CHAPTER 03

Zamira Rios POV

Parang gusto kong matunaw sa kinatatayuan ko matapos marinig ang sinabi ni Santiago. Pakiramdam ko ay unti-unting bumibigat ang hangin sa paligid habang pilit kong iniisip kung ano ang posibleng mangyari kapag nalaman ni Nico ang tungkol dito. Kilala ko ang ex ko. Kilala ko kung gaano kalaki ang ego niya at kung gaano siya kabilis magalit kapag nasasaktan ang pride niya. At kung may isang bagay na siguradong tatama sa pride niya ay iyon ay ang malaman na ang babaeng niloko niya ay biglang naging asawa ng sarili niyang tiyuhin. Hindi ko alam kung matatawa ba siya sa kabaliwan ng sitwasyon o kung tuluyan siyang magwawala. Pero kahit alin sa dalawa, sigurado akong hindi iyon magiging tahimik na eksena.

“So… what now?” tanong ko habang nakatitig pa rin sa kanya.

Tahimik lang siyang nakatingin sa akin, parang pinag-aaralan ang bawat galaw ko. May kakaibang kalmado sa aura niya na halos nakakairita. Habang ako ay halos mabaliw sa dami ng iniisip, siya naman ay parang wala lang.

“Now?” ulit niya.

Tumango ako, bahagyang naiinis na.

“Oo. Kasi obviously hindi pwedeng manatili lang tayo dito habang naghihintay na sumabog ang mundo ko.”

Sandaling natahimik ang kwarto bago siya humakbang palapit sa side table at kinuha ang relo niya. Habang isinusuot niya iyon sa pulso niya, hindi ko maiwasang mapansin kung gaano siya ka-komportable sa sitwasyon. Parang normal na umaga lang ito para sa kanya, samantalang para sa akin ay parang nagising ako sa isang napakalaking gulo na ako mismo ang gumawa.

“Magbibihis ka,” sabi niya.

Napakunot ang noo ko.

“Ano?”

“Magbibihis ka,” ulit niya. “Because we’re leaving.”

Hindi ko agad naintindihan ang sinabi niya.

“Leaving… where?”

Tumingin siya sa akin na parang obvious ang sagot.

“Sa bahay ko.”

Napakurap ako.

“Excuse me?”

Bahagya siyang napabuntong-hininga, parang naiinip.

“You’re my wife now, Zamira.”

Halos masamid ako sa sariling laway ko.

“Sandali lang!” sabi ko agad. “Hindi ibig sabihin na may papel na nagsasabing kasal tayo ay lilipat na ako agad sa bahay mo!”

Tahimik siyang tumingin sa akin.

May kakaibang kislap sa mga mata niya na hindi ko mabasa.

“I wasn’t asking,” kalmado niyang sagot.

Napanganga ako.

Grabe naman ang kumpiyansa ng lalaking ‘to.

Pinandilatan ko siya ng mata. “Listen, Mr. Del Fierro—”

“Santi.”

“Ano?”

“Santi,” ulit niya. “Call me Santi.”

Mas lalo akong nainis.

“Hindi iyon ang punto!” sabi ko. “Ang punto ay hindi ako basta-basta lilipat sa bahay mo.”

Lumapit siya ng isang hakbang.

Hindi ko alam kung bakit, pero parang kusang umatras ang paa ko. May kakaiba sa presensya niya na parang kahit wala siyang ginagawa ay ramdam mo ang kontrol niya sa sitwasyon.

“Then where exactly do you plan to go?” tanong niya.

Napakurap ako.

“Well… sa condo ko.”

Tumaas ang isang kilay niya.

“Good luck with that.”

Napakunot ang noo ko.

“Anong ibig mong sabihin?”

Huminga siya nang mabagal bago sumagot.

“Paglabas mo ng building na ‘to, may paparazzi.”

Parang biglang nanlamig ang likod ko.

“Paparazzi?”

Tumango siya.

“Someone tipped them.”

Agad na nagkagulo ang isip ko. Paparazzi? Bakit may paparazzi? Paano nila nalaman? Kagabi lang nangyari ang lahat ng ‘to.

“Sino ang nagsabi sa kanila?” tanong ko.

Hindi siya agad sumagot.

Sa halip ay bahagya lang siyang ngumiti.

At hindi ko nagustuhan ang ngiting iyon.

“Take a guess,” sabi niya.

Unti-unting nag-click ang lahat sa isip ko.

Ang pamilya niya.

Ang pangalan niya.

At higit sa lahat...

Si Nico.

Napamura ako nang mahina.

“Don’t tell me…”

“Your ex?” sabi ni Santi. “He already called.”

Nanlaki ang mata ko.

“Tumawag siya sa’yo?”

Tumango siya.

“A few minutes ago.”

Biglang kumabog nang malakas ang puso ko. Kung tumawag na si Nico sa kanya, ibig sabihin alam na talaga niya. At kung kilala ko ang ex ko… hindi siya papayag na tahimik lang itong mangyari.

“Ano ang sinabi niya?” tanong ko, kahit hindi ako sigurado kung gusto ko ba talagang malaman ang sagot.

Sandaling natahimik si Santi bago siya sumagot.

“Madami.”

“Like what?”

Tumingin siya sa akin nang diretso.

At sa unang pagkakataon mula nang magising ako ngayong umaga, parang may konting dilim sa mga mata niya.

“Like how he plans to take you back.”

Parang may sumikip sa dibdib ko.

“Take me back?” ulit ko.

Tumango siya.

“Apparently,” dagdag niya, “nagkamali lang daw siya kagabi.”

Napatawa ako nang walang humor.

Classic Nico.

“Of course,” sabi ko. “Ngayon lang siya nagsisisi.”

Tahimik lang si Santi habang pinagmamasdan ako.

May kakaibang intensyon sa tingin niya na hindi ko maintindihan.

“So what did you tell him?” tanong ko sa wakas.

Sandali siyang tumahimik.

Pagkatapos ay lumapit siya nang kaunti.

Sobrang lapit na naman namin.

Halos maramdaman ko na ang init ng katawan niya.

“I told him the truth,” mababa niyang sabi.

“Which is?”

Bahagya siyang ngumiti.

“Na asawa na kita.”

Huminto ang paghinga ko.

At bago pa ako makapagsalita ay dinagdagan pa niya ang sinabi niya.

“At kung gusto ka niyang bawiin…”

bahagya siyang yumuko para bumulong malapit sa tenga ko.

“...kailangan niya munang dumaan sa akin.”