LOGINBumalik ang waiter dala ang drinks namin, at nagkaroon ako ng sandaling makabawi.“Hindi naman dapat ganito,” mahina kong sabi. “Business arrangement lang ‘to. Revenge kay Edward. Para matahimik ang lahat. Tapos ngayon, nasa kama ako, tinatawag ang pangalan niya at… Diyos ko, ang pathetic ko.”“You’
Andrea’s POVHindi na option ang magpanggap na patay.Narinig ko ang boses niya mula sa phone. “Andrea, are you… still there?”Hindi ko mapigilan ang panginginig ng mga kamay ko.Nakatitig lang ako sa call log, habang parang nagliliyab ang mukha ko sa hiya. Paano nangyari na natawagan ko siya sa eks
Andrea’s POVAalis si Dylan today for a business trip, at ramdam ko agad ang alon ng relief na dumaan sa akin. Matapos ang ilang araw na awkward ko siyang iniiwasan sa loob ng bahay, sa wakas makakapag-relax din ako. Ang ideya na ako lang mag-isa sa buong mansion ay parang napakalayang pakiramdam.P
Andrea’s POV“Na-realize ko lang na nakalimutan kong itanong—ano bang gusto mong ipabili sa’kin from my trip?” tanong ni Dylan, mababa at halos intimate ang boses sa tahimik na pagitan ng pinto.Natigilan ako, medyo nabigla. Unang pumasok sa isip ko ay sabihing “wala,” pero naalala ko ‘yung sinabi n
“Baka hindi pasok sa standards mo ang fashion sense ko,” amin ko.“Who told you that?”Napakurap ako. “What?”“Who said your taste isn’t good?”Hinaplos ko ang ilong ko na tumama sa kanya kanina. “Sarili ko lang namang assessment.”Bahagyang lumambot ang tingin niya. “I think your taste is excellent
Andrea's POV“Malapit na po, Mrs. Romero! Five minutes na lang!”“Hindi naman ako nagmamadali, nagtanong lang,” sagot ko, lihim na nagpapasalamat sa kanya dahil nabigyan ako ng perfect excuse para makaalis sa hindi komportableng sitwasyon ko.Matapos kong harapin ang nararamdaman ko para kay Dylan,
Edward’s POVNakatayo sa harap ko ang doktor, hindi mabasa ang emosyon sa mukha habang dinudukot niya ang bulsa ng scrub niya. Saglit siyang nag-alinlangan bago iniabot sa akin ang isang maliit na evidence bag. Sa loob nito ay may isang napakaliit at bakanteng vial. Biglang nanlamig ang dugo ko.“Na
Ang alaala ng halik nila, lalo na kung paano siya hinalikan ni Romero nang may pag-angkin ay nagpaikot sa sikmura ko. Hindi iyon pwedeng totoo. Hindi maaari.Sumingit ang malamig na boses ni Mom. “Palagi kitang sinuportahan, Edward. Always. Pero ito? Dito na ako titigil.” Tumalikod siya at umalis, h
Edward’s POVPinanood ko silang umalis. Naglakad ng tuwid si Andrea, protektadong nakapatong ang kamay ng ama niya sa balikat niya, at si Romero—ang tarantadong iyon ay nakasunod sa likod nila na parang may karapatan siyang nandoon. Umiikot ang revolving doors habang nawawala na sila sa paningin ko,
Andrea’s POVHindi ko maialis ang tingin ko sa mukha ni Dylan habang diretso niyang tinititigan si Edward. Ramdam na ramdam ang tensyon sa pagitan nilang dalawa, halos parang may kuryenteng naglalagitik sa makitid na hallway ng hotel.Halatang hindi makapaniwala si Edward habang salitan kaming tinit







