CHAPTER 02

Zamira Rios POV

Parang may sumabog sa loob ng ulo ko matapos kong marinig ang sinabi niya.

Nanatili akong nakatayo sa harap niya habang nakatitig lang sa mukha niya, pilit pinoproseso ang mga salitang kakalabas lang sa bibig niya. Pamangkin ko si Nico. Paulit-ulit na umuugong iyon sa isip ko, parang sirang plaka na ayaw tumigil. Pakiramdam ko biglang naging mas maliit ang kwarto, parang kulang ang hangin. Hindi ko alam kung matatawa ba ako sa kabaliwan ng sitwasyon o kung iiyak na lang ako dahil mukhang nagdesisyon ang universe na gawing reality show ang buhay ko ngayong araw.

“Hindi ka nagbibiro… ‘di ba?” mahina kong tanong.

Tahimik lang siyang nakatingin sa akin, parang sinusuri kung ano ang magiging reaksyon ko. Walang kahit anong bakas ng biro sa mukha niya. Walang ngiti. Walang alinlangan.

“Hindi ako nagbibiro,” sagot niya.

Napaatras ako ng isang hakbang habang mas hinigpitan ko ang pagkakayakap sa kumot. This is insane. Hindi ito pwedeng mangyari. Hindi pwedeng sa milyun-milyong lalaki sa mundo, ang napili kong pakasalan kagabi ay ang uncle mismo ng ex ko.

Napahawak ako sa noo ko habang sinusubukang huminga nang maayos.

“So let me get this straight,” sabi ko, pilit kinokontrol ang boses ko kahit halatang nanginginig na iyon. “Nagpakasal ako… sa uncle ng ex ko?”

Tumango lang siya, parang wala lang sa kanya ang impormasyong iyon.

“Correct.”

Napabuga ako ng hangin, halos hysterical na.

“Wow.” Napailing ako. “Wow, Zamira. Ang galing mo.”

Hindi ko alam kung dapat akong mainis o matawa. Gusto mo lang gumanti sa ex mo, Zamira. Isang gabi ng kalokohan lang sana. Hindi kasal.

Bigla akong napatingin sa kanya ulit.

Ngayon ko lang talaga siya napagmasdan nang maayos.

Sobrang gwapo.

Hindi lang gwapo siya yung tipong intimidating. Malapad ang balikat niya, matangkad, at may presensya siyang parang kahit hindi siya magsalita ay alam mong siya ang pinaka-dominant sa isang kwarto. Madilim ang mga mata niya at parang may laging tinatagong iniisip. Hindi siya mukhang lalaki na basta-basta lang pumapasok sa mga impulsive na bagay.

Kaya mas lalo akong naguluhan.

“Wait,” sabi ko. “Kung alam mong ex ko ang pamangkin mo… bakit mo ako pinakasalan?”

Sandaling natahimik ang kwarto.

Nakita kong bahagyang gumalaw ang panga niya, parang may iniisip kung paano sasagutin ang tanong ko.

“Because you asked,” sagot niya sa huli.

Napairap ako agad.

“Please. Kahit lasing ako kagabi, alam kong hindi ako ganun ka-baliw.”

“Ganun ka-baliw kagabi,” diretso niyang sagot.

Napatingin ako sa kanya nang matalim.

“Hindi mo man lang naisip na pigilan ako?”

Bahagya siyang ngumiti.

Hindi iyon mabait na ngiti. Parang may konting amusement.

“I tried.”

“Talaga?”

Tumango siya.

“You threatened the bartender,” sabi niya.

Napakurap ako.

“Ano?”

“You said kapag walang nagpakasal sa’yo, sisirain mo ang buong bar.”

Nanlaki ang mata ko.

“Hindi ko gagawin ‘yon!”

“Ginawa mo,” kalmado niyang sagot.

Napahawak ako sa noo ko ulit habang ramdam kong lalong sumasakit ang ulo ko. Ang lakas pala ng tama ng alak kagabi. Ano pa ba ang ginawa ko?

“Okay,” sabi ko sa wakas habang pilit inaayos ang sarili ko. “Fine. Let's just forget last night happened.”

Tinaas ko ang kamay ko at itinuro ang singsing.

“Tatanggalin natin ‘to. Maghahanap tayo ng lawyer. Tapos tapos na.”

Tahimik lang siyang nakatingin sa akin.

Ilang segundo ang lumipas bago siya nagsalita.

“Hindi ganun kasimple.”

Napakunot ang noo ko.

“Why not?”

Huminga siya nang mabagal bago sumagot.

“Because the Del Fierro family name is involved now.”

Napapikit ako sandali habang iniisip ang sinabi niya. Del Fierro. Kahit hindi ako parte ng mundo ng mga bilyonaryo, kilala ko ang apelyidong iyon. Isa iyon sa pinakamalalaking pangalan sa negosyo sa bansa. Halos linggo-linggo silang nasa balita—real estate, hotels, tech companies, kahit saan mo tingnan may Del Fierro.

At ngayon…

Nakadikit na ang pangalan ko sa kanila.

Napadilat ako ulit.

“Wait,” sabi ko. “So sinasabi mo bang… hindi tayo pwedeng maghiwalay?”

Hindi siya agad sumagot.

Sa halip ay lumapit siya ng kaunti.

Muli kaming nagkalapit nang sobra, at hindi ko maiwasang mapansin kung gaano kalakas ang presensya niya. Parang kahit simpleng pagtayo lang niya sa harap ko ay sapat na para maramdaman ko ang kontrol niya sa sitwasyon.

“Pwede,” sabi niya sa huli.

Bahagya akong gumaan.

“Good.”

“Pero hindi agad.”

Nawala ulit ang konting pag-asa ko.

“Ano na naman ‘yon?”

Tinitigan niya ako nang diretso sa mata.

“Because once this gets out,” mababa niyang sabi, “magiging headline ‘to.”

Unti-unti kong na-realize ang ibig niyang sabihin.

Ang media.

Ang pamilya niya.

At higit sa lahat...

Si Nico.

Biglang kumabog nang malakas ang puso ko.

“A-Alam ba niya?” tanong ko.

Sumilay ang isang malamig na ngiti sa labi ni Santiago Del Fierro.

“By now?” sabi niya.

Bahagya siyang yumuko para mas mapalapit ang mukha niya sa akin.

“Probably.”