Kabanata 1

Andrea's POV

Hindi ko akalain na ang Araw ng mga Puso ang magiging araw na tunay na masisira ang puso ko.

Naka-reserve si Edward ng table sa Perlas Bistro, isa sa pinaka-sosyal at eleganteng restaurant sa Makati. Nagniningning ang mga crystal chandelier sa itaas, humahalo ang musika ng soft jazz sa bango ng rosas sa bawat mesa. Dapat sana, perfect ito para sa Valentine's date—yung tipong ikukwento mo pa sa mga anak mo balang araw.

“You look beautiful tonight, Andrea,” bulong niya, inabot ang kamay ko sa kabila ng table.

Ngumiti ako, pilit itinatago ang sakit sa puso ko sa pagiging distant niya nitong mga nakaraang araw. Simula nang bumalik si Margaret Sandoval sa Pilipinas dalawang buwan na ang nakalipas, ibang-iba na ang relasyon namin ni Edward. Pero humahawak pa rin ako sa pag-asa. Sa huli, ikakasal na kami sa loob ng limang araw.

“I’m glad na nakasama kita ngayong Valentine's Day,” mahinang sabi ko.

Tumango siya, pero halatang may iniisip. “Of course. I wouldn’t miss it.”

Pero sa likod ng mga salita, hindi ko maiwasang maalala lahat ng dinner dates na kinansela niya kamakailan. Laging parehong dahilan: “Margaret needs me.”

Pagdating ng appetizers, napansin kong bumukas ang mga mata ni Edward. Sinundan ko ang tingin niya, at parang bumagsak ang puso ko sa sahig.

Nandiyan si Margaret Sandoval, nagniningning sa puting dress na dumikit sa kanyang payat na katawan, blonde ang buhok na bumagsak sa balikat. Ang mga mata niya ay malalaki, tila inosente. Pinagmasdan niya ang buong silid hanggang sa dumapo sa table namin. Unti-unting ngumiti siya.

“Well, isn’t this adorable?” malambing na boses ni Margaret habang lumalapit, ang puting silk dress niya parang ipininta lang sa katawan. “Edward, Andrea—what are the odds? Ang laki ng Makati, pero nagkataon, nagkakatagpo tayo.” Her smile was sugar-sweet, her eyes anything but.

Kinagat ko ang loob ng pisngi ko. Ito na yata ang third “coincidence” nitong buwan.

Tumayo agad si Edward. “Margaret, what a surprise.”

Halata ang init sa boses niya.

“I’m just meeting some friends,” sabi niya, saglit na tumingin sa akin bago bumalik sa focus kay Edward. “Pero late yata sila.”

“Bakit hindi ka muna sumama sa amin habang naghihintay ka?” sabay ngiti ni Edward.

Natulala ako sandali, pero ramdam ko sa dibdib ko parang binugbog ng mabigat na bagay, a dull ache spreading outward.

Ang romantic Valentine's dinner namin, naging party of three.

Habang tumatagal ang gabi, Margaret dominated the conversation with stories that seemed designed to remind Edward of their shared past. Edward would nod enthusiastically, lost in memories that didn't include me.

Naupo ako roon, parang wala lang, pinapanood ang fiancé ko at ang first love niya na naglalandian sa harap ko.

“Margaret,” wika ko sa wakas, nauubos na ang pasensya ko, “Valentine’s Day ‘to. Private dinner namin ni Edward.”

“Oh, Andrea,” malambing pero pekeng simpatya ang boses niya. “Huwag naman maging possessive. Old friends lang kami ni Edward. Tama ba?”

“Andrea,” matalim ang boses ni Edward, “don’t be so sensitive. Margaret’s just making conversation.”

Tumingin ako sa kaniya, nagulat sa pagsuporta niya sa kaniya? Dapat gabi namin ito, pero siya ang pinoprotektahan niya?

“Siguro, aalis na ako,” mahinang sabi ko, inilapag ang napkin sa table. Sobrang sakit ng harap-harapang ginagawa nilang dalawa sa akin.

Bago pa man ako nakatayo, narinig ko ang basag na salamin sa restaurant. Malakas at desperadong boses ng lalaki ang pumuno sa hangin.

