw, ngunit sa ilalim nito ay may katatagan na gaya ng kawayan—mukhang marupok, ngunit hindi madaling mabali.Sa totoo lang, lihim siyang humanga kay Isabela.Bata pa, ngunit may sariling prinsipyo. Tahimik, ngunit hindi mahina. Marunong umatras, ngunit marunong ding tumayo para sa sarili.
Ngunit ano nga ba ang tunay na dahilan?Iniligtas niya si Isabela. Kahit pa hindi siya gusto ni Isabela, hindi iyon sapat na dahilan upang tuluyang mawala ang kanyang likas na kalmado at pagpipigil sa sarili—lalo na ang mapunta sa isang bar at maglasing nang ganoon. Hindi ganoon si Rafael. Hindi siya ang tipo ng lalaking basta-basta tinatangay ng emosyon.Ngunit sa gabing iyon, may isang bagay na nabasag. Isang pader na matagal na niyang itinayo para sa kanyang sarili—tahimik, matibay, at kontrolado. Hindi niya inaasahan ang bigat ng naramdaman matapos iligtas si Isabela; hindi niya inaasahan na ang isang sandali ng tapang ay mag-iiwan ng bakas na hindi niya kayang balewalain.Hindi ito simpleng pagkabigo, ni hindi lamang pagod ng katawan. Ito ay isang uri ng takot—takot na napalapit siya nan
Pinigil niya ang kanyang hininga, tahimik na naghihintay sa sagot ng lalaki.Rafael—pipiliin mo ba akong makasama?Hindi niya alam kung alin ang mas nakakatakot: ang posibilidad na tumanggi ito, o ang pag-asang baka sumang-ayon. Mahigpit ang kapit niya sa sarili, tila ba isang sagot lamang ang magpapasya kung siya’y mananatili… o tuluyang bibitaw.Sa sandaling iyon, hindi na niya hinihiling ang mga pangako o katiyakan. Isang sagot lang. Isang pagpili.Siya&m
“Ang hayop na ‘yon—paano niya nagawang paluhurin si Bro Rafael sa harap niya? Ano ba sa tingin nya ang ginagawa nya? Kapag natapos ‘to, mananagot talaga yang hayop na Carlo na yan! Kahit ako, hindi ko ‘yon kayang gawin!”Nagngangalit sa galit si Allan. Sa sobrang inis, ilang prutas na orange na ang nadurog sa kanyang kamay, ang katas ay tumutulo sa sahig. Nanginginig ang panga niya habang mariing nakatitig sa monitor. Pinagmamasdang mabuti ang bawat galaw ng kalaban.Si Mike, na nakasuot din ng headset at nakapwesto na sa kanyang itinalagang pwesto, ay bahagyang ngumiti—ngunit ang ngiting iyon ay walang kahit katiting na saya.“Naglalaro siya sa apoy,” sabi niya sa kalmadong tinig, parang nagkokomento lamang sa isang ord







