LOGINAndrea’s POVParang binagsakan ako ng truck sa bigat ng message ni Lira: [Screenshot.jpg][Screenshot.jpg] “Ikaw ba ’to sa mga photos na ’to?”Binuksan ko agad yung pictures, at hindi ako nagkamali—ako talaga iyon. Kitang-kita, malinaw na malinaw.“Grabe!” Lira texted. “May nag-upload ng photos natin
Andrea’s POVHindi naman ako na-roast online tulad ng inaasahan ko. Sa totoo lang, kabaliktaran pa—purong compliments pa nga ang mga comments. Alam ko rin naman na trending pa rin yung pangalan ko kasama si Cris mula pa kahapon.Yesterday, buong araw akong rehearsals para sa concert. Pag-uwi ko, nal
Everything went smoothly. Pero nagulat ako nang makita ko na “flowers” pala yung surprise—actually paper flowers.Mabilis kong binasa yung card na nakalagay sa piano ko.Paglapit ni Cris, inangat ko yung “bouquet” sa tabi ko.“Surprise!”“Happy birthday, Cris! These are 999 paper roses folded by you
Andrea’s POVAyokong naghihintay sa backstage. Naiinis ako doon. Si Shiela, kanina pa ako hinahanap—almost twenty minutes na raw siyang naghahanap sa akin.Ten minutes lang ang sinabi kong babalik ako. Pero heto ako, naipit pa rin kay Carolina, at isang song na lang bago ako mag-perform. Kaya talaga
Andrea’s POVCris had already made his way over to me.Ayon sa rehearsed routine, kinuha ko ang microphone para sagutin ang questions niya bago ako bumalik backstage para sa mid-show performance.“Ms Andrea, many of our shared fans are here today. Is there anything you'd like to say to them?” tanong
Andrea’s POVI hadn’t expected my part to end so quickly after the opening. After ng opening number, offstage na agad ako. Sa middle section pa ulit ako lalabas.Paglabas ko, binigyan ako agad ni Shiela ng bottled water. Aakmang iinom na sana ako nang mapansin ko si Kaila Padilla sa di kalayuan.Sum
Isinuot ko ang pink strappy heels para kumpleto na ang ensemble.Inabot ako ng halos dalawang oras at kalahati sa paghahanda.Pagbaba ko sa sala, nadatnan ko si Lara na patapos na sa shift niya.May hawak siyang garbage bag malapit sa sofa at agad siyang napahinto, halatang humanga. “Mrs. Romero, yo
Andrea’s POVIsang buong linggo na ang lumipas mula noong gabing iyon sa pool, at halos hindi ko na nakita si Dylan.Gabi-gabi, mag-isa akong natutulog sa kuwarto ko, iniisip kung baka ngayong gabi na siya lilitaw—o kahit man lang magsabi ng kahit ano.Pero tuwing umaga, wala pa ring nagbabago. Kata
“What we both want,” sagot niya, mababa ang boses, ramdam ko ang panginginig nito sa dibdib niya.Dikit na dikit sa katawan ko ang mga damit ko, ang manipis na tela ng blouse ko halos wala nang itinatago. Dapat nakakaramdam ako ng hiya, ng pagiging exposed—pero imbes na gano’n, may kakaibang lakas a
Andrea’s POVBumulusok ako sa ilalim ng tubig, at agad sumipsip ang mga damit ko ng tubig na parang espongha.Saglit akong kinabahan, pero mabilis ding pumasok ang swimming instincts ko. Bata pa lang ako marunong na akong lumangoy—hindi naman ito life-threatening.Pero bago pa ako makapag-angat ng s