“Margaret! Where is she?”

I saw a disheveled man in his thirties, wild-eyed and unsteady on his feet. Pero hindi ang hitsura niya ang ikinabahala ko… kundi ang baril sa kamay niya.

“Fred,” napasinghap si Margaret mula sa table namin, kumupas ang kulay ng mukha niya.

“If I can’t have you, no one will!” sigaw ni Fred, ang boses niya ay napuno ng galit at emosyon.

Dito parang bumagal ang lahat.

Fred's face contorted with rage. Tinaas ni Fred ang baril, tuwirang tinutok kay Margaret.

Hindi man lang ako tiningnan ni Edward. Ang upuan niya natumba sa sahig habang tumakbo siya kay Margaret, niyakap siya na parang siya lang ang pinakamahalaga sa mundo. Ang mga bisig niya nakapaloob sa katawan niya, ang boses niya ay nagmumura sa pangako na hindi ko dapat marinig.

And me? I was shoved out, left wide open to the barrel of the gun.

The gunshot was deafening.

Ramdam ko ang init sa braso ko habang bumagsak sa sahig. Dumaloy ang dugo sa dress ko, pero ang nakikita ko lang ay ang hindi magandang tanawin. Edward, wrapped protectively around Margaret, his body covering hers, his arms cradling her head.

Hindi man lang niya ako tiningnan. Sa mata niya, si Margaret lang ang mahalaga.

“Miss, are you alright?” Lumuhod ang waiter sa tabi ko, ang mata ay nagulat sa dugo sa sleeve ko.

Buti na lang, bahagya lang ang pagkagasgas ng sugat ko. Nang tumunog ang putok ng baril, agad na inabutan niyá ng mga security guard si Fred, kaya napaliko ang tama niya. Ang bala, sa halip na direktang tumama sa akin, ay bahagyang dumampi lamang sa braso ko.

Pero ang sakit sa puso ko, hindi matatawaran.

Nang dumating ang mga paramedic, saka lang ako napansin ni Edward. Ang mga mata niya, kumalat sa dugo sa sleeve ko.

“Andrea!” Naputol ang hininga niya. “Diyos ko, nasaktan ka ba?”

“Ayos lang ako,” mahina kong bulong, kahit ramdam kong hindi ako okay.

“Pasensya na talaga,” nabalewala ang pag-aalangan niya habang tinutulungan akong tumayo. “Mas malapit sa akin si Margaret, kaya ganun ang reaksyon ko. Ang bilis lang ng lahat.”

Tumango ako, tinatanggap ang paliwanag niya kahit masakit isipin ang ibang katotohanan. Pero sa bawat tibok ng puso ko, ramdam ko ang totoo—hindi niya siya pinili dahil malapit siya. Pinili niya siya dahil mas mahalaga siya.

“We need to get you to a hospital,” iginiit niya, nagpakita na ng concern habang tinitingnan ang sugat ko.

***

Sobrang magulo ang loob ng emergency room. Habang nililinis at tinatahi ng doktor ang sugat sa braso ko, paikot‑ikot si Edward sa maliit na treatment room, parang hindi mapakali.

“You scared me,” sabi niya, huminto sandali para alisin ang ilang hibla ng buhok sa mukha ko. “When I saw the blood… I thought—”

Sandali akong naniwala. Sandali akong umasa na nag-aalala talaga siya. Na baka tama siya—baka reflex lang talaga ‘yung nangyari sa restaurant, hindi dahil mas mahal niya si Margaret.

Biglang nag-vibrate ang phone niya. Tumingin siya sa screen, at ang pagbabago ng ekspresyon niya—guilt, urgency, at isang bagay na hindi ko pa nakitang ibinigay niya sa akin—nagpaliwanag ng lahat bago pa niya mabanggit ang pangalan niya.

“It’s Margaret,” mahina niyang sabi. Parang may kasamang sorry, parang dapat maintindihan ko.

Parang normal lang na iwan ang fiancé mong may dugo pa sa braso… para sa ex mo.

“She says she’s having an anxiety attack… I should take this.”

“Go ahead,” sagot ko, halos walang laman ang boses ko.

“I’ll be right back,” pangako niya.

