ログインAndrea's POVSa bintana ng kotse, nakita kong iminulat ni Adrian ang kanyang bibig, may gusto sanang sabihin pero wala siyang masabi. Kay ironic - tatlong buwan na ang nakalipas ay tinakbuhan niya ang kasal para kay Margaret, at ngayon ay tinatakbuhan na naman niya ang kasal para sa akin. Kung hindi
Parang binabasa ang isip ko, ang natarantang boses ni Francheska ay biglang kumalat sa mikropono. "Andrea! Nandito ka ba? Andrea!"Ang aking ulo ay biglang tumaas, dumaloy ang dugo sa aking mukha habang ang bawat mata sa silid ay lumingon sa akin. Ano ba iyon? Bakit niya ako tinatawag?Sa oras na iy
Andrea's POVAng masarap na aroma ng homemade chicken noodle soup at grilled salmon ay kumalat sa hangin habang binubuksan ni Dylan ang mga lalagyan. Ang aking tiyan ay malakas na kumulo bilang tugon, ang tunog ay nakakahiyang halata sa tahimik na opisina."Grrrrr..."Tumingin sa akin si Dylan nang
Nagkatinginan kami, ang hangin sa pagitan namin ay puno ng kuryente. Hindi ako makapagsalita, hindi makagalaw, hindi makahinga. Kung humaba pa ang tensyon na ito, may gagawin akong pabigla-bigla—tulad ng magpakabigla sa kanya.Sa kabutihang palad, isang katok sa pinto ang pumutol sa sandali."Mr. an
Andrea's POVIniangat ko ang ulo ko mula sa dibdib ni Dylan nang marealize kong nakahandusay pa rin ako sa ibabaw niya. Lumaki ang mga mata ko habang pinapanood ko ang kanyang mga daliri na maayos na binubuksan ang kanyang kamiseta, tinatanggal ang bawat butones nang sadyang mabagal."Anong ginagawa
Andrea's POVNaupo ako sa couch, hawak ko pa rin ang itinerary ni Dylan pero hindi ko ito matingnan nang maayos. Paulit-ulit na umiikot sa isip ko ang mga sinabi ni Luke: "Si Mr. Romero ay nagka-chickenpox noong nakaraang linggo. Nagkaroon siya ng lagnat nang tatlong magkakasunod na araw."Kaya haba
Andrea's POVNang hindi ko na alam ang gagawin, biglang sumagi sa isip ko ang isang ideya. "Um, naalala ko lang na may kailangan akong asikasuhin...""Is that so?" sagot ni Dylan, yung boses niya ay ilang tono na mas mababa kaysa dati.Sa hindi malamang dahilan, tuwing naririnig ko siyang sabihin yu
"No." Mababa at delikado ang boses ni Dylan.Hindi tulog? Kung ganon, lahat ng ginawa ko sa kanya—alam niya lahat yun? Ang realization na ito ay nagpangyaring gusto ko nang tumakbo agad, pero yung kamay niya ay nakapigil sa wrist ko na para bang bakal na pangipit. Nang sinubukan kong kumawala, lalo
Andrea's POVBinuksan ni Dylan yung wrapper at inilagay yung kendi sa bibig niya.Lumingon siya sa akin na nakaupo sa tabi niya. "Not sweet enough. Medyo maasim.""Oh?" Nagulat ako. "Pero sobrang tamis naman niyan ah."Hindi siya sumagot, sa halip ay tinitigan niya yung wine glass na hawak ko. "Not
Tumayo ako sa harap ng floor-to-ceiling window, nakatitig sa mga storm clouds na nag-iipon sa di kalayuan, at hindi ko napigilang bumuntong-hininga nang mahina. Mukhang tatagal nang ilang oras ang malakas na ulan na ito.Pagkatapos kong uminom ng tubig, naglakad ako papunta sa kitchen island para ma