Pero halos hindi pa sumasara ang pinto, tumulo na agad ang mga luha na kanina ko pa pinipigil.

Pagkatapos ng dalawampung minuto, tapos na akong tahiin at balutan.

Si Edward, wala pa rin.

“The bullet grazed you pretty deeply,” paliwanag ng doktor. “You’re lucky it didn’t hit anything vital. Here’s your antibiotics and pain meds. Dapat may kasama ka tonight.”

Tumango ako, tahimik. Sino? Kung ‘yung fiancé ko naroon pa rin kay Margaret?

“Andrea!” Bumulaga si Lira sa pinto, hinihingal, halatang nagmamadali. “I came as soon as I got your text. Oh my God, what happened? Okay ka lang?”

“I’m fine,” diretsong sagot ko kahit hindi naman totoo.

Tumingin si Lira sa paligid, napansin ang kawalan ni Edward. Kumunot ang noo niya. “Where’s Edward?”

Hindi ko siya matingnan. “He had to take a call.”

“A call?” Lumakas ang boses niya. “You got shot and he’s taking a call? Please… please tell me hindi si—”

Natahimik lang ako.

Napapikit siya sa inis. “Andrea… twelve years. Twelve years mong minahal ‘yang tao. Ganito ang kapalit?”

“Lira, please,” bulong ko, pagod, at basag. “Pwede ba… umuwi na lang tayo? Ayoko munang umuwi sa amin. I don’t want Dad to see me like this.”

***

Pagdating namin sa apartment niya, doon na tuluyang bumigay ang luha ko. Pag-upo ko sa sofa, hindi ko na napigilan. Tumuloy-tuloy ang hikbi ko habang nababasa ko ang sleeve ng shirt ni Lira.

Umupo siya sa tabi ko, hawak ang kamay kong walang sugat.

“You can’t marry him, Andrea,” sabi niya nang mahinahon, pinupunasan ang luha ko. “Not after tonight.”

Umiling ako, pilit humihinga sa pagitan ng iyak. “I can’t just walk away, Lira. Twelve years ‘yon.”

“We grew up together. Nandoon siya no’ng namatay si Mom. He was with me during everything. Hindi ko kayang basta itapon lahat dahil sa isang pagkakamali.”

“One mistake?” Ngumisi si Lira, kahit hindi naman totoong natatawa. “Andrea, may baril. And his first instinct was to protect Margaret. Not you. Hindi ‘yun simple mistake. ‘Yun ang gusto ng puso niya.”

Napako ang tingin ko sa malamig na tiles ng apartment. Ang bigat sa dibdib ko parang tinatadyakan mula sa loob. Ayoko aminin… pero nakita ko. Nakita ko kung sino ang pinili niya.

“He told me it’s nothing,” bulong ko, paos na paos na ang boses. “Friends lang daw sila.”

Huminga nang malalim si Lira, saka hinawakan ulit ang kamay ko. “I know you love him. I know. Pero hindi sapat ang pagmamahal kung ikaw lang ang kumakapit. And Andrea… ikaw na lang ang lumalaban sa relasyon ninyo.”

Parang kutsilyong dahan-dahang pumipilas ang bawat salita niya. Ramdam ko ang pagtibok ng ulo ko, parang sasabog.

Tama siya.

Pero paano ako lalayo ngayon? May magaganap na kasal sa loob ng limang araw. Buong pamilya namin, excited. Everyone was expecting a fairytale ending sa twelve-year story namin.

Sa kabila ng lahat… isang maliit, katangahan, umaasang bahagi ng puso ko ang nagdarasal pa rin na babalik siya sa akin.

“I’ll give him one last chance,” bulong ko, pinupunasan ang luha ko kahit patuloy na bumabagsak. “Five days. Kung hindi niya mapatunayan na ako ang pipiliin niya… tapos na. Wala nang excuses. Wala nang pagmamakaawa.”

Hindi na kumontra si Lira. Niyakap niya lang ako nang mahigpit, katulad ng ginagawa niya mula bata pa kami.

Limang araw.

‘Yun lang ang ibibigay ko sa kanya.

Pagkatapos no’n…

Kailangan ko nang piliin ang sarili ko.